Dziennik, 18 września

    Po dwóch trudnych dla mnie dniach 
dzisiaj poczułem się lepiej i od razu 
chciałem jakoś wykorzystać ten przypływ
energii. Mogłem w końcu posłuchać
muzyki.  
    Najpierw była to muzyka instrumentalna 
z semi- oper Purcella i Locke' a, a potem 
"Dido and Aeneas."
    "Dydonę i Eneasza" znam w bardzo 
wielu wykonaniach, przede wszystkim 
angielskich, ale tym razem wybrałem 
realizację argentyńskiego dyrygenta 
Leonardo Garcii Alarcona. To nagranie
z 2009 r, więc słuchałem już go kilka
razy przedtem. Nie ma może angielskiego 
wdzięku niektórych innych nagrań, ale 
głosy są piękne i jest w nim jakaś 
intensywność i zarazem ciemna barwa. 
Choć cudowny końcowy chór, który
następuję po sławnej arii, w której 
nieszczęsna samobójczyni żegna się 
z życiem, nie dorównuje wersji Gardinera.
(Oczywiście przypomniało mi się, że
B. włączyła tę arię, żeby mnie 
rozczulić, kiedy uciekłem od niej z
Londynu i wysłuchałem jej z automatu
telefonicznego. Odniosło to skutek, bo 
nasz związek przetrwał jeszcze przez 
wiele lat).   
    Podobnie jak autor popularnej 
książki o życiu i muzyce Purcella 
niezbyt lubię te przerysowane i 
groteskowe momenty utworu, w 
których szlachetna powaga uczucia 
ustępuje miejsca szyderstwom 
i chichotom wiedźm. Nie uważam 
go też za największe dzieło sceniczne 
Purcella. Ale kondensacja przeżyć 
w tym krótkim stosunkowo utworze 
jest jednak wyjątkowa, podobnie 
jak ulotność i finezja samej muzyki. 
    Na zakończenie tego koncertu 
słuchałem suit Maraisa w wykonaniu
wprawdzie nie tak gęstym 
i melancholijnym jak interpretacje 
Savalla, ale mimo to oddającym 
wiele z piękna samej muzyki. Jednak     
Marais, inaczej niż Purcell, przywodzi 
raczej me myśli ku kresowi życia.
   
    A później pobiegłem na spotkanie
z kimś, kogo chyba mogę nazwać    
przyjacielem. Nie było ładnej
pogody, wiał wiatr i padał deszcz, 
jednak w naszym schronieniu 
spędziliśmy czas na miłej i ciekawej 
rozmowie o rzeczach poważnych 
(o tzw. życiu, pewnych zmianach
obyczajowych...i przez chwilę nawet 
o śmierci), ale i śmieliśmy się 
czasem serdecznie. I to jak! 
    Wracaliśmy jeszcze trochę razem
w deszczu i choć było nieprzyjemnie
zimno, poczułem pewien rodzaj
ciepła tak rzadki ostatnio w mojej
smętnej, a może nawet tragicznej 
egzystencji zaświatowej mary. 

    Czytam "Opowiastki z
zaświatów", wydane niedawno 
przez wydawnictwo "Dialog." Jest
tam chiński tekst i przekład tych
bardzo starych, wiekowych 
utworów (wybranych z różnych 
dzieł).  
    Poznaję ostatnio topografię 
zaświatów, najpierw Hadesu i 
Szeolu, a teraz chińskich. Odnajduję 
w tych opowiastkach rzeczy bliskie 
czasem mym własnym opowieściom, 
albo ku mojemu zaskoczeniu, bardzo 
aktualne. Jedna z nich jest po prostu 
wstrząsająca i mówi o tym, jak znikome 
jest istnienie jednostki w autorytarnie 
rządzonym społeczeństwie i jak nie
może ona uniknąć swego losu.     
    Ale są i takie, które niezmiernie
mnie irytują, jak wyobrażenie  
zaświatowej biurokracji. A już
zupełnie zezłościła mnie opowieść
o tym, jak pewien Chińczyk   
okrutnie potraktował napotkanego 
po drodze ducha, sam udając
przedtem, że zakończył życie. 
Duch, który niósł go na barana
dziwił się, że jest taki ciężki, 
jakby miał ciało. W zakończeniu 
tej krótkiej opowieści jest coś
w rodzaju pochwały cwaniactwa.
A to mi się bardzo nie podoba,
także w naszym rodzimym, 
polskim wydaniu.