Szach i mat...

   Zanim sam zacząłem pisać opowieści niesamowite oglądałem je w dzieciństwie w telewizji. Oto jedna z nich:

    

    W liceum podczas mniej ciekawych lekcji grałem z moim przyjacielem Krzysztofem w szachy. A moją naukę u Mistrzów (podziwiałem Boba Fischera) rozpocząłem od nauki Obrony Sycylijskiej.

     Kiedyś moja Mama poszła do szkoły na wywiadówkę i rozmawiała z nauczycielką od fizyki panią Serafin: "Z fizyką marnie mu idzie. Ale on gra na moich lekcjach w szachy. To inteligentny chłopak" - powiedziała "fizyczka" i Mamie spadł kamień z serca.

      Wygrałem jedną partię z mistrzynią Polski w szachach. Była dużo starsza ode mnie. Ale podobałem się jej, a przedtem trochę wypiła. 😉 

       Oczywiście nie mówi się "Szach i mat!", bo wytrawny szachista wie, kiedy poddać partię. Kiedyś w szachach niekoniecznie obowiązywało fair play. To chyba Lasker palił podczas gry cygara, żeby oszołomić rywala. Przeciągano też zastanawianie się nad posunięciem, żeby wykończyć psychicznie przeciwnika.

      Teraz być może sztuczna inteligencja wygrałaby z automatem do gry. Ale dawniej czasy były inne i nikomu się o niej jeszcze nie śniło. 😀

       Nieźle zrobiony film, a do tego krótki... Dobrze się po nim śpi.