Spacer po Łazienkach

     

    Dotarłem wczoraj do Łazienek, ale nie było tam spokoju

nawet późnym wieczorem, ponieważ przez megafon spod

ambasady Rosyjskiej skandowano "Precz z Putinem!"

To się odbywa tam codziennie, czemu się nie dziwię. Wręczono 

mi też po drodze flagę ukraińską, z którą nie bardzo wiedziałem, 

co zrobić...i polską, którą przyniosłem do domu.  Po drodze 

zatrzymałem się na chwilę w sklepiku z wyrobami piekarniczymi 

i wypiłem tam sok pomarańczowy.  Ekspedientka powiedziała,

że jej żal dzieci ukraińskich, ale że obawia się Ukraińców, bo 

to też są kacapy.  

     Spotkałem po drodze znajomego melomana i okazuje się,

że w radio już nie będą nadawać muzyki rosyjskiej, odwołano

też koncerty z udziałem Rosjan, a minister zerwał kontakty 

naukowe z Rosją.  To niestety przejaw zbiorowego amoku. 

Nie wszyscy Rosjanie kochają Putina.  A dlaczego mają być

karani ludzie, którzy kochają muzykę, albo prowadzą działalność

naukową.  Przecież po okupacji hitlerowskiej nikomu nie

przyszło do głowy zakazać w Polsce słuchania muzyki 

Beethovena, czy Bacha.  Przed wyjściem zresztą wysłuchałem 

prześlicznej sonaty na skrzypce i fortepian Mendelssohna. Ale 

grała Alina Ibragimowa, Ruska...Zapewne bardzo zgrzeszyłem. 

Mimo woli przypomniał mi się "Samotnik" Ionesci.  

      Ibragimowa to wielki talent.  Jest jeszcze młoda, a ma już

za sobą tak wiele świetnych nagrań dla angielskiej firmy

"Hyperion."  Także w kwartecie smyczkowym "Chiaroscuro."

Sonata skrzypcowa f-moll  jest cudowna i przypomina najlepsze

utwory Mozarta.  Ale ideologia jest ideologią i tworzy 

uprzedzenia, a ponieważ Mendelssohn to Żyd, mój znajomy 

uważa, że to "Druga liga kompozytorów europejskich...Jeżeli

nie trzecia."   

     Ponieważ Rosja jest agresorem, z całą powagą przedstawia

się u nas papkę propagandową jako niepodważalną prawdę. 

I tak np. mamy wierzyć, że Ruscy karmią swoich żołnierzy 

konserwami, których termin przydatności do spożycia upłynął 

siedem lat temu, albo że masowo się poddają i dezerterują, 

ponieważ ich morale jest równe zeru.  Problem polega na tym, 

że "Ukraińska prawda" to nie zawsze musi być prawda i na 

przykład bohaterowie pewnej wyspy, którzy rzekomo oddali

życie dla Ojczyzny odrzucając ze wzgardą propozycję rosyjską,

wszyscy bez wyjątku żyją.   Każda patriotyczna wojna, podczas

której ludzie niewinnie cierpią i oddają życie, wymaga 

bohaterskiego mitu, ale problem polega na tym z jaką łatwością 

tego rodzaju ukute przez dziennikarzy mity jak ten o 

współczesnych Termopilach, łykamy. 

      Wiem, że się tym mocno narażę, ale niepokoi mnie

ściągnie na Ukrainę najemników i ochotników z Chorwacji,

weteranów walk w byłej Jugosławii,  byłych amerykańskich

komandosów z Afganistanu i Iraku, i żołnierzy Legii 

Cudzoziemskiej.   Jasne, że Rosja ma swoich Czeczeńców, 

ale to zapowiada jeszcze bardziej brutalną wojnę. Na 

Ukrainę płynie też szeroki strumień broni, choć teza, że

Ukraińcy walczą za nas, za Europę i w obronie zachodniej

demokracji, jest delikatnie mówiąc, nieco naciągana.  Tak 

czy inaczej konflikt umiędzynarodowił się, choć może nie

doprowadzi do wojny światowej.  Zaznaczam, że nie jestem

rosyjskim trollem, putinowcem, ani nawet pożytecznym

idiotą, a w sytuacji wojny moja sympatia jest zawsze po

stronie napadniętych ze względu na ogrom ich cierpienia. 

     Do tej pory inwazję rosyjską potępiło jedynie 89 krajów 

świata.  Mnie trochę zainteresowało jak jest ona postrzegana 

w tzw. Trzecim świecie.   I okazuje się, że wśród głosów 

potępienia można trafić na dość nieoczekiwane opinie.  Na 

przykład, że Putin powinien zrzucić na Ukrainę bombę 

atomową.  Jak to wytłumaczyć? Być może tak, że na świecie 

bez przerwy mają miejsce wojny. Oburzamy się na to, że na 

Ukrainie ofiarą rosyjskiej napaści padają dzieci. To jest 

wstrząsające i trudno się z tym pogodzić, ale ofiarami 

wojny, którą prowadzi bliski sojusznik Stanów Zjednoczonych 

w Jemenie są  dziesiątki tysięcy dzieci, których los się przemilcza,

jakby nie były ludźmi i dziećmi, i praktycznie nikt o nich

u nas nie wie.  Zbrodniarzem jest tylko Putin, a nie człowiek, 

który opozycjonistę rozkawałkował i wyniósł w walizce,  bo to 

"nasz skurwysyn."  Z perspektywy innej niż "nasza", 

potępienie jedynie Rosji  wygląda na hipokryzję i każe się 

domyślać jakichś interesów, które za tym stoją.    

     Wiewiórki albo gdzieś czmychnęły, albo jeszcze śpią, nie

wiedząc nic o naszych namiętnościach politycznych, które

ja bym jednak bardzo odróżniał od współczucia, solidarności

i chęci niesienia pomocy...