Inspektor Nezumi medytuje o nietrwałości istnienia
Inspektor Nezumi siedział w pokoju i patrzył w ścianę.
- Dlaczego nie odbierałeś mojego telefonu? - spytała Noriko. - Przyniosłam Ci kwiaty.
- Medytuję.
- Ha, ha, jak Bodhidharma. Przyjmiesz mnie Mistrzu na swoją uczennicę? Ale z góry mówię, że ręki sobie nie utnę. No i nie mogę zbyt długo czekać. Dziewięć lat to długo.
- Już jesteś przyjęta.
- Mamy już linie papilarne mordercy, mężczyzny lub kobiety. DNA nie pozostawił. Sprawdziliśmy w bazie danych, ale nie był karany.
- Życzę powodzenia.
- Ale ta zbrodnia była jakaś nieludzka. Zbyt subtelna, niemal niewinna. Żadnych śladów przemocy. Badania toksykologiczne niczego nie wykazały. Nieobecność urazów ciała. Nakamura podejrzewa trop chiński.
- Skąd wiadomo, że nie umarł z przyczyn naturalnych?
- Po konsultacji z Yoko uważa, że przyczyną śmierci tej aktorki był przestrach. Wiesz, że ona się nigdy nie myli. Obcuje z denatami od tylu lat.
- Obcuje?
- Chciałam, żebyś się uśmiechnął. Dlaczego nie interesujesz się tą sprawą?
- Nie muszę. Niech Nakamura działa. Mam wakacje.
- I patrzysz w ścianę?
- Niedługo wszyscy umrzemy. Jakie to ma znaczenie? Ale jestem przekonany, że tego nie zrobił człowiek.
- Może pójdziemy do kina? Będziesz się gapił w ekran.
- Po śmierci Mitsuko nie mam ochoty na żadne rozrywki.
- To tylko kot...Przepraszam, nie chcę ci sprawiać przykrości, ale niedawno zmarła twoja matka.
- Umarła w szpitalu, nie widziałem jak konała. Żeby zrozumieć, czym jest śmierć, wystarczy widzieć jak umiera zwierzę, które rzekomo nie ma duszy. Zanim zesztywniała, wyła z bólu. Po tym już nigdy się nie podniosłem. -
- Jak miałam brudek za paznokciami mama mówiła, że to żałoba po kocie.
- Kiedy z wyobrażenia o śmierci zostaje tylko fizjologia, nie ma już żadnych złudzeń. I to jest właśnie czysta metafizyka. Śmierć człowieka, najbliższej osoby, oznacza o wiele więcej i jej czucie zatraca się często w głębokich przeżyciach i trudniej to zauważyć.
- Nadal zadręczasz się tym, że dałeś jej wodę?
- Była odwodniona, wypiła...I wtedy przeszył ją taki ból, jakby miała się rozpaść. Pogłaskałem ją. Zaczęła mruczeć. To był ostatni akt miłości w moim życiu. Ale nie mogłem jej pomóc. Skończę w piekle.
- Dlaczego lekarz odmówił eutanazji?
- Mówił, że może przeżyć jeszcze ze trzy miesiące. Dał mi płyn do przemywania jej nowotworu i tabletki doustne. Nie mogłem go zastosować. Rzucała się z bólu jak diabeł po święconej wodzie.
- Skąd ta metafora? Jesteśmy w Kioto.
- Interesuję się różnymi wierzeniami...Była tak ufna, a ja nie mogłem jej pomóc. Lekarz wykluczył operację. Mówił, że się udusi i że nie przedłuży jej życia, a przyniesie jedynie jeszcze większe cierpienie.
- Nie próbowałeś pójść do innego.
- Inni w tej klinice udawali głupich. Mówili, że to nie nowotwór, tylko skaleczenie i że powinna przyjmować leki. A wiedzieli bardzo dobrze. -
- Kochałeś ją?
- Tak...I ona jedna była mi wierna.
- A ja, Nezumi? A ja?
- Ludzka wierność niewiele znaczy.
- Psia coś znaczy. Ale Mitsuko to nie Hachiko. Podobno koty tęsknią za miejscem, a nie za człowiekiem. Nie położą się na twoim grobie.
- Niewiele o tym wiesz.
- Powiem Nakamurze, że uważasz, że nie zabił człowiek. Uśmieje się.
- To była bardzo czuła i delikatna zbrodnia. Żaden człowiek by takiej nie popełnił.
- Mam patrzeć z tobą w ścianę?
- Będziemy w kontakcie.
- Wypraszasz mnie? Jesteś chyba naprawdę chory. Koty ważniejsze od ludzi.
- Zostań, ale mi nie pomożesz.
- Znam większe traumy. Przecież nie przytulałeś jej?
- Przed śmiercią kładła się na mnie z tym nowotworem, który miała w okolicach sutków. Kiedy byłem rozebrany przylegała do mnie mocno i czułem jej ciepło. Słyszałem jak bije jej serce, w innym rytmie niż moje.
- To już prawie jak zoofilia. Nie bałeś się zainfekować?
