Zakochani w samotności

                                                 "Mala Punica" (Zło punickie) to 

                                       jak dotąd najlepszy zespół wykonujący

                                       muzykę Ars Subtilior z okresu jesieni 

                                       średniowiecza. Podobnie jak malunek 

                                       utwór, który wybrałem, niewiele ma

                                       wspólnego z mą opowieścią.  Nie przypomina

                                       ona piękna tej epoki, ani niczym nie

                                       zaskakuje.  

                                            Kontakt z epoką, nie licząc kilku znanych

                                       książek miałem jedynie za pośrednictwem muzyki. 

                                       (Starofrancuskie, włoskie i łacińskie teksty

                                       tych pieśni znałem tylko w angielskich

                                       przekładach).

                                           Jak się miało okazać wielbiła ją też pewna 

                                       piękna osoba, wnuczka wybitnego poety, 

                                       która, kiedy ją poznałem, zaczęła dorastać 

                                       i całą swą dopiero co obudzoną wrażliwość 

                                       lokowała w literaturze i w dawnej muzyce. 

                                       Nazywała się mą Przyjaciółką i kochałem ją,

                                       a właściwie tę budzącą się wrażliwość jej  

                                       duszy, platonicznie.  W tym czasie tonąłem 

                                       w londyńskiej mgle i najbliższą mi osobą była 

                                       Miss Barbara, a ta moja przyjaciółka była  

                                       też zbyt młoda, abym mógł ją kochać inaczej. 

                                       Ale z tego, czego się później dowiedziałem, 

                                       nie tylko ja za nią tęskniłem, ale być może 

                                       i ona za mną.

                                            Zatem opowieść ta niczym się nie różni 

                                       od mych opowieści japońskich, rosyjskich,  

                                       angielskich i francuskich.  Pozostaje w sferze 

                                       fantazji.

                                         

 

         Mgła zimowej melancholii przypomniała mi wiosnę,

a wiosna dwoje kochanków.  Dziwni to byli kochankowie 

- poeta i dama dworu.  Choć oboje mają imiona, chcę

aby pozostały one na zawsze tajemnicą i dlatego będę

ich nazywał Poetą i Damą. Jednak może to być trochę

mylące, bowiem dama bez dworu nie jest już damą, 

a poeta, który nie układa pieśni, nie jest poetą.  

      Los połączył ich ze sobą pewnej wiosny, pokochali się 

i postanowili uciec od  świata.  Nie chcę tu pisać, jakiej 

wymagało to odwagi i jakich wyrzeczeń, i jakby powiedział 

jakiś dziejopis, społecznie ich degradowało.  Nagle bowiem 

z osób szlachetnych stali się znękanymi istotami, którymi 

gardziła nawet gawiedź.   Poeta, którego pieśni śpiewano, 

zamilkł i mógł uchodzić za niepiśmiennego, a z czasem 

nawet zapomniał o tym, że był poetą.  A Dama porzuciła 

dbałość o fizyczne piękno i nie miała ze sobą nawet

zwierciadła.  Przeglądała się jak księżyc w stawie

i jak chropawa żaba w brudnej kałuży.  I stali się 

odludkami, wybierając wspólną samotność w miłości,

jaka ich połączyła.  A byli ze sobą jak zapatrzeni w 

dal kochankowie, a trochę jak brat i siostra.    

      Wiele niebezpieczeństw czaiło się na ich drodze. 

Zbójcy, dzikie zwierzęta, czarty, wiedźmy i upiory,

królewscy urzędnicy, ciemności nocy, wyczerpanie,

głód i chłód, fizyczne dolegliwości i choroby, a mimo 

to nie upadali na duchu i nie chcieli odebrać sobie 

życia.  Ich życie było wędrówką bez celu. Byli 

bezdomni w świecie całym.  Gdyby odnaleźli jakiś

cel, przestaliby wędrować i ich życie byłoby stracone. 

Byłoby to czymś gorszym niż śmierć.

      Mało się do innych odzywali, a już jak ognia 

unikali rozmów ze sługami bożymi.  Rozprawiania 

o tym, po co Bóg potopił tylu ludzi i zwierząt, a ocalił 

Noego, dlaczego siódmego dnia stworzenia musiał 

odpocząć, albo czemu grzech Adamowy prowadzi 

do cierpienia i fizycznej śmierci.  

    Jeden tylko człowiek przyczepił się do nich, kiedy

przebywali w mieście i opowiadał im o Bogu.  Był

to jegomość w średnim wieku, noszący się jak mnich,

ale jego zachowanie niewiele przypominało cnoty

mnisie.  Uważał się za ascetyka, ale lubił sobie podjeść

i uwielbiał wino, a na widok młodej damy wyraźnie 

się ożywiał.  Omnia sunt Deus - zwykł mawiać - Deus

est omnia in omnibus - est lapis in lapidem, dodając,

że jedyną drogą powrotu do pierwotnej jedności z

Bogiem jest miłość.  Jednak nie jest to miłość fizyczna,

wspierać innych należy bez rozgłosu, a modlić trzeba 

się w odosobnieniu.

