Muzyka łagodzi obyczaje, czyli rozterki melomana

   Wyszedł z filharmonii wstrząśnięty. Puzonista nieczysto zagrał górne C. To drwiny z symfonii Nieśmiertelnego. Wyobraźmy sobie tęczę, a tu nagle błysk ni w pięć ni w dziewięć.  Dobrze, że nie w "Jowiszowej". Jutro opisze to w recenzji bez owijania w bawełnę. Pozwoli sobie nawet na drobną złośliwość i przeinaczy nazwisko dyrygenta. Niech każdy poczuje ten ból. 

    Potknął się na schodach. Żona nie wie, że chodzi sam do filharmonii. Myśli, że ma kochankę. Noga boli, ale jej nie powie, chociaż boi się, że to złamanie.  Roześmieje się,  nazwie go Złamańcem i powie, że kolację już jadła, a jak chce to może sobie wziąć coś z lodówki, o ile tam coś jest, bo trzeba najpierw kupić. 

     Od kilku godzin padał deszcz i jak tu nie wpaść w kałużę. W dodatku ruchomy chodnik zapadł się i uraz się pogłębia, ale to nic w porównaniu z tym pierdzącym puzonem...Na rogu ulicy przypomniał sobie, że nie ma żony i to od dwudziestu lat. Pod wpływem tego olśnienia o mało nie wpadł pod samochód. Kierowca wyskoczył z pojazdu i musiał ratować się ucieczką. "Tak bywa" - pomyślał - "Wtargnięcie pieszego na jezdnię najważniejszą przyczyną wypadków grogowych". Ale przecież nic nie pił! 

     No nic, jutro się odegra. Zjedzie tego klawesyna równo!  Najwyżej pomyślą, że jest zgryźliwy - zawsze miał nieprawidłowy zgryz...Ale trzeba iść do sklepu, a kasjerka patrzy na niego spode łba. Nie odzywa się do niego ani słowem, więc krzyczy "Trochę więcej kultury! Mogłaś powiedzieć Proszę uprzejmie, tłumoku!" O, a teraz rozdarła mordę!  Tłumoku to się rymuje z Tłum w oku. Trzeba to zapamiętać! 

     Chce wejść do domu, ale chyba zgubił klucz wiolinowy...