Wiosenne dogorywanie

    Walczę z przeziębieniem, albo z alergią, z powodu której

dosłownie dławi mnie kaszel.  Dzisiaj nie miałem siły wrócić

do domu.  Bardzo dużo jadłem, żeby przeczekać złą godzinę.  

Wydałem w związku z tym trochę za dużo pieniędzy.  Pierwszy 

raz od dawna nie słuchałem muzyki poza Bachem.  Z Łazienek 

uciekłem przed tłumami ludzi.  Niektórzy byli w ukraińskich

strojach ludowych.  Usiadłem na ławeczce przy kwiecie wiśni, 

gdzie całe wycieczki robiły sobie fotki.  Chciałem ich 

sfotografować dla ukazania absurdu tej sytuacji, ale aparat

czasem zamiast robić zdjęcie ustawia jakieś parametry i nie 

miałem siły z nim walczyć.  Drzewko było oblegane niemniej 

niż toaleta.  Wszystko było w tym obleganiu - entuzjazm wiosny,

czułość wzajemnej bliskości, hałaśliwość, seks, próby ratowania

dobrego nastroju zagrożonego przez starość, atmosfera 

majowego święta.

     Z niejakim smutkiem wracam na wyludnioną mocno 

Lunę.  Niewiele tu ostatnio piszę. Siły mnie opuściły.  Wiele 

rzeczy mnie zasmuca lub irytuje.  Prawdopodobnie moi 

Czytelnicy pomyśleli, że nie ma co tu zaglądać.  

     Ku mojej rozpaczy ktoś kupił tom z utworami Heinego,

opisującymi zwyczaje Anglików i wrażenia z podróży do Italii.  

Widziałem go kilka dni wcześniej, ale był tani i zniknął. 

Jednak miałem szczęście i udało mi się za 10 zł kupić nieznane 

mi wcześniej eseje Zygmunta Kubiaka.  Jest tam między 

innymi piękny tekst o tym, jak Krasiński przeżywał śmierć 

Keatsa i jak należy rozumieć słowa tego umierającego w 

Rzymie młodego poety (umarł mając 24 lata): "Imię pisane 

na wodzie"   i "Czuję stokrotki rosnące nade mną." 

    Często myślałem o tym poecie spacerując po parku 

Hampstead Heath, który podobno odwiedzał i o melancholii

jego utworów. Kubiak przytacza piękny fragment z utworu

Keatsa, którego Kraiński nie znał, mówiący o tym, czym różni

się poeta od marzyciela.  

      

      "A poeta i śniący to dwaj ludzie różni,

      Odrębni, przeciwstawni, zgoła antypody.

      Jeden z nich kładzie balsam na cierpienia świata,

      A drugi je rozjątrza..."

       

      Dopiero teraz, kiedy kaszel nieco ustał, mogę pomyśleć,

jak trafna jest ta konstatacja, o ile tylko nie pojmie się jej

niewłaściwie.   Niepokój, rozjątrzanie, to przecież część

"anty-poezji" Różewicza, który marzycielem śniącym swój

sen nie był, a przeciwnie trzymał się mocno rzeczywistości 

ukazując rany, na które żaden balsam nie działa.   Czym 

byłaby poezja bez prawdy?   

 

       I tak nikomu niepotrzebny przeżyłem kolejny dzień.