     Poeta, który miał sporą wiedzę, bez większego trudu

ustalił, że poglądy te przywłaszczył sobie od uczniów

pewnego teologa, który żył już tak dawno, że pamięć

o nim powinna była się zatrzeć, zwłaszcza, że spalono 

jego ciało, aby nikt nie mógł odnaleźć grobu heretyka. 

Tamten człowiek żył jednak tak, jak nauczał, a ten,

którego spotkali, zachował z jego nauki jedynie słowa.  

Kiedy opuszczali miasto nie mógł rozstać się z nimi, 

trzymając nieco zbyt długo dłoń Damy w swej dłoni.  

Dlatego Poeta pożegnał go słowami: 

-  Każde rozstanie jest smutne, jednak rozstanie z tobą

jest dla mnie prawdziwą przyjemnością.  Kim są bowiem

obłudnicy, którzy przywołują imię Boże? -

-  Sługami diabła! - roześmiał się starzec odsłaniając mocno

przerzedzone zęby.  -  Nigdy nie widziałem równie zbłąkanych

dusz, ale podoba mi się to, że się kochacie. Tylko dlaczego ona

nie jest kotna?  Przedwczoraj skończyłem czterdzieści jeden 

lat i zbliża się mój kres.  Pamiętajcie: "Jest kamieniem wśród 

kamieni."  Bo nawet kamienie czują, a trwają  dłużej niż 

jakakolwiek roślina czy zwierzę, nie mówiąc już o człowieku.  

Ale niedługo i wy umrzecie. - 

      Damę zmartwiło to pożegnanie.  Być może jegomość

ów rzucił na nich jakiś czar i jego słowa spełnią się.  Nie

przeczuwała jednak, że wypełnią się tak szybko.  Przechodzili

nocą przez taflę zamarzniętego stawu, kiedy nagle pod Poetą

załamał się lód i utonął.   Dalej wędrowała już tylko z jego

duchem i choć była wytrwała czuła, że opuszczają ją siły. 

Przyłączyła się więc do stada wilków, a te jej nie tykały

z powodu jej wielkiej łagodności, która sprawiała, że czuły

się przy niej jak małe pieski i nie zamierzały jej rozszarpać. 

Trudno byłoby to chyba

 komuś wytłumaczyć.  Nie nabrała

jednak ich zwyczajów i nie jadła ich mięsa.  

      Niestety, kiedyś przez głuchą puszczę przejeżdżał orszak

księcia i na widok wilków dobył mieczy.  Strzelano też do

nich ognistymi strzałami.  Jedna z nich spadła tak blisko

dziewczyny, że ta upadła, a wtedy jeden z rycerzy uderzył ją

w głowę wielkim kamieniem i prawie roztrzaskał jej czaszkę. 

Książę rozpoznał w niej damę swego dworu i zabrano ją 

do jego posiadłości.  Ale dziewczyna spała głębokim snem

prze pół roku.  Księciu, który nie wiadomo dlaczego wpatrywał

się w jej zeszpeconą twarz (w czaszce było spore wklęśnięcie)

wydawało się pewnej nocy, że poruszyła powieką, ale jeszcze

tej samej nocy przestała oddychać.  A potem wyszedł rankiem 

przed tłum i oznajmił: "Olbrzymy mają kamienne serca,

ale nie ludzie."  

       Ale i ów jegomość, potomek mędrca, wkrótce żyć

przestał.  Kiedy go wieszano, nie spalono, w ostatnim słowie

zwrócił się do kata:

      - Oddaję mą duszę Bogu, który jest Kamieniem wśród

kamieni.  W niczym nie zawiniłem, ale przynajmniej śmierć

oszczędzi mi goryczy starości.  I pamiętajcie, być może na

Sądzie Ostatecznym okaże się, że na tych, których czcimy jako

świętych czekają otchłanie piekła, a ci którymi gardzimy jako 

grzesznikami zasiądą wśród Aniołów przy tronie Bożym. -

      - Nie mędrkuj! - powiedział kat - Skazany zostałeś

za pospolitą kradzież.  Książę zlitował się nad tobą i wybrał

dla ciebie bezbolesną śmierć. - 

      Nie była jednak bezbolesna. Doświadczeni kaci potrafią

przedłużyć agonię wisielca do wielu godzin a czasem nawet

dni.  Nakazuje im to głębokie poczucie sprawiedliwości.  

Mówiono potem, że nieszczęsny zginął przez kobietę.  W jakiś

czas potem ustalono  jednak ponad wszelką wątpliwość, 

że srebrną misę ukradł ktoś inny.  Wyrażono ubolewanie z 

powodu pomyłki a winnego ukarano śmiercią kwalifikowaną. 

      Czasem bywam wśród łąk i lasów, przez które

wędrowali i wsłuchuję się w bezgłośną mowę cyprysów, 

a na wietrze słyszę szelest rozmawiających ze sobą cieni. 

Czy wciąż jeszcze wyznają sobie miłość?  Z miasta po pewnej 

wojnie nie pozostał kamień na kamieniu...I tak, całkiem bez 

sensu, kończy się moja opowieść, jak kończy się ludzkie życie.