Jesień demonów

    

    Dawno temu...Tak zaczynają się często podobne 

opowieści, ale niektóre z nich mogły się wydarzyć 

nawet wczoraj, a nie dwa, czy cztery wieki temu,

albo w czasach, których nikt nie pamięta... 

Dawno temu pewien poeta postanowił szukać 

samotności na odległych pustkowiach, wsłuchując

się w muzykę zmierzchu i poszukując we mgle

księżycowej poświaty. Była jesień i ścieżka, którą

szedł usłana była czerwonymi liśćmi miotanymi 

przez wiatr i tonącymi w deszczu.

    Nie należał on do tych poetów, których martwi

to, że są przez innych pomijani i piszą gdzieś na 

końcu świata chmurne i gorzkie wiersze. Był z 

natury pogodny,  ale tajemna głębia i nieokreślona 

dal budziły w nim tęsknotę, a przemijanie 

napełniało jego duszę melancholią. 

    Wędrując tak na granicy jawy i snu, odludek ów, 

gnany tęsknotą, potrafił czasem wejść na Drogę 

Mleczną i oglądać usiane w mroku gwiazdy i 

warkocze komet, albo wyjść poza widzialny świat 

w odległe zaświaty, jednak budziły go zawsze 

szelest liści pod stopami i bicie własnego serca.  

     A tej jesieni liście płynęły niby rwący potok, 

w którym jego cień tonął jak we mgle.  Pustka 

drwiła z niego, podrzucając mu pod nogi 

jakąś pożółkłą czaszkę, a czasem on drwił z 

pustki.  Ponieważ wędrówka życia prowadzi 

w nicość, nasz umysł stara się ją zwykle jakoś 

zaludnić i wypełnić marzeniami o tym, co może 

czekać nas po drugiej stronie.  Ale, czy coś po 

śmierci istnieje, mógłby nam powiedzieć tylko

ten, kto stamtąd powrócił nie jako duch, ale

żyjący człowiek.  

      I tak jedynie, jak mówimy "deszcz", słysząc 

szum opadających kropel wody, tak też mówimy, 

że człowiek "ma duszę", nazywając śmierć

"przebudzeniem."  Co nam mówią chore

i opite wodą, wyschnięte jesienne liście, na

których czai się liszaj niebytu?  Drzewo przeżyje

zimę, a one nie.   

      Kiedy w ten sposób po raz kolejny przebudził

się z podobnych myśli ze wzrokiem utkwionym 

w dal, o mało nie wpadł w mroku do przydrożnej 

leśnej studni, zarosłej trawą i przysypanej listowiem. 

Pochylił się nad nią, ponieważ był spragniony i 

chciał napić się wody, kiedy zobaczył w toni twarz 

dziewczyny i usłyszał jej jęk.  Nie miał jednak ze sobą 

żadnego sznura, a po chwili twarz znikła pod wodą, 

a poetę ogarnął tak wielki smutek, że usiadł przy 

studni i nie miał już siły powłóczyć nogami.  Zamknął 

oczy, a wtedy ujrzał, co się stało.  

       Dwie przyjaciółki wybrały się na spacer do lasu,

a kiedy przechodziły obok studni, jedna z nich 

potknęła się i wpadła do niej.  Tonąc wołała o pomoc,

jakby nie zauważyła, że została popchnięta, ale

choć obok studni leżała złamana gałąź, której 

mogłaby się uchwycić, twarz tej, która stała na ziemi 

wykrzywił złośliwy uśmiech i splunęła tak, że 

plwocina pokryła oko tonącej, a wtedy jej przyjaciółka 

przestała walczyć o życie.  

      Poeta rozważał w sercu przyczyny tego zdarzenia,

gubiąc się w przeróżnych domysłach. Być może 

kochały tego samego młodzieńca, ale tylko jedna z

nich z wzajemnością.  Twarz tonącej była piękna,

więc może przyjaciółka zazdrościła jej urody. A 

może chciała zemścić się jeszcze za coś innego.  

Było to dla niego nie do pojęcia.  Może zwabiła ją  

na leśną ścieżkę, albo pod wpływem nagłego  

impulsu skorzystała z nadarzającej się okazji.  

Nie mógł też zrozumieć, komu potrzebna była

w lesie studnia na takim pustkowiu.   

