Sznur pereł

     Inspektor Nezumi tylko raz w życiu spotkał uroczego 

Poirota, który zawdzięcza swą sławę fantazjom popularnej

pisarki.   Jechali w tym samym przedziale pociągu pędzącego

z Bristolu do Londynu.  

    - Jestem Poirot. - przedstawił się jegomość w kapeluszu,

którego przez całą drogę nie zdejmował.  Wyglądał na kogoś,

kto pomaduje sobie wąsy.  

    - Ach, któż by pana nie znał!  Gdyby pan się nie przedstawił

wiedziałbym, że to pan, choć spodziewam się, że jest tu pan 

incognito.  - 

    - Jednak na pewno nie wiem pan, dlaczego podróżujemy

w tym samym przedziale. - 

    - Nie jest to dla mnie żadną tajemnicą.  Moly Rose, ta

aktoreczka, nie żyje i przypuszcza pan, że mogę panu pomóc

w rozwiązaniu tej zagadki.  Zatem proszę mówić!  - 

    Stukot kół nie ustawał, a Poirot przyczaił się do skoku,

jak ocelot i dopiero, kiedy lokomotywa puściła na stacji

parę, powiedział:

    -  Dość dawno już zauważyłem, że mój przyrodzony geniusz

bywa przeszkodą. Zbyt łatwo czasem przechodzę od faktów

do oczywistych dla mnie konkluzji. Tymczasem coś kryje się

zwykle pomiędzy jednym i drugim.  Rozmowa z kimś mniej

genialnym bywa w takich sytuacjach pomocna. - 

    - Cieszę się, że mogę się panu na coś przydać i jestem

pełen szczerego podziwu dla pańskiej skromności. - 

    - Nie ma chyba czego podziwiać.  Śmierć Molly jest łatwa

do wyjaśnienia.  Zbyt łatwa!   Mordercą może być tylko

jej konkubent  Felix Fanagan.  Feralnego wieczoru 

Molly zorientowała się, że sznur pereł, który jej podarował,

nie ma żadnej wartości.  Są to bowiem ordynarne perły z

hodowli.  Zaczęła robić mu sceny, na przemian płakać 

i szantażować go i nasz amant postanowił ją uciszyć.  Ale,

jak się pan zapewne domyśla, intuicja podpowiada mi, że

to nie on jest mordercą. - 

     - O ile wiem, jest niezawodna. -

     - Zgadza się...I zapewne pan też wie, kto   j e s t

mordercą.  -

     - Ciekaw jestem.  - 

     - Pan!  - 

     - Nigdy bym na to nie wpadł!  -

     - To oczywiste!  Miał pan wyłączoną świadomość.  

Kiedy po awanturze z Fanaganem Molly opuściła 

mieszkanie zaczął ją pan śledzić, a w Cichym Zaułku

pozbawił życia.  - 

      - Fantastyczne! - ucieszył się inspektor.  - Tylko,

że ja jej na oczy nie widziałem. 

      - I to ułatwiło panu dokonanie mordu.  Zobaczył pan

zapłakaną piękną nieznajomą kobietę i instynkt łowcy 

kazał panu na nią zapolować.  -

     -  Przyznaję, że to mogłem być ja.  Fanagan wiedział,

że musi zamordować Molly, ale nie mógł tego zrobić u

siebie w mieszkaniu, nawet pod nieobecność żony.  

Przebrał się więc za mnie i dopadł ją w Zaułku.  Poirot

nie pomylił się.  Fanagan wyglądał identycznie jak

ja, mógłby być moim sobowtórem.  Jestem pewien, że

nie uniknie stryczka. - 

     - Dziękuję, bardzo mi pan pomógł.  A zatem moja

teoria potwierdza się: Geniusz potrzebuje czasem 

kogoś mniej genialnego.  -

     - Jestem tego żywym świadectwem!  -

     Pożegnali się na Victoria Station.  Jednak to nie

Fanagan był mordercą.  Zrobił to Poiroit!   Już 

Juliusz Cezar pisał, że Belgowie to szczególnie dzika

nacja.  Nezumi przezornie skierował rozmowę na

inny trop.  Wiedział bowiem, że dla sławy Poirot nie

cofnie się przed niczym.  

     Całe to zdarzenie na zawsze już ukrywa londyńska 

mgła.  Nie zdziwiłbym się jednak, gdyby się okazało,

że Molly żyje, a Poirot zamordował żonę Fanagana,

która przebrała się za nią.