Szaleństwa mistyków

     
   -  Kto by nie chciał być Bożym Głupcem. -
zaczął Gawriła Ardalionowicz. - Podobno 
pewien Hindus położył się na marach i 
tak spędził noc, a potem już nie był 
do niczego, ani do nikogo przywiązany
i ciesząc się swą uczoną niewiedzą przeżył
resztę życia w naiwnej prostocie. A nasi też 
tak potrafią...Ale, co tam! Rubelek ledwie 
drgnął. Nie opłaca się handlować... -
    - Skręćmy lepiej w tę ścieżkę. Taki piękny
wieczór. - zaproponowała Lizawieta, jakby 
nie słyszała, o czym on mówi. 
    - A jak przymiarka sukni? Jesteś 
zadowolona? - 
    - Zapłaciłam Żydowi, żeby jej nie kończył. 
Hrabina Poleska była podobno w takiej
na ostatnim balu. Nie możemy się powtarzać. - 
    - To marnotrawstwo,duszko!  Rubel to 
nie wróbel!  Musisz być na przyszłość 
bardziej rozsądna. - 
    - Rozsądna, rozsądna...Spójrz na tego
ptaka. Jakże smętnie on zawodzi!  A życie
nam mija. - 
    - Może tobie mija. Ja haruję! -
    - Na pewno bardzo tęskni. Słychać to
w jego głosie. - 
    - Dobra, dobra...Ale to nie jest twój   
porucznik, tylko ptak. Ptaki nie łżą i nie 
udają miłości. Zastrzeliłbym sukinsyna,
ale mi się nie chce... - ziewnął kupiec. 
    - Tobie się nie chce...Czuję to. Kiedy
ostatni raz mnie adorowałeś?  Wolisz
te płatne dziwki...A co one takiego robią,
czego ja nie potrafię? To jest mój drogi, 
samcza próżność wyleniałego lwa. Ty 
nie potrafisz kochać kobiety! - 
    - A swoją drogą ten twój porucznik, to
niezły ptaszek. Wyobrażasz sobie, hrabinę
Leońską wziął podobnież od tyłu. - 
    - Jesteś wulgarny i powtarzasz 
insynuacje, a w dodatku śmierdzi od
ciebie cygarami. - 
    - Ale moje rubelki ci nie śmierdzą! - 
    - Śmierdzą!  Fuj!... - 
    - To wiedz, że jadę jutro do Odessy 
w interesach i nieprędko znów tu 
zabawię. - 
    - Ach, to cudownie!  - 
    - Ale tego twojego porucznika przedtem
zastrzelę, o piątej rano, żeby nie opóźniać
podróży. Wszystko już z sekundantami
umówione. - 
    - Nie... - jęknęła Lizawieta. 
    - Ależ tak, kochanie. Sam na to nalegał
głupiec. Podobno obraziłem twój honor!  
Naprawdę nie chciałem...- 
    - Nie możesz...- 
    - A co ja takiego właściwie powiedziałem?
Przecie nie, że jesteś suka!  Ale się jałopa
napalił...Nie zabiję go od razu. Niech się
trzęsie ze strachu. On nawet nie wie, jak 
się trzyma rewolwer. - 
    - Zabijesz go? -   
    - A co to dla mnie? - 
    - Kochasz mnie? - 
    - Prawdziwą miłością. Nie to, co ten łajdak.-
    - Wzruszyłeś mnie...Ale on młody taki. 
Rozumu jeszcze nie ma. Daruj mu! - 
    - I co, mam mu się dać zastrzelić? -
    - A nie mógłbyś? -
    - Czy ty masz rozumu choć trochę? 
A z czego będziecie żyły, Ty i Maszeńka!  
A on się tobą znudzi, nawet gdybyś jeździła 
z nim na koniec świata. Wiesz, jakie jest 
życie na prowincji? Ja dla twojego dobra 
po dobroci go zastrzelę. Romantyk jestem! 
Nie chcę, żebyś skończyła w bur...
    - Pamiętasz, ile razy mnie prosiłeś...
Wiesz, o co...Zrobię to, żebyś poczuł się
szczęśliwy, tylko go nie gub!  Draśnij 
go... -
    - Nie ma takiej opcji, kochanie. 
Strzelamy się aż do skutku. Taka jest 
umowa. Dwa razy celowo spudłuję, 
a jak będzie już szczał ze strachu i
ujrzę w jego oczach błaganie,poślę
go do piekła, ale tak, żeby długo 
konał. -   
    - Będę to robiła codziennie aż
do śmierci. Zostanę twoją niewolnicą.
Buty ci będę lizała. Wiem, że przemawia 
przez ciebie zazdrość, ale pomyśl 
racjonalnie...
   - Nigdy nie zdradzę mego honoru. -
   Lizawieta uklękła, objęła go za kolana
i poczęła błagać:
   - To obiecaj chociaż, że go od razu 
położysz trupem i nie będzie cierpiał. -
   - Ach, widzę, że przemawia przez
ciebie kochająca kobieta. Za nic nie
porzucę tego, co dyktuje mi mój honor! - 
   "Gazeta Kurska" doniosła nazajutrz, 
że kupiec taki a taki i porucznik taki a
taki, strzelali się w leśnym jarze nieopodal
wsi Liaguszka. Pojedynek rozpoczął
kupiec, jednak chybił.  Odstrzelał się
porucznik i jego kula ugodziła kupca
w brzuch. Nieszczęśnik odchodził z
tego świata przez trzy doby. Wdowa 
po kupcu nie mogła znieść myśli o stracie
ukochanego małżonka i powiesiła się
na pobliskim jaworze. Jej córeczką 
Maszeńką zaopiekował się hrabia Kitajec. 
Redaktor uważa pojedynki za przeżytek
i apeluje, aby skończyć z tym bezmyślnym
przelewem krwi, który pokutuje wciąż
na Rusi...