Królewska muzyka

     Od czwartej do dziesiątej rano pisałem tekst, którego ostatecznie nie opublikowałem. Potem na chwilę zmorzył mnie sen i obudziłem się w mroku dnia z uczuciem fizycznego wyczerpania. Włączyłem dość przypadkowo płytę z muzyką dla Ludwika XIV De Lalanda (Dumestre, La Poeme Harmonique). Ale te królewskie muzyczne rozkosze popsuło mi przypomnienie filmu o konaniu umierającego króla.  Francuzi robią czasami takie egzystencjalne i naturalistyczne filmy, po których czuje się mdłości.Wprawdzie królewska sypialnia, do której nie docierało światło słoneczne różni się od mego pokoju, ale brutalność samotności i cierpienia tego władcy świata poruszyła mnie. Król Słońce zaleczony na śmierć przez medyków, do końca, nawet wyjąc z bólu, próbował bez powodzenia zarządzać swą śmiercią. Lekarze bali się uciąć mu nogę, w którą wdała się gangrena i oszukiwali go, że nastąpi poprawa. Jednego szarlatana, który przepisał lekarstwo własnej produkcji (bodajże z jąder byka) skazano na śmierć. Królowi niezbyt ono smakowało. Oglądałem ten film z moją biedną, starą matką, która nie mogła się nadziwić, jak można pokazywać takie potworności, ale nie bez ciekawości im się przyglądała. Im bliżej śmierci króla, tym jego sypialnia, którą odwiedzali różni ludzie i w której czuwali w mroku medycy (nie można w nim było odróżnić nocy od dnia), wyludniała się aż w końcu zapadła śmiertelna cisza...

     Z pomocą przyszedł mi Bach. Wysłuchałem ze dwa razy jego Trauer-Ode, skomponowanej na uroczystości żałobne elektorki saskiej, muzyki, której chóry są tak piękne, że nie można się od nich oderwać. W XIX wieku zmieniono tekst ody i wykonywano ją w Dzień Zaduszny. Moja znajoma, tłumaczka książki o Bachu, uważa tę muzykę za pompatyczną w porównaniu z cudowną muzyką żałobną Purcella. Wprawdzie Purcellowi nic nie może dorównać, ale w ocenie utworu Bacha głęboko się myli.  Nie widziałem jej kilka lat. Smutne było to krótkie spotkanie.  Była niemal zupełnie pozbawiona swej naturalnej radości i rozmawialiśmy o odchodzeniu ludzi, których znaliśmy.  Było to gdzieś na granicy lata i nadchodzącej jesieni, kiedy trochę bez celu błąkałem się po Krakowskim Przedmieściu i zajrzałem do jej galerii. 

      Jestem dość oswojony z takimi ciemnymi dniami i z samotnością bez dna, ale wielbiony przez króla De Lalande i przypomnienie tego filmu zupełnie popsuły mi nastrój i tak już obniżony przez ostatnie wydarzenia. W dodatku zgubiłem moją kolorową czapeczkę z Peru, którą nosiłem przez dziesięć lat. Jej magia jest nie do odzyskania. Oczywiście poczułem, że to znak...Coś w moim życiu melomana bezpowrotnie się skończyło.