- Nie mów tak. Nic z tego nie rozumiesz. Matka też była zazdrosna...Kiedy zobaczyłem niewielką rankę na jej ciałku wiedziałem, że umrze. Licho wyzierało z niej złośliwie. Wiedziałem, że będzie rosła i nie zagoi się. Tak było z Etsuko. Po operacji cierpiała jeszcze bardziej.
- Jesteś jak dziecko, Mistrzu. Pokazywałeś mi zdjęcia. To wyglądało potwornie.
- Ten lekarz mówił, że na zewnątrz była tylko niewielka część nowotworu. Dwie trzecie było w środku. Popadła w apatię, nie jadła, nie piła, ale kiedy przyniosłem jej wtedy wodę...
- Popłacz sobie.
- Nie potrafię...Moja miłość umarła.
- Myślałam, że medytacja to spokój.
- Tak. Kiedy skonała spłynęło na mnie jakies światło i spokój. (To było w środku głuchej, ciemnej nocy).
Siedzieli w milczeniu. Potem poszła. Rano zadzwoniła do Nakamury.
- Nie uwierzysz, kto zabił. To panda! Miałem nosa z tym chińskim tropem. Nie znamy motywu. Musimy sprawdzić kim była w poprzednim wcieleniu.
- Ale odciski palców...
- Mają takie jak ludzie.
- Nezumi to wiedział.
Nakamura roześmiał się jowialnie:
- On wie wszystko!



To nie jest ten utwór, o którego ukończeniu wspominałem...
OdpowiedzUsuńTen komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuńPo śmierci Mitsuko nie ma ochoty na żadne rozrywki.
OdpowiedzUsuńTak, odejście kochanego futerka łamie serce. Kto tego nie doświadczył... Ale wydaje się, że co do serca, to dla Noriko trochę go jakby stracił. Czyżby kryzys jakiegoś tam męskiego wieku czy inna przykra przypadłość... Tytuł jest tu chyba drogowskazem. Ach, nie chcę żadnej nietrwałości. Wszystko się znowu rozżarzy i iskry będą fruwały, nie inaczej 💥
Najważniejsze, że intelekt i intuicja zawodowa w najwyższych diapazonach👌🏼
*trochę je jakby stracił*
UsuńIstnienie jest trwałe i weryfikowalne, moim zdaniem, jego koniec też jest pewny.
OdpowiedzUsuńŻadnej chwili życia nie da się zatrzymać, a poczucie tożsamości jest względne. Czlowiek bardziej nawet zmienia się psychicznie niż fizycznie. Kwiaty polne i róże też są nietrwałe. Oczywiście w ontologii realistycznej to, co jest - jest. Jednak dla przeżycia nietrwałość jest czymś dostrzegalnym.
UsuńAle te chwile są, a że tylko chwilę, to trwałości ich nie zmienia, przecież to chwile. Zmiana nie jest nietrwałością, jest esencją istnienia, inaczej mówiąc istniejemy bo się zmieniamy. Kwiaty polne istnieją wystarczająco długo, aby wykonac to po co istnieją, są gwarancją dalszego istnienia.
UsuńZmienność istnienia przejawia się jako jego nietrwałość, jaką obserwujemy. A kwiaty polne mają różny los...
UsuńAle bez tej zmienności istnienia by nie było. W każdym razie życia.
UsuńPrzepraszam, że się wtrącę w tą ciekawą dysputę, ale podobno tylko zmiana jest stała. Zmiana jest naturalna. Bez niej nie byłoby doświadczenia życia człowieka. Jestem na etapie półwiecza. Teraz jestem tutaj. Widze, czuję i przeżywam z tej perspektywy. Inne za mną, inne przede mną. Za 20 lat będę na etapie lat 70. Doświadczę całego życia czlowieczego. O ile mnie szlag przy menopauzie nie trafi. Cała ta zmiana jest wartością, o której wcale się nie mówi! Nie dostrzega się tego. Albo uważa wręcz za wstydliwa. A to tak cenne jest. Kto kiedyś dożył 70 lat? Jest też coś takiego jak zmęczenie. Nie utrata sił. Zmęczenie ta zmianą. To też jest naturalne. Jedyne, co przychodzi mi na myśl to bycie wtedy z ludźmi w tej samej zmianie. Bo inni są gdzie indziej na swoim etapie procesu.
UsuńWidzę też niedolestwo z powodu starzenia się. Mam to prawie na codzień. Nie wiadomo, kogo ono dosięgnie, ale strach przed tym czy bunt nic nie zmieni. Należy przeżyć to, co życie przyniesie. Byle w zdrowiu i z humorem. Do cna. Wycisnac ile się da.
Zdrowie. Może się skończyć. Żal, bunt i strach - będą. Pewnie doświadczymy tego wszyscy, jak tu jesteśmy. A ilu już dooswiadczylo przed nami.! Jesteśmy zatem nietrwali na skutek zmiany a zarazem istniejemy na skutek zmiany. Cali jesteśmy zmiana materii, a nawet bardziej energii. Niesamowite, co?
