Ziarenka granatu

                  W Cyprysów kraju tak mówiłem do niej:

            - Tęsknię za Tobą Piękna Persefono. 

            Cięższa niż ziemia na dnie osamotnienia

            jest dusza ma, której podobno nie ma. 

            A wtedy rzekła Ona z głębi mroku:

            - Byłam spragniona i tknęłam niebacznie

            owych ziarenek nieszczęsnych granatu,

            co uczyniły mnie panią zaświatów.  

            Ale na ziemię powracam znów wiosną

            by ujrzeć słońce i poczuć woń kwiatów.  

            Wiem ja, jak ciężkie są twe listopady

            od gwiazd opadłych z powiek w nocy błoto 

            i że na twą tęsknotę nie ma rady.

            Ale niedługo, uwierz, to się zmieni,

            kiedy zostaniesz pogrzebiony w ziemi. -

            - Niewysłowiona słodycz twoich oczu

            jeszcze niejedną chłodną noc zamroczy.

            Obym nie chłeptał wody zapomnienia,

            która człowieka w senną marę zmienia. - 

            Od tamtej chwili składam na obola,

            kiedy się życia dopełni niedola.  

 

 

       Chciałem tu dodać krótki komentarz tłumaczący formalną beztroskę 

mego utworu. Ale powiem może tylko tyle: Jest on w moim zamierzeniu

żartem, którego powagę może ktoś doceni.  Dlatego imituję tutaj głos

nieudolnego przekładu jakiegoś klasycznego dzieła.  Szczególnie mi się

podoba "cięższa niż ziemia na dnie osamotnienia."  😀