Prześwit

                        Zdjęcie Nazumi13 

           Tamtej wiosny, kiedy mnie już nie było, przyszedł do mnie, popatrzył, że mnie nie ma i poszedł. Nie zaglądał już więcej, ponieważ wiedział, że mnie nie ma. Chciałem mu powiedzieć, że jeszcze jestem, ale i tak by mi nie uwierzył, więc milczałem jak grób, a co można robić na grobie. Chciałem krzyczeć, ale mój głos zamierał w strumieniach deszczu. Krety zaczęły już rozkopywać ziemię, a ślimaki ocierać się o szorstką ścieżkę. Ptaki - nie zapomnij o ptakach - zapewne śpiewały, ale pod wieczór smutno. I wszystko było jak dawniej, tylko mnie nie było. To było do przewidzenia. Potrzebowałem jakiegoś dowodu na istnienie świata, ale znalazłem tylko trochę muzyki, na którą byłem głuchy. Istniałem jeszcze przez chwilę, kiedy ktoś przypominając sobie coś pomyślał, że o zmarłych nie należy mówić źle. Może ktoś płakał, ale w mroku raczej niedowidzę. Prawdę mówiąc nawet jego sobie wymyśliłem...