Zamglone lustro

       

       Patrząc w lustro zobaczyłem ducha. 

   Przez chwilę tańczył na jego lodowej tafli.

   Przyjrzałem się uważniej swej twarzy,

   a nawet chuchnąłem w pomarszczone

   lustro, a to zamgliło się. Był to więc jakiś 

   dowód, że żyję, jednak nie był on

   namacalny, choć był widomy. Rozumie 

   się, że wolałbym siebie nie straszyć. 

   Musiałem więc zachować jakieś pozory. 

   Postanowiłem oddać książkę do 

   biblioteki - trzymałem ją przez dziesięć 

   lat, była tak cenna, że nawet do niej nie

   zajrzałem. Jeśli pojadę do biblioteki, to

   może ktoś zobaczy, że żyję. A jeśli się 

   przestraszy? Duchy rzadko zwracają 

   książki, najczęściej je przetrzymują. 

   ...A może lepiej pójść do dentysty?

   Wwierci się przenikliwym wzrokiem w 

   w ząb czasu, ale obawiam się, że ani w 

   ząb tego nie zrozumie. W aptece jest na

   pewno jakiś ogólnie dostępny eliksir 

   życia, ale czy na mnie podziała? 

    

        W tym domu rzeczywiście były klamki 

   z jednej strony. Chciałem w nim 

   odpocząć. Pytano mnie, jaki jest dzisiaj 

   dzień i czy pamiętam może przypadkiem,

   jak się nazywam.  Odebrano mi rzeczy 

   i klucze od mieszkania. Chciałem 

   wyskoczyć przez okno, ale to był parter a 

   w dodatku w oknie była krata.  Spytałem 

   w końcu o powód uwięzienia. "Takich jak 

   ty znajdujemy potem martwych". Być 

   może to wtedy umarłem. "Tak bardzo

   chciałbym żyć" - powiedziałem potem

   w kawiarni pewnej staruszce. "A po co?

   Chciałby pan, ale pan nie żyje i jest 

   już za późno, i nic nie można na to 

   poradzić".  Piliśmy potem przez pół nocy 

   czarną herbatę z dzbanka. Nie widziałem 

   nawet księżyca. Siedziała w fotelu jak

   na tronie, ale trochę zapadnięta i 

   poprosiła, żebym notował jej czarne 

   myśli. "Ja też kiedyś  żyłam!" - wyznała 

   przy wyjściu. Pokazałem jej kartki z 

   moimi notatkami i powiedziałem, że jej 

   podrzucę, jak przepiszę je na maszynie. 

   

         Wie pani, to ocean czasu. Z niego 

   już się nie wypływa inaczej niż brzuchem

   do góry. Ale proszę się nie obawiać - nie

   jestem złym duchem. Gdybym chciał 

   panią zamordować, to już bym to zrobił. 

   Nie potrzebuję do tego białych 

   rękawiczek.  

 

       "Drogi panie. Proszę się ze mną nie

   kontaktować. Musi się pan pochować 

   we własnym zakresie. Ja tylko zabijam

   wzrokiem. 

          Twoja Meduza"