Lamento della Ninfa/Gloomy Sunday

         

         Wersje jazzowe (albo "dżezujące") różnych utworów muzyki dawnej nie zawsze są nieudane. Śp. Claudio Cavina, kierownik muzyczny zespołu "La Venexiania" (z którym nagrał księgi madrygałów Monteverdiego i innych kompozytorów epoki) zaprosił do studia muzyków jazzowych, którzy towarzyszą zespołowi instrumentów dawnych. Ten najsłynniejszy utwór ze sławnej VIII Księgi ("Lamento della Ninfa"), podobnie jak kilka innych, ma w tej wersji swój niezaprzeczalny urok i trudno byłoby go uznać za jakąś profanację. 

     Podobne rzeczy robiła też, jak wiadomo,"L'Arpeggiata" Cristiny Pluhar, odnosząc spory sukces.  Jej płyta "Music for a While. Improvisations on Purcell" jest udaną popularyzacją muzyki angielskiego Orfeusza. Pieśni i arie Purcella w jej interpretacji brzmią jak dawne piosenki, ale trochę lepsze, bo przeżyły kilkaset lat i nadal wzruszają. Ja oczywiście wolę słuchać instrumentacji i śpiewu w ich oryginalnej wersji. Ale Pluhar, doskonała instrumentalistka i kierownik muzyczny, nagrywa też niezwykle finezyjne wersje klasyczne. Nie wspominając już o jej fantastycznej płycie z tarantellami. 

      W tak zwanej muzyce rozrywkowej wspaniale wykorzystywał "klasykę" Serge Gainsbourg. "Jane B." i "Baby Alone in Babylon", wykorzystują "preludium deszczowe"Chopina i trzecią z części trzeciej symfonii Brahmsa, które śpiewała Birkin. Nie warto zastanawiać się, czy autorzy tych cudownych utworów  przewracaliby się w grobach. Teksty są jak u niego prawie zawsze prześmieszne i prowokacyjne, a piękna melodia to dla nich jedynie pretekst. Gainsbourg był jednak poetą.

     Ktoś go próbował zastrzelić podczas koncertu za to, że przerobił Marsyliankę na reggae. (Nagrał, jak wiadomo,  z najlepszymi muzykami z Jamajki dwie płyty reggae, które miały milionowe sprzedaże.  Ciekawy był ich dialog międzykulturowy - "Znamy cię, to ty śpiewałeś tę piosenkę z gołą babą w łóżku").😀Nie mniejsze oburzenie wywołało to, że spalił studolarówkę. O jego sławnych partnerkach- aktorkach nawet nie wspominam.  Uwielbiam jego wersję "Gloomy Sunday" Billy Holiday. Też podobno klasyka, ale jazzu. Billy cudownie to przeżywała i śpiewała. 

      

      

      A ta wersja utworu Villa-Lobosa "Bachianas Brasileiras"nagrana na płycie "Alegria" Wayne'a Shortera, czy nie piękna?...

      

   Shortera, "legendy jazzu", nie usłyszymy, bo  właściciel wyłączył możliwość odtwarzania. Smutne są czasem przeciwności losu.😒 

   Ale jest film z Gainsbourgiem, który jak wielu artystów, popełnił samobójstwo "na raty."

   Jeszcze nie wiem, po co ten tekst napisałem. Ale warto posłuchać tej Mameli (Są piękniejsze lamenty Ninfy, ale jej wersja nierozrywkowa też jest bardzo udana). I obejrzeć film z Sergem...