Zapatrzenie
. Zdjęcie nazumi13
Przed czwartą zrobiło się ciemno. Zapach liści oszołomił go, a wilgoć zaczęła ustępować przenikliwemu chłodowi. W mroku i wieczornej mgle niewiele było
widać. Przychodził jednak w to miejsce od dziesięciu lat w nadziei, że ją spotka. Wierzył w to, ponieważ było to równie absurdalne jak odczytywanie po zmroku godziny z zegara słonecznego.
Często zdawało mu się, że widzi ją na ulicy. A kiedyś kilka razy przechodził w tę i z powrotem obok szyby kawiarni patrząc ukradkiem jak siedzi przy stoliku z jakimś facetem. Zauważyła go chyba i nawet coś tamtemu powiedziała, chcąc obrócić to w żart, choć to pewnie nie była ona. Nie miał odwagi, a może był zbyt delikatny, żeby to sprawdzić. Dzieliła ich mokra od deszczu szyba.
Przez ten czas mogła się zmienić. Kiedyś była blondynką. Była też nieco delikatniejsza, szczuplejsza. Jednak wszystko inne, twarz, gesty, to jak sięgała po filiżankę z kawą, ułożenie włosów, a nawet sposób ubierania się pozostawały takie same. A zwłaszcza pełen wdzięku i ciepła uśmiech skierowany teraz do kogoś innego. Rozsądek podpowiadał mu jednak, że to nie może być ona i że to, że wpatruje się w nią jak wierny pies porzucony na dworze ośmiesza go tylko.
Facet, którego czaszka była też już lekko przełysiała, wydawał mu się jakiś kanciasty w eleganckim garniturze, więc zaczął bać się o nią, choć to pewnie nie była ona. Widział go pierwszy raz, ale poczuł, że nie może być z nim szczęśliwa - odgrywał komedię, jakby miał jakąś sprawę do załatwienia i pomylił romantyczne spotkanie z rozmową biznesową.
Czuł się jak gołąb, który powraca w miejsce, gdzie go kiedyś karmiono. Takie upokorzenie nie mogło jednak trwać zbyt długo. Nie miał natury niewolnika i miał zwyczaj znajdować usprawiedliwienie dla każdej kanalii. Życzył im dobrze, choć to nie mogło niczym dobrym się skończyć i powlókł się do tramwaju.
Dopiero w domu przypomniał mu się wstęp psychologa Hillmana do pewnej książki, który tak dobrze określał zachowanie tego jegomościa:
"Wszystkim nam biznes dostarcza głównego powodu do tego, żeby codziennie wstać z łóżka... Troszczyć się o swój dzień znaczy troszczyć się o swój interes. Biznes dostarcza idei, które kształtują nasze życie...Tym, co przeżywamy w codziennym życiu, są podstawowe idee biznesu - zarabianie, wydawanie, oszczędzanie, wytwarzanie, wycenianie, posiadanie, sprzedawanie...Możemy naiwnie wierzyć, że to miłość jest tym, co determinuje nasz los, oraz że to wzniosle marzenia i namiętności duszy, albo też postęp w naukach technicznych są prawdziwymi czynnikami formatywnymi, które kierują naszym życiem. W rzeczywistości tylko idee biznesu są zawsze z nami, towarzyszą nam dosłownie na każdym kroku, od wyjścia z domu do powrotu z pracy, od świtu do zmierzchu." Znał bardzo dobrze ten typ człowieka i pragmatyczną filozofię, która nie widzi nic poza zyskiem i stratą.
Hillman, którego sporo przedtem czytał, wydał mu się skończony i poczuł pewną satysfakcję z tego uwolnienia. W biznesie najważniejsza jest, jak słusznie konstatował, władza. To nie jest kwestia rodzaju władzy - tyranii lub czegokolwiek innego. Jest tak zawsze. Nie ma władzy bez dominacji. Sam Hillman był na tyle inteligentny, że było to dla niego niepokojące, albo przynajmniej tak udawał. To, że mógł być hipokrytą, dotykało go osobiście. Ale, czy nie byłoby znacznie gorsze gdyby w to, co napisał w tym diabelskim wstępie, wierzył.
Oczywiście natury ludzkiej nie można obrazić, jeśli nie obrażają jej bezduszność, przemoc i upokorzenie, handel ideami, zrywanie paznokci i wybijanie zębów ofiarom, wrzucanie ich ciał do dołów z wapnem i przerabianie na guziki i mydło. A przecież wojna i wyzysk to najlepszy biznes. Dlatego oprawcy zachowują się racjonalnie myśląc o nim od rana do wieczora i wstając z łóżka. Niejako przy okazji mogą troszczyć się o własną rodzinę i zwierzęta domowe, i wygłaszać frazesy.
Nie, nie miał zamiaru pastwić się nad naturą ludzką. Potrafił już obserwować własne uniesienia i postrzegać je tak jakby patrzył na inną osobę, ale jednak wciąż jeszcze tu przychodził z tęsknoty za dawną miłością i jej pięknem, za światem, który już nie istniał, a może był tylko złudzeniem.
Być może potrzebowała go, ale skoro się nie zjawiła przez tyle lat, wszystko było przesądzone. Brakowało tylko zakończenia. W życiu nie może coś się urywać - to by źle świadczyło o scenarzyście. Nawet w mglistych końcówkach filmów jest jakaś sugestia tego, co może wydarzyć się dalej, z czymś pozostajemy. "Być może Hillman też mnie potrzebował." - pomyślał, choć wydało mu się to bardzo śmieszne. Diabeł zawsze potrzebuje jakiejś duszy.
Utonął już niemal zupełnie w mroku samotności i musiał zamknąć na chwilę oczy, żeby coś widzieć. Wciąż jednak nie potrafił się zdecydować. Wiedział, że będzie musiał się zabić, ale chciał to jeszcze odwlec...


Komentarze
Prześlij komentarz