*

 

                          zdjęcie nazumi13 

            Jutro spotkam się z moją byłą żoną, która czuje się lepiej i wraca do życia. Pomogliśmy jej z Doktorem. Mogę powiedzieć, że to bardzo dobry człowiek. 

        Chociaż mój stan zdrowia dość gwałtownie się ostatnio załamał, mimo niemal zupełnego braku snu moje istnienie podtrzymuje muzyka, literatura, spacery wśród drzew i zielona herbata. Wszystko to mimo pozornej rutyny bywa zaskakujące. Bardzo silne wrażenie wywarła na mnie ostatnio Muzyka żałoba dla królowej Karoliny Handla. Przypomniałem ją sobie w różnych wykonaniach. (Mozart się nią podobno bardzo przejął). Nawet nie tak smutne i daleko mniej dramatyczne "Requiem" Campry wydało mi się dość zajmujące po latach. A co się dzieje w przyrodzie, to trudno opisać - istne szaleństwo.  Ktoś napisał niedawno, że z wiosną nie zauważamy tego, co obumarło - ale teraz już prawie tego nie widać, choć jest jeszcze trochę liści z tamtego świata. 

        Kupiłem na straganie Poezje Mandelsztama, wydanie dwujęzyczne w wyborze Marii Leśniewskiej (1983 r). Jest tam sporo jego wczesnych utworów, których nie ma w tomiku przygotowanym przez Przybylskiego. Między innymi ten: 

       

      Dostałem buty po kolejnym nieboszczyku. To już trzeci, którego rzeczami mnie obdarowano. Nawet ich nie założył. Miał podobno ponad sześćdziesiąt par. Przy okazji poznałem w skrócie historię jego życia. Był bardzo majętny, ale nie dbał o zdrowie. Historii tej rzecz jasna tutaj nie opowiem. 

          Kilka dni temu dowiedziałem się o śmierci pewnego znajomego. Rozłożył się w mieszkaniu i dopiero po tygodniu go tam odnaleziono. Szczerze mówiąc trochę mnie straszy, ciągle przypomina mi się jego twarz, jakoś wyjątkowo pomięta i zużyta. Uważany był w gronie znajomych za przemądrzałego idiotę, co więcej chyba mówi o nich niż o nim. Nie wzbudzał sympatii.  

         Nie potrafię już czytać o dokonywanych obecnie zbrodniach wojennych. Jak można podejść do czteroletniej dziewczynki, przyłożyć jej pistolet do główki i strzelić... 

         Czytałem znowu o śmierci Anny Boleyn. Oskarżono ją o to, że zdradzała króla z pięcioma mężczyznami, o kazirodztwo i czary, a przed śmiercią bito. A przecież ci, którzy ją skazali i maltretowali wiedzieli, że jest niewinna. I to właśnie wywoływało w nich największą agresję. 

        Jednemu z mnichów buddyjskich Czerwoni khmerzy przez pół roku, Codziennie przystawiali pistolet do czaszki, a on tylko uśmiechał się dobrotliwie.  Nie potrafili go złamać. 

        Zhuangzi nazwał życie beztroską wędrówką...