Jak zabija się kulturę

      

   Pewien mój znajomy, człowiek którego trudno byłoby podejrzewać

o nieżyczliwość, poradził mi w związku z mą nieuniknioną przeprowadzką:

"Zostaw sobie tylko najważniejsze książki, a resztę oddaj do biblioteki

publicznej."   Problemy innych ludzi zawsze rozwiązuje się łatwo.  

Martwi mnie raczej całkowity upadek etosu  tak zwanego inteligenta.

Znajomy to człowiek nauki, światły...Odpowiedziałem mu, zgodnie z 

prawdą, że nie mam żadnych niepotrzebnych książek i że muszę jakoś

kontynuować swą działalność życiową.   A moja przekorna dusza

kazała mi jeszcze tego samego dnia kupić "Liście" Osamu Dazai i 

"Miasto kotów"  (wybór japońskich opowiadań o kotach), co przypłacę

kilkoma dniami odchudzania się.  Ta druga książeczka to nie jest 

jakaś wielka literatura, ale ze względu na moje "Zapiski Myszy polnej",

dla mnie dość ciekawa, a poza tym pełna wdzięku.  

     Źle ostatnio wyglądam i już kilka osób, jakie spotkałem obawia się,

że nie pociągnę długo.  Przysiadłem więc w kawiarni sieciowej (z niejakim 

wstrętem, bo ich nie lubię i są dla mnie za drogie) i zacząłem przeglądać 

książeczkę o kotach z zamiarem literackiej konsumpcji. W kawiarniach 

sieciowych jest wiele książek, które służą jedynie jako dekoracja, udając

tak zwane kulturalne tło.  Niewielki zbiór tworzą głównie opowiadania dla 

dzieci i opowieści niesamowite.  Ale zamiast spodziewanego pocieszenia 

ogarnęło mnie przerażenie.  

    Wszyscy ich autorzy krótko żyli i umarli na zapalenie płuc

albo na gruźlicę, a tylko jeden dostał wylewu z nieznanych przyczyn. 

Podobnie jak ja, pisali tysiące krótkich tekstów, ale doceniani są dopiero 

po śmierci.  Najsławniejszy z nich, wielce podziwiany (uczą o nim w 

japońskich szkołach) i stał się legendą, zdołał opublikować za życia 

tylko jeden tekst. Jakie to niesprawiedliwe!   

    Ze wstydem pomyślałem, że żyję znacznie dłużej niż oni i bez nadziei 

na podobne osiągnięcia, a wszystkie moje teksty wylądują na śmietniku...

      Zdjęcie powyżej pokazuje, dlaczego musiała upaść moja ulubiona

księgarnia.   Przed końcem zorganizowała wyprzedaż. Chciałem kupić

tragedie Racine' a w tłumaczeniu Libery, ale wstyd by mi było płacić

za nie na wyprzedaży.  Na pewno "wziął" je ktoś inny.  Nie ma już

"Tarabuka"!   W poniedziałek zamknięto też MPiK, ale to żadna strata dla

kultury.  

     Jednak z radością poczytałem o wizycie starego Moneta w Norwegii.

Zachwycił go śnieg i koniecznie chciał malować, ale pogoda cały czas

się zmieniała, a sam nie miał dostatecznej siły woli.  Zauważył jednak,

że krajobraz norweski przypomina do złudzenia ten, który znał z

japońskiego malarstwa. Uroczy wątek...

     Ponieważ w pewnym antykwariacie, w którym ceny nie są nieludzkie,  

był tylko drugi tom biografii Moneta, otrzymałem go gratis i 

przyzwyczajony do podobnego rozpieszczania, nie wiem nawet, czy 

podziękowałem więcej niż raz.  A w drugim tomie jest wszystko, co mnie 

interesuje.  Japoński mostek - Canal Grande, staw i nenufary.  Monet miał, 

jak wszyscy wiedzą, swój prywatny ogród i w ten sposób zrealizował marzenie 

mojego życia.

       Odpowiedź na tytułowe pytanie jest nieco przewrotna - żeby zniszczyć 

kulturę nie wystarczy zniszczyć inteligenta (jako niepotrzebną nikomu 

kreaturę), ale trzeba zniszczyć samą Inteligencję. Należy ją zastąpić

sprytem i cwaniactwem, a głupimi łatwiej się rządzi. Nie potrafię moralizować, 

ani oburzać się, ani nawet czuć się bezradnym, więc można to, o czym piszę, 

potraktować jako żart osoby społecznie nieprzystosowanej...