Zniszczenie zniszczenia

  

          Napiszę tu o rzeczy, która obecnie stosunkowo najmniej mnie pochłania, jednak wydaje mi się dość ważna ze względu na odbiór tego bloga.  Moi znajomi od dawna zwracają mi uwagę, że dopuszczam tutaj napaści osobiste i próby nieustannego dyskredytowania tego, co piszę i piszą osoby, które ten blog lubią, albo cenią. Od pewnego czasu moderuję tu takie komentarze pewnej bliskiej mi kiedyś osoby. (Obelgi miotane przy okazji tekstu, który napisałem spełniając prośbę mojej nieżyjącej matki, wydają mi się szczególnie niestosowne).  Mimo to sporo jej komentarzy o podobnym wydźwięku publikuję nie chcąc skazywać jej na osamotnienie.  Zatrzymuję jedynie te, które mogłyby przynieść jej wstyd.  

           Przez kilka dni było spokojniej, ale nasz nieoceniony Danek dolał oliwy do ognia komentarzem, na który odpowiedziałem dość powściągliwie, a wywołał atak niepohamowanej wściekłości tamtej osoby. Myślę, że są lepsze miejsca na odreagowywanie własnej frustracji.  A jeśli Danek chciałby udoskonalić swą argumentację, to polecam mu dzieło Al-Gazaliego "Zniszczenie filozofów" (Tahafut al-falasifa), na które Awerroes odpowiedział jednak celniejszym utworem "Zniszczenie zniszczenia" (Tahafut al - Tahafut).  Tam są jego ulubione tematy, jak stosunek mistyki do racjonalnego myślenia, teologii do filozofii, afirmacji do negacji, itp.  Są streszczenia poglądów tych myślicieli, więc można sobie o tym trochę poczytać.   Wspominam o tym, ponieważ chciałbym w tym, co przekazuje tu Danek widzieć coś pozytywnego, choć wymaga to sporej ekwilibrystyki.  Uważa on bowiem intelektualistów za źródło wszelkiego zepsucia i zła. A nazwanie kogoś w ten sposób to dla niego największa obelga.    

     Chciałbym widzieć dobre intencje w tym, co pisze. Jego kaznodziejski ton nieco się ostatnio zmienił - od straszenia mnie i Piotra piekłem, nazywania brudną szmatą i wyzywania od komunistów, przeszedł do udawnia, że troszczy się o mnie i chciałby mnie ratować przed pogrążaniem się w mroku. Nie wierzę w taką nagłą duchową przemianę, a szczególnie wyrażaną w taki sposób.    

    Powiem zatem szczerze, że dla mnie to Danek jest ciemny, a nie jasny. Staram się jednak nie sprawiać mu przykrości częstym wypominaniem mu tego.  Nie ma on bowiem świadomości sprzeczności w jakie nieustannie popada. Wyuczył się pewnych formułek, których go nauczono dla podkreślania własnej wyższości, i szczyci się nimi, jakby to była jakaś wiedza tajemna i duchowa, i miała jakiekolwiek zastosowanie w jego życiu. Chwali się na przykład, że rozwój duchowy doprowadził go do nieoceniania, ale nieustannie ocenia i miesza z błotem osoby mądrzejsze i szlachetniejsze od siebie, które nie mogą się bronić, ponieważ już nie żyją.  Jego krytyczne myślenie jest na takim poziomie, że nie zauważa różnicy między poglądami jakie głosi a nauką Jezusa, którego jest, jak wyznaje,  Ambasadorem (nienawiść do biednych,  aprobata dla czystek etnicznych, uznawanie miłości własnej za najważniejszy motyw postępowania, miłość do pieniędzy i dóbr materialnych, ignorowanie cierpienia innych ludzi).  Z mojego punktu widzenia to drobiazg, bo to jego sumienie. Mógłbym mu napisać, jak ma w zwyczaju, że jest pełen pychy i trafi do piekła, chociaż jest przekonany, że ma już zapewnione miejsce w niebie. Wnioskuje o tym na podstawie tego, że sporo zarabia, więc Pan Bóg już teraz się o niego troszczy. Ale zostawmy jego rojenia w spokoju.  

      Chciałbym, żeby tu wszyscy dobrze sobie życzyli i unikali poniżania i dyskredytowania innych.  Wiem, że jest to cel trudno osiągalny, a nawet utopijny, ale warto go mieć na oku i unikać zwłaszcza intryganctwa i insynuacji.