Szron na mokrych liściach

      

      Nie zauważył nawet kiedy park przeszedł w 

cmentarz. Musiała tam być jakaś brama jednak nie 

zwrócił na nią uwagi. Mgły nieco opadły, ale w 

powietrzu czuło się jesienną wilgoć i zapach 

gnijących liści, na których pojawił się szron. Pan 

Wood pisał, że to zjawisko niezwykle rzadkie w 

naszym londyńskim klimacie.  

     Po tym jak zamierzał odebrać sobie życie utracił 

poczucie czasu, jakby wewnętrznie drzemał i nie 

wiedział, czy to pora zmierzchu, czy świtu.  Było to 

całkiem niejasne. Gdyby kogoś spotkał zapytałby o to, 

ale w pobliżu nikogo nie było. Życie wydawało mu się 

czymś nieprzeniknionym i nie wiadomo było, co 

skrywa mrok. Nie wiedział też dlaczego się nie zabił. 

Jego ciało powinno już było pływać w Tamizie,  ale 

wydarzyło się coś, co sprawiło, że cały plan zawiódł. 

Obudziła się w nim gwałtowna tęsknota za nią. Może 

warto było żyć, żeby ją choć na chwilę zobaczyć, 

choćby tylko oczami wyobraźni. Jednak nie mógł 

sobie przypomnieć jej twarzy. Zamyślił się i prawie 

wpadł na jakiś grób uderzając się boleśnie w kolano. 

Jakiś głos wydobył się spod ziemi i zajęczał:

       - Przepraszam. 

      Nie potrafił przestać się śmiać, jednak za sobą 

usłyszał inny, karcący głos: 

      - Co pan tutaj robi? 

      A ponieważ po odwróceniu się nie zobaczył żadnej 

osoby pominął pytanie milczeniem, ale wtedy 

usłyszał go jeszcze raz. 

     - Sami wariaci!  Nie można przejść paru 

kroków, żeby ich nie spotkać i wszyscy mają 

urojenia. Temu wydaje się, że istnieje. - powiedział 

dość głośno. 

     - Więcej pokory, szanowny panie. Śledzę pana od 

Regent Street i widziałem, co pan wyprawia. 

Najpierw włóczył się pan nad rzeką. Jaki to kawał 

drogi!  Potem po pustym parku, a teraz po 

cmentarzu. I jeszcze śmieje się pan stojąc nad 

grobem. 

     - Ale ja cię nie widzę... 

     - Jestem Bezcielesny i nie można mnie zobaczyć.  

     - To dlaczego włóczysz się za mną od Regent Street? 

     - Bo chcę wiedzieć, co ty wyprawiasz.  

     - A nie widzisz? 

     - Widzę tylko to, co widzę, nie zgaduję twoich 

myśli. Dlaczego nie skoczyłeś, byłoby już po sprawie. 

I co u licha robisz przy tym grobie?  

     - Nie wiem. 

     - Nie wiesz, że to grób Lenory Rosett?  Znałeś ją

przecież!   

     Te słowa poraziły go. Przed chwilą o niej myślał. 

      - Ona żyje. - wyszeptał. 

      - Przyjrzyj się nagrobkowi. Co jest na nim 

napisane? 

      - Słabo widzę...Lenora...Darkness, without no 

sorrows...Ktoś położył czerwoną różę, ale ściął ją szron... To całkiem niemożliwe.  Nikogo tu nie było.  

Tylko ja ją znałem.  

     - Zawsze się tak wydaje.  Czemu się dziwisz? Była 

piękna.  

     - Nie interesuje mnie to!  Powiedz mi tylko, czy 

teraz jest zmierzch, czy przedświt.  To czyni realną 

różnicę. Od rana pracuję i nie mogę się spóźnić.  

     - Nie pójdziesz już do pracy.  Jest zmierzch, 

przyjrzyj się dokładnie. Masz całą noc, żeby ze sobą

skończyć. 

     Na ścieżce przy grobie leżał spory kamień. 

Schwycił go i uderzył w miejsce, z którego 

wydobywał się głos.  Usłyszał uderzenie i coś, co 

przypominało osuwanie się ciała.  

     - Panie Wood! - wykrzyknął - Nie chciałem pana 

zabić. Niech pan mi wierzy.  To ta mgła!...Boże, krew! 

Czarna jak smoła...  

    Pan Wood podniósł się i otrzepał płaszcz. 

    - Mnie nie można zabić. - oznajmił - Z tej prostej 

przyczyny, że od dawna nie żyję. Jednak zatrudniłem 

się w zaświatach i jestem, że tak powiem, 

funkcjonariuszem, czy jak wolisz, upadłym aniołem 

stróżem.  

    - I musisz wyć po nocy jak pies?  

    - Zapraszam do nas.  W pierwszej chwili przeżyje 

pan szok termiczny, ale później się panu spodoba. 

Ty musisz żyć, Aurelio!   Przeżyć swą nędzę i 

upodlenie do końca.  Po śmierci będzie ci dobrze. 

Mamy tam nawet burdel jakby co.  Tak się złożyło, 

że poznałem też dobrze niebo. Nudy!  Chcemy 

tylko wszystko wiedzieć o tobie.  Będziesz sobie 

chodził po Elizjum na spacery - jak lubisz.   

     - A czy ona tam będzie?   

     - Już jest!  Czeka na ciebie. Nie słyszałeś...Ten jęk

zza grobu. Przeprosiła cię.  

     - Czy muszę coś podpisywać? 

     - Ależ skąd, to zabobon!  Czekaj na stosowny 

moment.  Będę ci się zjawiał we śnie i któregoś dnia 

- wiem, że w nocy nie śpisz - zawołam. A swą zimową, 

wigilijną  opowieść o duchach skończysz tam.  

Przyniesiemy ci wszystko, co potrzebne do pisania, a

Lenora pogłaszcze cię za uchem.  

      - To nie będę cierpiał?  

      - Nie. Stracisz jedynie wolność. To tak niewiele,  

ale czego nie robi się dla kobiety...

      - Zabiłbym cię, Wood!  Idź do diabła! 

      - Już to zrobiłeś, młody człowieku. Mam 

świadków. Wszyscy to widzieli.  Przydałoby się 

trochę więcej premedytacji.  

      Po tych słowach zniknął.  Nie muszę dodawać jak

zmieniło się życie Aurelia.  Miał tylko jedno 

pragnienie. Zejść w czeluście jak Orfeusz i porwać

ją stamtąd.  Niech jeszcze zobaczy słońce i wiosenne

kwiaty.  Nie mógł na niczym skupić uwagi i 

zwolniono go z biura, a potem, z braku środków na

opłacenie czynszu, także z mieszkania.  Wkrótce też

nie miał już nawet co jeść, a wtedy zjawił się Wood. 

     - Widzę, że robisz postępy!  Chcesz kanapkę?