Radość i odrobina melancholii

  

   Na stronie internetowej "Zdumiewający świat zwierząt" znalazłem to zdjęcie i prośbę o dokarmianie jeży (wystawianie im miseczek z karmą dla kotów). Od tego, czy się teraz dość najedzą zależy, czy przeżyją zimę. Przy okazji dodano uwagę, że liście to nie śmieci...Jeże spotykam właściwie codziennie. Znacznie częściej niż koty, których kiedyś było bardzo dużo.

    Nie mam czułostkowego stosunku do przyrody, ale zmartwiła mnie informacja z pewnej książki o życiu pszczół. Radosne pszczółki robotnice w chwili, kiedy widzimy je na kwiatach, mają przed sobą bardzo krótki żywot. To jest ich końcówka.  

    Podobno, o czym czytałem gdzie indziej, dziki miód uważano często za pokarm bogów. W starożytnym Egipcie wierzono, że pszczoła zrodziła się z łez Boga słońca Re.  O wielkich poetach mówili Grecy, że ich usta posmarowano miodem. Sam Zeus miał być wychowany przez pszczoły.  Chińczycy natomiast przypisywali pszczołom niestałość - latają od kwiatka do kwiatka, tak jak to filozofom zalecał Hume. Nie zauważyłem jednak, żeby go jakoś szczególnie słuchali. Z tych i wielu innych informacji o związku pszczół ze sferą sacrum jako płaczka (płaczę czasem nad losem czujących istot) zainteresowała mnie najbardziej ta pierwsza. 

     Z mojej życiowej mitologii: Mój były teść był pszczelarzem. Widywałem ule i plastry miodu, ale na ukąszenia pszczół jestem dość odporny. Zbierał miód wyłącznie na własne potrzeby, wokół były łąki i las i nie fałszował go. Jego słodycz była cudowna...Moje wspomnienia nie są jednak zbyt lepkie. Zjawisko mitologizowania własnego życia jest dość powszechne. Nie spotkałem jeszcze nikogo, kto by tego nie robił (czasem jest to mit tragiczny, albo heroiczny, albo historia tego, kto dzięki swej zapobiegliwości osiągnął sukces, choć zdarzają się też kpiarze). Pamięć cukruje czasem wspomnienia.

    O pszczołach Persefony nie tylko ja pisałem, ale i wielcy poeci zeszłego wieku. 

                     🏵🐝                     🍁🦔