Zapiski myszy polnej, XXL

       

   Było to jeszcze w czasach kiedy podczas wykładu posługiwano się do pisania kredą a do wycierania szmatką i gąbką. Chciałam liznąć trochę wiedzy i postanowiłam zostać wolnym słuchaczem.  Byłam jednak tak zabiedzona, że zimą po wykładzie jadłam kredę, o ile trochę jej pozostało. Resztę zanosiłam dzieciom. Złapała mnie na tym woźna, ale udobruchałam ją opowieścią o trzech aniołkach. Poczciwa była z niej kobiecina. 

      Dr Kot, zawsze elegancki, miał wykład z etyki. Twierdził on, że należy kochać wszystkie koty i bać się Boga, który gani wszelką pobłażliwość wobec zła. Ludzi należy tolerować o ile zaspokajają potrzeby kotów. W przeciwnym razie należy im przypomnieć od czego są zęby i pazury. Ta część wykładu nawet mi się podobała. Ale, powiada, na świecie tak długo będzie istniało zło, jak długo będą na nim istniały myszy. Chciałam się ze strachu schować, ale ciekawość zwyciężyła. 

      - Myszy należy tępić z całą bezwzględnością na jaką te istoty zasługują. 

      Student zapytał: 

      - A czy jeśli ulituję się nad jakąś to mam się tego wstydzić? 

      - Co za nierozsądne i głupie pytanie? 

     - Ale one są takie malutkie, a ich dzieci...

    - Jeszcze nigdy w życiu nie słyszałem czegoś równie głupiego!  Jedynie powszechna eksterminacja uratuje nas przed tą plagą. Trzeba to jednak robić beznamiętnie, oczekując dobroczynnych skutków w przyszłości. Szkoda naszych nerwów. 

    Po tych słowach doktor podszedł do tablicy,  wyjął ręce z kieszeni i narysował mnie, to znaczy mysz. A potem przekreślił mnie, wziął szmatkę i starł z powierzchni tablicy. Poczułam się osaczona i umierałam ze strachu. Czułam na sobie wzrok innych kotów. Czułam się jak zaszczute zwierzę. Bałam się, że mnie rozszarpią, albo urwą mi łapki. Ale obok mnie siedział jakiś człowiek. 

     - Spokojnie. - powiedział. - Nie oddałem płaszcza do szatni, jak będę wychodził ukryję panią pod nim. 

      Zabrał mnie do domu i nakarmił, ale powiedział: 

      - Nie mogę tu niestety pani dłużej trzymać. Dozorczyni nie cierpi myszy. Otruje panią, albo poszczuje kotem.  Jednak niech pani opowie coś o sobie. 

     - Jestem pisarką, ale jak w tych ciężkich czasach wyżyć z pisania? Redakcje nie przyjmują moich utworów - uważają, że są zdegenerowane. A dzieci w domu płaczą. Chciałam już zostać ulicznicą, ale nie nadaję się do tego, jestem szara i dobrze czuję się jedynie na polu. Nie chcę być gwałcona. 

     - Szczerze mi pani żal, jednak takie jest życie. Wystarczy jeden donos i wymówią mi mieszkanie, a może nawet relegują z uczelni. 

     - Rozumiem Pana i nie mam takich oczekiwań. Idę zobaczyć, czy moje maleństwa jeszcze żyją. 

     Dr Kot wkrótce się habilitował na podstawie rozprawy "Pojęcie obowiązku w filozofii późnego Heideggera" i został profesorem. A może wczesnego,  muszę o to zapytać redaktora Znikomka. 

     Ale to nie koniec...