Ludzie w amoku

      

   "Doświadczony wędrowiec nie potrzebuje śladów ani kolein..."

    (Laozi)

    Niewielu jest takich wędrowców. Często kroczą przez życie samotnie, ale nie chybiają celu. Czasami ktoś usiłuje podążać po ich śladach, ale zwykle gdzieś się one urywają i dalej trzeba już samemu szukać drogi, albo błądzić po bezdrożach. Tych mądrych ludzi prowadzi sama natura. 

    Nie wiem, dlaczego o tym piszę. Być może zbyt wielu szaleńców można dzisiaj spotkać wśród ludzi chcących uchodzić za autorytety, choć najczęściej niewiele czują i nie potrafią w sposób racjonalny myśleć, a za to nadymają się jak żaby, biorące własną sadzawkę za ocean, nad którym w swoim przekonaniu samowładnie panują. Świata nie można w ten sposób zmienić. Można tylko powiększać cierpienie, albo obłęd nienawiści, a nawet doprowadzić ten ludzki świat do zagłady. Można okłamywać samych siebie nazywając wojnę pokojem, a pokój wojną i ogłupiać innych, szafując cudzym życiem i zarzucając na nieświadomych tego ludzi sieci zniewolenia. 

      Dlaczego nie piszę bardziej konkretnie? Nie jestem kapłanem, który wygłasza wzniosłe kazanie i wskazuje na tego, w kogo należy rzucić kamieniem, a kto jest diabłem. Ludzie opluwają się i dławią z oburzenia, a kieruje nimi zachłanny egoizm, którego często nie są świadomi. Bredzą przy tym o wartościach z pałką w ręku i o miłości, pocąc sie przy tym. Nie potrafią już prawie myśleć o niczym w normalny sposób. Nie płaczę nad tym, ani się z tego nie wyśmiewam. Przypominają mi się jednak słowa innego mędrca sprzed wieków: "Człowieku, jeżeli jesteś człowiekiem, samotnie wyruszaj na przechadzkę, a nie ukrywaj się w chórze..."