      Kiedy tak w przygnębieniu medytował, wyrosła

przed nim straszliwa postać. Był to odziany w 

łachmany kościotrup, pragnący pomścić swe krzywdy 

na każdym, kto zajrzy w mrok studni.  Demonom

zwykle wystarczy pomsta na tych, którzy je 

skrzywdzili, a nie na tych, którzy przypadkiem 

poznali ich tajemnicę.  Kościotrup przyglądał mu się

przez chwilę dzwoniąc zębami, aż nagle znikł. 

"To tylko zwidy!" - pomyślał poeta.  Ale ta właśnie

myśl była złudzeniem, bowiem utopiona dziewczyna

zdążyła rzucić na niego klątwę.  

     Nie odszedł zbyt daleko, kiedy jego ciało zatrzęsło 

się z zimna i zamiast błądzić dalej beztrosko po 

pustkowiu, zapragnął poszukać gdzieś schronienia 

i po nocy dotarł do opuszczonej świątyni, w której 

przedsionku mógł się położyć a nawet przykryć 

porzuconą mnisią szatą.  Chociaż ciało jego rozpalał 

wewnętrzny ogień, poczuł nagłą błogość i senność, 

a także ulgę, że kościotrup nie wyrządził mu krzywdy. 

Prawie zapomniał już o utopionej dziewczynie, która

zmieniła się w demona.  

       W tym stanie usłyszał nagle dobrotliwy głos

staruszki, która od jakiegoś czasu skradała się ku

niemu w mroku.  Staruszka pokłoniła się przed nim,

a potem przytknęła dłoń do jego czoła. 

      - Pali cię ogień choroby biedaku, jesteś nieźle 

przeziębiony. -  powiedziała. - Miałeś szczęście! 

Mam tu cudowne mnisie ziele, które ukoi twój ból 

i ostudzi twe rozpalone ciało.  Przyrządzę ci napar.  

Leż tu sobie spokojnie a ja zaraz do ciebie przyjdę.  - 

     Poczuł się tak, jakby nagle znalazł się pod opieką

troskliwej matki, bo nie ma nic silniejszego od

złudzeń. 

      Długo się jednak nie pojawiała, a kiedy się 

zjawiła, dała mu do wypicia napój i rzekła:

      - Chodź ze mną dziecinko.  Po co leżysz w 

takim miejscu?  Wejdziemy głębiej, do samego 

serca tego świętego przybytku, a kiedy 

zobaczysz Buddę, od razu poczujesz się lepiej. -

     Młodzieniec słyszał wprawdzie o podstępnych

jenotach udających ludzi w podobnych 

miejscach, ale staruszka była tak ciepła i

miła, że wzbudzała jego zaufanie.

     Podała mu dłoń i pociągnęła za sobą, a 

ponieważ nie paliło się tam żadne światło, 

oprócz jednej tylko lampki, którą niosła ze 

sobą, nie od razu zauważył to, co wprawiło

go w przerażenie.  Nie chciał jednak dalej 

gubić się w mroku i zatrzymał się, gdy nagle 

poczuł, że demon chwyta go za gardło 

w żelaznym uścisku i wlecze w głąb świątyni.  

A kiedy tam dotarli przed jego oczami piętrzył 

się stos obgryzionych ludzkich kości.   

      Starucha już brała się do ćwiartowania go,

kiedy udało mu się na chwilę wyswobodzić i w

szalonym pędzie stamtąd uciec, a wrota 

przywalić ciężkim kamieniem.  Nigdy przedtem

nie spotkało jej podobne upokorzenie.  

      Poeta  wyczerpał się tak bardzo, że upadł na

ziemię i chwytał powietrze jak wyrzucona na

piasek ryba.  Jego koniec wydawał się bliski. 

Mimo to pojął, że wiedźma, nie zjada wcale

ludzi z powodu swej żarłoczności, ale dla samej

chęci niszczenia.  

     Ja, Mysz polna, spędziłam mnóstwo czasu 

w różnych archiwach, żeby dowiedzieć się, co

wydarzyło się dalej, ale odnalazłam jedynie

jakieś nic nie znaczące, mgliste wzmianki.  

O mało zresztą nie przypłaciłam tego życiem,

kiedy profesor Tachibana, usiłował przebić

mnie piórem.  Choć byłby to dla mnie zaszczyt

zginąć z rąk tak sławnej osoby, nie miałam

na to ochoty.