UsuńMając 10 lat nie myślało się o zakończeniu życia. A ono przecież mogło się wtedy skończyć z dnia na dzień. Mając lat 80 mysli się czesto o końcu życia. Bo może skończyć się z dnia na dzień. Zupełnie, jak gdy byliśmy dziećmi!
UsuńNie zniknę. Zmienię się w inny rodzaj energii.
UsuńJedni mogą wycisnąć, inni nic nie wycisną choćby się starali nie wiem jak, albo zdrowie im nie pozwoli, albo brak kasy. Ja mam zdrowie, pomimo 74 lat i wyciskać z życia mógłbym jeszcze do woli, ale nic nie zmusza mnie do tego żeby cokolwiek robić w tym kierunku, pomimo, że mam świadomość, iż w tym wieku to się może zmienić w jednej chwili. Mam kolegów, którzy na wieść, że są ciężko chorzy (nowotwory) nagle zaczęli w pośpiechu podróżować po świecie, czemu nie, jak im to daje jakąś satysfakcję, ale mnie to nie ciągnie, bo podróżowałem po nim zdrowy i młody. Teraz mam spokojne i stabilne życie, nie jestem samotny i nie martwią mnie kolejki do lekarzy, bo nie zapisałem się jeszcze nawet do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Kiedyś na pewno umrę, ale jeszcze nie teraz.
UsuńMoże powinnam zmienić nick. Energochłonna? Energostabilna (tymczasowo, oczywiscie)? 🤣
UsuńJuż zakręcam swój słowotok 🤣
UsuńWycisnąć z życia jak najwięcej.
UsuńByle nie jak cytrynę...Może pozwolić życiu płynąć. Jak chcą inni. Ale bez popadania w psychiczny bezwład. Pod koniec życia chciałoby się też z niego coś rozumieć, albo poczuć.
Mnie się wydaje, że raczej poczuć. Bo życie jest zrozumiałe. Ludzie nie chcą, albo nie mają czasu, albo głowy, by to zaakceptować.
UsuńAkurat czytam "Gogola w Rzymie". W trzech przypisach wymienieni są trzej literaci. Pierwszy pożył sobie 37. lat, drugi 44., a trzeci całe 50.
UsuńŻycie jest czasami za krótkie. Tak jest też z kompozytorami. Pergolesi, Arriaga i Schubert żyli o wiele krócej niż Chopin... 🙁
UsuńI Mozart
UsuńW rzeczonej książce Annienkow wspomina:
Usuń"(...) po czym wyszedł na scenę niewysoki, blady młody człowiek z długimi włosami.(...)
Liszt siadł za fortepianem. Koncert Hummla wykonał genialnie, z trudem znajduję trafne słowa, zadziwiająca mechanika złączona z intensywną namiętnością i porywającą gracją. Potem jął wybierać do improwizacji tematy, które wcześniej włożono do stojącej w sali urny (...). Wokół niego krzyczano, płakano, a on grał nieprzerwanie - aż zakończył koncert czymś strasznym, jakimś grzmotem, który wywołał piorunujący efekt." (Teatr Miejski w Hamburgu)
"Kupiłem Heinego, który tak jest rozchwytywany, że kosztuje aż siedem czerwieńców". (w kawiarni Lloydowskiej)
Piękne...🎶🪶 ale też minęło, jak wszystko.
Bardzo sugestywny opis. Piękne jest to, że ludzie tak potrafili przeżywać sztukę i literaturę...Ostatnio sporo słucham późnego Brahmsa i Liszta. W moich Muzycznych porankach napisałem nawet, że zmierzch życia jeszcze pogłębił ich twórczość. W utworach Brahmsa jest prawdziwe ukojenie, a u Liszta szlachetna powaga i godna podziwu ekscentryczność.
UsuńGdzie one, te "Muzyczne poranki"?
UsuńNa "fejsie" od czasu do czasu.
UsuńTen komentarz został usunięty przez autora.
UsuńTam jeszcze nie zapukałam.
UsuńZe trzy osoby czytają (może pięć). Lubię pisać o muzyce trochę subiektywnie...
UsuńPiszesz od siebie, i to jest ciekawe 🙂
UsuńParę dni temu przeczytałam, że Brahms był najbardziej romantycznym kompozytorem.
OdpowiedzUsuńChyba tak się wyrażono. Chciałam znaleźć ten tekst, ale nie udało się. I teraz nie jestem do końca pewna, czy chodziło o Brahmsa...
Wspominałam wam o przeczuciu ze coś się tego lata kroi? Otóż będziemy mieli nowego dyrektora (jedenastego w moim jednym miejscu pracy). Co za ulga, że to "cos" już się wydarzyło. Chociaż przede mną znowu karuzela zdarzeń... Czy lubicie być ludźmi? Bo ja bardzo, ale na odległość. Dlatego idę do kina :-D pięknego weekendu!
OdpowiedzUsuńOtóż okazało się, że mój film jest nie o godz. 16, tylko o 18. Wypiłam cappuccino i co? Co można robić w centrum Warszawy? Wszystko! Na szczęście moj ulubiony sklep na przeciwko kina był już zamknięty :-D. Lecz ponieważ lubię się ładnie ubrać, to kupiłam sobie perfumy :-D Fajnie!
Usuń