Langsam

           To jeden z moich tekstów z poprzedniego bloga, który wywołał dość żywy oddźwięk w listopadzie 2018 r.  

 

              LANGSAM

 

         

patrzyłem za odchodzącym w zachodzie słońca ślimakiem.      mrok pokrył ścieżkę, a ślimak był prawie w tym samym miejscu, w którym widziałem go lata temu. dłużyła mi się jego droga w zaświaty. i gdyby nie to, że na niebie pojawił się księżyc, nie widziałbym go nawet. w tym czasie przekazano mi odzież po trzech nieboszczykach. szukano wśród znajomych jakiegoś biedaka. no i proszę, jaka elegancka marynarka! mąż długo w niej nie pochodził. w świetle księżyca wczuwam się w ruchy zmarłego. znajomy ma pięciomiesięczne dziecko. kobieta zajęła już jego dom. nie mówiłem ci o tym - powiedział. no, nie mówiłeś, mówię. i patrzę z troską na jego pooraną zmarszczkami twarz. zebrałem rosę z ogrodowej róży i zaniosłem kretowi. byłem pewien, że ten ślepy kretyn jej nie zauważy, ale poczuł i wychłeptał z mej dłoni z kroplami deszczu, a ja poczułem ciepło juego futerka. podrapał mnie łapkami. stojąc obok kopca z rozkopaną ziemią spytałem go, czy korytarze do krainy zmarłych są już na ukończeniu. ale krety przecież nie mówią! jakiś ptak głośno krzyknął i rozdarł mi serce.