     To z pozoru niemiłe spotkanie okazało się 

jednak doniosłe w skutkach.  Profesor bowiem 

nagle złagodniał i ze skruchą wyznał, że chciał 

mnie pozbawić życia, a jestem przecież czującą 

istotą, której pod żadnym pozorem nie wolno 

krzywdzić.  Korzystając z jego opamiętania 

zdobyłam się na odwagę i opowiedziałam mu tę 

historię, a wtedy profesor poczęstował mnie

herbatą, rozpromienił się i powiedział:

       - Wiem coś o tym!  -  

     Kiedy nasz poeta upadł na ziemię i o mało nie

wyzionął ducha, zjawiła się boska Kannon i 

oczami współczucia ogarnęła jego niedolę, a potem

zamieniła się w dużego ptaka i pokonując w lot

przestwór, przeniosła go w wygodne miejsce, w

którym pielęgnowały go z czułością przydrożne

czarodziejki.  A kiedy doszedł do siebie, zobaczył

kwietną łąkę z jaśniejącymi w słońcu kwiatami.

     Jednak istnieje też inna wersja tego zdarzenia,

zaznaczył profesor, zgodnie z którą ten młody 

człowiek umarł...

                 (Część druga, którą można sobie darować)

    Profesor, który właśnie stracił córkę, ale nie

chciał zamykać się w milczeniu, rozgadał się i

i zauważył, że chociaż ów poeta wznosi się czasem 

wysoko i napełnia firmament strofami pełnymi

światła, ludzie odmawiają sobie ich blasku, 

a nawet potrafią mówić - "Czego się ten człowiek 

nie dotknie, to zamienia w cień."  Tak trudno

im pojąć, czym jest świetlisty mrok, który nadaje

naszemu kruchemu istnieniu niepowtarzalne 

piękno.     

     Wzruszona jego życzliwością spytałam go, 

czy wie coś o tym, co spotkało poetę zanim 

dotarł do studni. 

     - Mogę jedynie domniemywać.  Być może

natknął się na pająki, które czają się

na nieszczęśników w jamach i omotują ich 

swą lepką siecią, ale czasem potrafią stamtąd

wychynąć i walczyć nawet z cesarską armią,

podobnie jak uczyniła to niegdyś armia 

szczurów. Ale dla mnie to już raczej, wybaczy

pani, fantastyka.  -  zauważył śmiejąc się. -

Jednak mam dla włóczących się po nocach poetów

przestrogę.  Błąkając się na odludziu po zmroku, 

albo gdyby przypadkiem trafili o tej porze na 

opustoszały cmentarz, mogą tam spotkać 

ślepego staruszka, który ma do dłoni 

przytwierdzone gałki oczne, a ten urwałby im

głowę i w okamgnieniu pożarł w całości. Tak

mówią księgi...Staruszek ten z pozoru wygląda

całkiem niepozornie, jednak nie ma przed

nim ratunku - potrafi wyssać człowieka i

zostawić z niego skórę.  Świat pełen jest 

duchów i kryje w sobie wiele dziwów.  Jednak 

nic nie dorówna okrucieństwu ludzi.  Obserwuję 

je i studiuję uważnie z lękiem i smutkiem, 

bowiem demony to przy nich istoty całkiem

niewinne. -

      - I kotów! - dodałam. - Słyszałam, że trzeba

się strzec kocic, które przyjmują ludzką postać,

żeby doprowadzić do zguby kochanków. Można

je poznać po tym, że mają z tyłu ogon, ale w

miłosnej namiętności nie każdy go zauważy,

a długa suknia dobrze go zakrywa.  Dlatego 

dobrze jest postawić nocą przy łóżku miseczkę 

z solą, która skutecznie je odstrasza. - 

      - To prawda.  Przesądy uważa się często za 

naukowo udowodnione, a domowe sposoby 

okazują się skuteczne.  Zrozumiała jest też 

intencja moralizująca owych opowieści. Ale, 

czy akurat w tym wypadku tak jest? -

      Mówiąc to Tachibana nieoczekiwanie 

skrzywił się i wolałam przezornie się oddalić.  

Ludzie zwykle raczej wolą koty od myszy. 

Chciałam jednak jakoś zakończyć rozmowę 

i zapiszczałam:

     - Świat jąkaj jest fascynujący... -

     Profesor spojrzał na mnie nieco ironicznie.

     - Yokai - poprawił mnie.  - Nad o poprzeczna

kreseczka, oczywiście w zapisie dla tych, którzy

nie znają języka...