Przestrach

         - Ależ hrabino, dlaczego mnie Pani straszy? 

     -  Ja, straszę? Przechadzam się tylko po moich przedpokojach. A co Pan tu robi? Czy wypada tak po nocy antyszambrować? 

     - Pani już nie żyje! 

     - Nie obrażaj mnie pan! 

     - Pani jest defunctus w najczystszej postaci. Osobiście składałem kwiaty na pani grobie, droga hrabino. Było to podczas pani pogrzebu dobre dwieście lat temu. Letarg nie trwa tak długo. 

     - W takim razie i pan nie żyjesz.  

    - Ja, to co innego. 

    - I pamiętasz pan Bonapartego? 

    - Jak żywego, a nawet pamiętam Marię Antoninę. Gdy była dzieckiem uczyłem ją grać na klawesynie. Po dobroci. Lubiła te koronki. 

    - A już myślałam, że z Pana skurwysyn, a tu słyszę, że z Pana niezły klawesyn i to co gorsza rycerski wobec dam. Zapewne strasznie fałszowała. Słyszałam, że żyła z własnym synem. To takie niemuzykalne...No, przyzna Pan. 

    - To kalumnia! Chcieli ją zdyskredytować wobec ludu. Oskarżyli o zdradę i wymyślili plotkę o ciasteczkach. Niczego takiego nigdy ponoć nie powiedziała. A umarła z godnością. Poczciwy Chamfort żartował parafrazując hasło Rewolucji - "Wolność, równość, gilotyna!". 

     - A gdzie Pan wtedy był, że Pan jej nie bronił, łaskawy panie! 

     - Znudziła mi się błękitna krew i wróciłem do Wiednia. Klawesyn był już passe, więc przerzuciłem się na fortepiano. Uwielbiam wiedeńskie burdele. Te Cyganeczki, Słowianki, całą tę żeńską kategorię podludzi. Uhocze! Musiałem jednak uważać, żeby nie podłapać trypra. Przez krew można się zarazić. 

     - Współczuję Panu. Oghomnie! Jednak ma Pan na sumieniu wielu ich klientów... Ale, czy Pan jest z  t y c h  Dhakul?  

    - Ależ oczywiście, hrabino! I we mnie płynie błękitna krew, ale pragnę już tylko czerwonej.  Powinienem chyba urodzić się burżujem! 

    - A jak Książę, czy mogę na ciebie mówić Książę Ciemności, oceniasz Adolfa Hitlera?  To typowy parweniusz, nieprawdaż? 

    - I chodzi w krótkich galotach. Mnie się podoba Goebbels. Jest bliższy współczesności. Chociaż krzykaczy też nie brak. 

    - Przepraszam drogi książę, wzięłam Pana omyłkowo za ducha Woltera. Słyszałeś Pan zapewne o dezynwolturze wolteriańskiej? 

    - Nie jestem molem... książkowym rzecz jasna, ale liznęło się trochę tego filozoficznego kału, za przeproszeniem. 

   - I jakże go pan znajduje? 

   - Wolę już russoistyczne paradoksy. Chociaż ktoś napisał "Spokojny głos Spinozy uciszono. Krzyk Woltera stał się konieczny!" 

   - Spinoza? Nie miałam przyjemności...I dziatki też oddałbyś Pan do przytułku? 

   - Szczęściem nie miałem...Ale...Niech hrabina z łaski swej powściągnie tego czarnego kocura, już prawie oczy mi wydrapał! 

   (Hrabina powściągnęła Le Chien, biorąc go na smycz. Co za koszmar, nazwać kota psem. To pozbawia go tożsamości). 

    - No i... 

    - To był, jak mniemam, szlachetny uczynek. Rousseau napisał, że zrobił to, bo nie chciał demoralizować swych dzieci zapewniając im protekcję. Nie chciał, żeby były tak zepsute jak on. Niech żyją z uczciwej, fizycznej pracy i wyjdą na ludzi. 

    - Tres jolie!... Ale to jednak kanalia!  Kiedy wyrzucali z grobowców kości naszych królów, jego unieśmiertelnili!  

   - Nie za to go uwielbiam. Miał manię prześladowczą jak ja!  Każdy podejrzewa mnie, że jestem wampirem. Chyba zdajesz sobie Pani sprawę z tego, jakie to niskie! To, że raz, czy drugi, muszę się napić, nie znaczy, że jestem nałogowcem. Zresztą odwyk by mi nie pomógł. No i, wybaczy Pani, szukam zawsze tylko świeżej krwi, a Pani ma już swoje lata. Proszę się nie gniewać, to obserwacja naukowa, całkowicie beznamiętna jak rentgen. 

   - Fe!... Nie hozumiem, jak można go tak wielbić. To prostak! 

   - Zostałem zainfekowany...A zresztą, czy można winić pluskwę i gawiedź za to, że są żądne krwi? Przynajmniej był szczery. Napisał przecież, że żaden drobny postępek nie jest w stanie pozbawić niewinności dobrego z natury dzikusa. 

    - I tego Panu, drogi Książę, nie mogę wybaczyć. 

    - Ach, proszę mi to darować. Umieram ze strachu. Jeśli stracę moją krew, będę zgubiony na wieki. Dlatego przerażasz mnie, hrabino, swą natarczywością. 

    - A ja się boję, że mnie Książę wyśsie. Niestety nie jesteś Pan mizoginem. W każdej, jak wzbudzi Pana litość, się zakochasz. 

    - A Pani nimfomanką, choć może się mylę...Próżna obawa, hrabino. Może podświadomie pragnie Pani tego, ale to pragnienie, jak uczył doktor Freud, wypiera. Jednakowoż jako przyzwoity Wiedeńczyk winien jestem Pani nie walca, a argumenty. Po pierwsze, jak powiedziałem, znudziła mi się już dawno błękitna krew. I to bezwyjątkowo. Poza tym, mam alergię na Pani grupę krwi. Terzio, jest Pani, wstyd powiedzieć, Bezcielesną. Poza tym, o czym nie można mówić, trzeba milczeć, jak mawiał pewien Wiedeńczyk. Proszę chwilę zaczekać, a wymyślę jeszcze jakieś, bo jestem w tym jako rozprawiczony prawnik biegły. 

     - Jestem teraz absolutnie przekonana, że łakniesz mej krwi i czułymi słówkami chcesz mnie omamić. A zatem uciekam, Książę i mam cię w mej kloace. 

     - Zmykaj sobie do woli i wsadź sobie miotłę, ale nie uciekniesz przed przeznaczeniem. Spłoniesz na stosie, który sama rozpaliłaś! Tylko zabierz stąd tę czarną bestię...

 (Tak też się stało. Nie mam wpływu na przebieg tej historii. Nie wiem też, czy ona uczy wabiąc. Nie rozumiem tego całego Oświecenia. Jestem romantykiem. Nie rozumiem Europy! 

    Książę był nadzwyczaj wyrozumiały. Zadawać się z jakąś tam hrabiną, to można tylko w salonie, a nie w maglu i to jedynie po to, aby cyzelować aforyzmy).