Pozostał po nim pusty pokój

        Wiatr wieje.  Robi się widno.  Szukałem przed chwilą

drugiego tomu "Poezji zebranych" Staffa, ale znalazłem

pierwszy.   Poeta rzadko jest tu oszczędny w słowach i

w obrazowaniu, ale wybieram strofy, które do mnie

mocniej przemawiają. 

       

      "Ciemna, pochmurna noc. Jakiś lęk ogromny

        Wygnał mnie z domu w mrok czarny, złowrogi...

        Ze spazmem strachu w duszy biegnę nieprzytomny,

        Biegnę na oślep pośród pustej drogi." 

 

           To tylko początek długiego wiersza "Trwoga."  

Ja bym tylko tyle pozostawił...Ale wtedy zamiast

wyznania, które przydarza się dalej, pozostałaby jedynie

pustka, pozbawiona jakiejkolwiek przyczyny.  I nie

byłoby "przenikliwych oczu." 

       Inny wiersz ze "Snów o potędze" nazywa się

"Melancholia", a zaczyna się tak:

  

       "Nagie, odarte z zwiędłych liści drzewa

         Sterczą ku niebu milczącą rozpaczą.

         W dali nurt stawu głucho się przelewa

         Szuwary jakąś skargą łzawą płaczą,

         I ciemny lęku dreszcz przebiega łozą,

         A szare niebo głuchą wieje grozą."

        Z wiersza "Przygnębienie" wybrałem 

ostatnią strofę.  

        "Zmierzch melancholią szarą spływa...

          Senność powieki moje klei...

          Znużony trudem, bez nadziei

          Błądzi wędrowiec mroźną nocą. 

          Pustka bezludna w krąg, nieżywa...

          Mróz zgnębi go swą twardą mocą...

          Chcę spać...Sen mąci mi, przerywa...

          Wciąż myśl natrętna, uporczywa."

         W "Smutku" młody poeta pisze:

      

         "Martwa pustka i ciemne chmury, gdzie wzrok sięga.

           Wszystko się we mnie wali, zmierzcha i rozprzęga...

           Czy to niemoc jesienna, beznadziejna, starcza

           Osłabłe moje skrzydła ołowiem obarcza?

           Czy już starość po mnie przyszła? ...Już?...Tak wcześnie? 

           Kiedy przyszła?...Gdym przestał czuwać?...We śnie?"

           A "Zła chwila" kończy się tak:

          "Złe, ciemne sny! Chcę marzyć południa pogodne -

            Sierota biedne oczy wypłakała z żalu...

            Majaczą obłąkani w posępnym szpitalu..."

           Zajrzyj w ostatnią strofę wiersza "Bez sił."

          "Tylko ciemny chłód krypty w pomroku ciężarnym,

             Płacze rosą wilgoci na marmurze czarnym."   

           Nieco pogodniejsza jest "Bajka o śmierci", 

która kończy się tak:

           "Nie mrą ludzie!  Próżno starucha żebracza

             Klnie, próżno kleją szczątki szkła jej palce grube...

             Ha! Nie ma czym chwil liczyć, straciła rachubę..."

 

          Ale to tylko bajka...

          "Zabite drzewo",  ukochana, niema brzoza, tak kończy:

          

          "                             ... Dłońmi schwyciłem włos brzozy

            I targnąłem, by wydrzeć choć skargę, jęk grozy.

            Milczała...Mocą dziką, szaleństwem wezbraną,

            Połamałem ją... - Leży zabita mą dłonią...

            Nie wyszumiała tajni swej...A wichry gonią..."

          Ach, widzę, że zrobiło się już całkiem widno. Czas na sen...