Ostatni romans

     Szlachetne duchy - świat byłby bez nich smutny i wszystkie ptaki by osowiały. Czasem słucham ich patrząc nocą na bezlistne drzewa. Ich głosem jest wiatr, ale melodię składają anioły. Podobno nie mają ziemskich namiętności. 

    - Od dawna już nie chodzę na samotne spacery. Odkąd moja córeczka odeszła, a właściwie odpłynęła gdzieś, zatraciłem poczucie piękna. - powiedział. - Czasem patrzę na nią, kiedy oglądam dagerotyp, ale ona jest już w zimnym grobie. 

     

      - Spacery są nieodzowne dla podtrzymania zdrowia. - zauważyła Anna. - Mylisz się myśląc, że jej tam nie spotkasz. Ona jest wszędzie...I nikogo nie obwiniaj!  Pomponazzi napisał, że kiedy chorzy umierają,  mówi się,  że winni są lekarze, a kiedy przychodzą do zdrowia przypisuje się ich uzdrowienie bogom.  

    - Najwidoczniej bogowie się zdrzemnęli. Jednak odwdzięczę ci się aforyzmem: "Być wszędzie, znaczy nie być nigdzie." - Mointagne. 

   - Mój drogi, ona jest już w niebie. Jednak nie myśl, że ją tam uściskasz. Skończysz w piekle! 

    - Tak źle mi życzysz, Luizo? 

    - Jestem Anna. Zapomniałeś? 

    - Ach, Anna... 

    Wybacz, jesteś bardzo podobna do mojej Luizy. 

    - Luiza nie żyje. Podobnie jak twoje dziecko. 

    - I czegóż to dowodzi? 

    - Że to nie ja... 

    - Nie mogę cię tak nazwać? 

    - A nazywaj, nazywaj... Jednak w niczym nie zmieni to twojego nieszczęsnego losu. Zapewniam cię, że w szczegółach różnimy się i nie chodzi o pieprzyk przy prawym biodrze. Ona nigdy nie stałaby się mną. 

     - Jesteś mi bardzo bliska, Anno. I gotów jestem wiele wycierpieć, a nawet ponieść śmierć, byle tylko być blisko ciebie. -

     - Znamy się od trzech dni. 

     - To cała wieczność. Czy możesz mi coś obiecać? 

     - Obiecać, nie znaczy spełnić. 

     - Nie płacz po mnie. 

     - Tego akurat możesz być pewien. Kto by po tobie płakał? Chyba jedna wierzba, ale musiałaby być pijana. 

    - Zatem upij się!  

    - Powiedziałam - wierzba... 

    - Błagam...Wystarczy jedna łza! Pragnąłem tylko tęsknić, kiedy cię nie ma i czuć radość, kiedy jesteś. 

    - Litości! Mówiłam ci, że moje serce należy do Fryderyka, a on zabrał je ze sobą trzy metry pod ziemię. I to jemu dedykowałam mą ostatnią łzę. Więcej nie mam. Nie żądaj zbyt wiele! 

    - Poszukaj! Może gdzieś jeszcze jest. Mogła się zapodziać. Może w puderniczce?

    - Widać jak niewiele wiesz o kobietach. Sprawdzę... Mam, ale sztuczną. 

    - Nie szkodzi! A nawet lepiej, sztuczna jest bardziej trwała. A co chcesz za to?

    - Żebyś już zamilkł. 

    - To mi nie wystarczy. Chcę, żebyś cierpiała. 

    - A za ile można ją zastawić w lombardzie? 

    Długo tak jeszcze konwersowali w słońcu i przy księżycu, i nie zauważyli nawet, że już nie żyją. Na szczęście ich groby były niezbyt oddalone i mogli się nawiedzać - kto kogo bardziej przestraszy. Ale Wielebny nie był z tego zadowolony. 

    - Wszelki duch Pana Boga chwali. - rzekł na ich widok, jakby ujrzał  ich po raz pierwszy, chociaż od dawna uważnie ich obserwował. - Miło was widzieć, ale porządek musi być jak Pan Bóg przykazał, a wy dom schadzek robicie z cmentarza. Smutne są nasze czasy. "Miałem więc tych, którzy umarli dawno za szczęśliwszych niż ci, którzy żyją. Ale lepiej niż któremukolwiek z nich jest temu, którego jeszcze nie było, który nie doznał zła, jakie jest popełniane pod słońcem" - powiada Pismo ustami Eklezjasty. (4:2-3).  

    - Nic Eminencja nie poradzi, miejsca spoczynku są wykupione. 

    - To nie tak jawnie. W nocy można, jak nikt nie widzi. Przecież, do czego to podobne. 

    - I oboje targnęliśmy się na swe życie. - Anna chciała tym dobić pastora i niestety udało jej się to. 

     Serce nie wytrzymało. 

     - Chyba nie będziemy po nim płakać. - powiedział. I tak też się stało... 

     Na tym padole łez trzeba oszczędzać sobie przeżyć.