Zima

            Pragnienia nie tak łatwo zamarzają...Dawno nie było już takiej zimy. Jest to z wielu powodów uciążliwe, ale lubię śnieg, nawet ten nieco zabrudzony, miejski. Chociaż jest raczej ciemno i tylko raz mogłem poczuć radość z widoku słońca w południe. 

    Niestety przeziębienie dosłownie mnie zmiotło i wczoraj już nie miałem siły przejść więcej niż kilku kroków, mogłem tylko leżeć i spać. 

     Ucierpiały na tym dwa podstawowe ostatnio moje zajęcia - pisanie "Muzycznych poranków..." i intensywna psychoterapia. Ktoś napisał niedawno, że na te poranki czeka, a nawet ja sam jestem z nich czasem zadowolony. Te moje impresje muzyczne mają swoich entuzjastów, ale nie da się ich porównać z podnoszeniem na duchu dwóch osób - jednej w ciągu dnia, a drugiej częściej w nocy (od zmierzchu do świtu). Nie porzuciłem całkiem tych zajęć, ale musiałem je ograniczyć. Świadomość, że jestem komuś potrzebny, a być może nawet ratuję życie, dodawała mi sił, choć jest to zarazem, nie tylko psychiczny, ciężar.  Wystarczy jednak zapomnieć o sobie i nie chcieć niczego w zamian, a wtedy kontakt przestaje być wyłącznie psychiczny, a staje się duchowy i siły wydają się niespożyte. Ale oczywiście nie są...I gdyby nie wirtualna obecność w moim życiu osób życzliwych nie uniósłbym takiego ciężaru. 

     Zdanie "Śnieg jest biały" uważane było w starożytności za synonim oczywistości. Jednak sceptycy i sofiści zauważali, że mówi coś jedynie o naszym postrzeganiu. (Nie istnieje nieskazitelna biel). A zima, to nie zawsze tylko chłód...

    Chodzę jednak własnymi ścieżkami...