Ćwiczenie z nieistnienia
W ruinach życia
gasną wspomnienia
milczenie milczy
a słowa płyną
do kresu bezkresu
i nawet pustka
na tym pustkowiu
nie jest już sobą
wiatr nie jest wiatrem
a noc ślepa jak kret
drąży swe korytarze
i tylko oszalałe ptaki
wirują we mgle
upajając się nieistnieniem
Kiedyś w zgiełku czyichś imienin pewien mój znajomy powiedział dla żartu, że ma tytuł wiersza, którego
OdpowiedzUsuńnie potrafi napisać, ale ma nadzieję,
że to zrobią inni...
Zmieniłem nieco zakończenie.
OdpowiedzUsuńByło:
"wirują we mgle
nie znając miary
upajają się nieistnieniem"
* Nieistnienie nie istnieje *
OdpowiedzUsuńże tak dorzucę do melodii wiersza 🌿
Piękne masz oczy... i nie tylko 😌
OdpowiedzUsuńAch, zapomniałam dorzucić swoje logo... 🐿️
OdpowiedzUsuńTak jakoś dorzucam tu dzisiaj ... Może później coś jeszcze dorzucę😃
OdpowiedzUsuńTo miło, że dorzuciłaś i dzień się tak zaczyna🥀
OdpowiedzUsuńPiękny refleksyjny utwór o zabarwieniu melancholijnym.
OdpowiedzUsuńA samo pytanie „czy nieistnienie istnieje?" zawiera wewnętrzną sprzeczność. Jeżeli istnieje to nie jest nieistnieniem, a jeżeli nie istnieje, to go nie ma. Pytanie jest prawdziwie płodne filozoficznie właśnie dlatego, że nie ma odpowiedzi. Logicznie, nieistnienie nie istnieje jako obiekt, to jest błąd kategorialny wynikający z gramatyki, istnieje natomiast jako pojęcie. Gdy mnie nie będzie, to nie będę istniał, ale to nie znaczy, że będzie istniało moje nieistnienie. 🤓