Nocne myszkowanie po szufladach

      
    Zaniepokojony brakiem jednego, 
które było mi potrzebne, przeszukałem 
szufladę ze zdjęciami i zdjęcia w laptopie.
Zawsze mi to przypomina różne okresy
mego życia, ale też i najbliższe osoby,
które kochałem i miejsca,w których
pozostawiłem cząstkę swego istnienia. 
To coś jak praca archeologa, który 
czytał w "Poszukiwaniu straconego 
czasu."
    Wspomnienia ożyły, a niektóre zdjęcia
są przeniknięte jakąś magią i wprowadzają
mnie w rejony mej osobistej mitologii
i przymglonej już nieco nostalgii. Tym 
razem nie zwracałem uwagi na koty, 
a było ich sporo - nawet na Mitsuko,
Kitusię i Kuleczkę. Może tylko przez chwilę
skupiłem uwagę na czarno-białym i
trochę mało wyraźnym, ale prześlicznym
zdjęciu, na którym profesor Marian 
Przełęcki, a dla nas po prostu Marian, 
trzyma na rękach malutką Kropkę. Z taką
czułością...
     I oczywiście wzrok mój padł na 
zdjęcie z wtulonym w moje łono 
Tygryskiem, ale to dlatego, że mam 
na nim rudawą brodę i jestem zamyślony, 
a kotek jest cudownie ufny. (Wychodził 
z domu i zabił go Pan dozorca). B. która 
była fotografem, opracowała kilka wersji 
tego analogowego, jak się teraz mówi, 
zdjęcia, w różnych formatach i kolorach, 
bo niezwykle je lubiła. Ja też myślę, że
to zdjęcie było dla niej kluczem do
mojej pełnej sprzeczności psyche, 
pogodnej i melancholijnej, trzeźwej i 
upojnej, czułej i szorstkiej.  
    Szukałem  tamtego zdjęcia głęboką 
nocą aż do rana i rzeczywiście je
znalazłem. Ale licho też nie spało
i w chwilę potem usłyszałem jego 
głośny chichot.  Pomieszało mi zdjęcia
trzech kobiet, które kochałem i
to z różnych okresów naszej relacji. 
(Zdjęć czwartej nie mam).  I co się 
rozmarzyłem, albo rozczuliłem
nad jakimś prześlicznym zdjęciem,
to zaraz trafiałem na zdjęcie tej innej,
która przecież wtedy nie była dla mnie
inna, tylko Jedyna (jak to się mówi). 
I znowu się rozmarzałem i rozczulałem,
ale z poczuciem, że to są jakieś różne 
światy, przedziwnie ze sobą powiązane. 
    Nie kładłem się już spać i włączyłem
delikatną, cudownie piękną muzykę...
Ale zrobiło mi się bardzo smutno i
ostatecznie zamiast się zabić, postanowiłem 
ogłuszyć się trochę słuchając fragmentów 
koncertów Marleya, Hendrixa z Band of 
Gypsys, Burning Speara z Burning Band 
i Jima Morrisona, a nawet Cave' a i Pink 
Floyd. 
   Ale potem musiałem wrócić do delikatnej
muzyki, choć innej. Nie był to już fortepianowy 
Debussy, ale XVII wieczna włoska muzyka 
instrumentalna, cudownie zaaranżowana 
przez zespół, który nie jest nawet specjalnie 
znany, ale brzmi bosko. Żałowałem trochę
straconego czasu, przeklinając zwłaszcza   
koncert Cave' a, którego podziwiam, a
nawet uwielbiam (podobnie jak pozostałych,
może z wyjątkiem Floydów), wybaczając mu 
gównianą "Nocturamę" (podobno potrzebował
kasy na narkotyki) i niektóre inne rzeczy.
    Ale, czy to wina tych wspaniałych artystów, 
że jacyś prawie nieznani wykonawcy muzyki 
dawnej, grają tak pięknie?  Przy Monteverdim 
Pink Floyd brzmi mizernie i nic się na 
to nie poradzi.  Naprawdę nic!  Nawet jeśli się
słucha ich najlepszej płyty - "Wish You Were
Here."  Kiedy się słucha tylko popu, to ta 
muzyka znakomicie "wchodzi" i ma bardzo 
wiele zalet.
     Hiszpańsko-włoski zespół wspaniale
opracował instrumentalne wersje znanych
utworów wokalnych i gra je swobodnie
i z wyraźną przyjemnością.
     Zagłuszyć się pewnych rzeczy nie da. 
Czasami zastanawiam się, czy moja
dusza pasuje do współczesnych czasów. 
Wbrew pozorom nie jestem romantykiem. 
Jestem samotnikiem i mam bardzo silne 
poczucie własnej odrębności. A tym, co mnie 
w tych kobietach fascynowało nie była ich 
niezaprzeczalna uroda, czy zdolność budzenia 
namiętności, ale raczej coś z ich nieuchwytnej 
natury psychicznej, wobec czego mogłem 
poczuć wyjątkową bliskość.  
     W sytuacjach takich jak opisana zanika
poczucie czasu, a różne chwile życia można 
poukładać obok siebie. Ma to znamiona dość
ciekawego eksperymentu, jednak nie wtedy, 
kiedy wszystkim rządzi przypadek, a licho 
pokłada się ze śmiechu widząc w oku łzę...