Ech...

    Zwykle nie powtarzam takich zabawnych rozmów, ale dzisiaj trudno mi się powstrzymać. U "Chińczyka" spotkałem przypadkiem młodą jeszcze kobietę, która mi się przy każdym spotkaniu zwierza. Właściwie jej nie znam, ale mamy wspólnego znajomego. Opowiada mi zwykle o tym kogo poznała. Na małej powierzchni trudno udawać, że się jej nie widzi, a ja jestem z natury życzliwy, więc kiedy zaprosiła mnie do stolika, nie mogłem usiąść gdzie indziej. Całej rozmowy nie przytoczę oczywiście, bo pragnę, aby "pozostała anonimowa." Ale nie mogę nie zacytować tego fragmentu:

      "Spotkałam tego, co mówiłam panu kiedyś, gwizdał pod moim oknem cztery lata temu. Dlaczego gwizdał a na przykład nie zaśpiewał, no nie?  Dlatego nie zeszłam. Uśmiechnął się do mnie jak gdyby nigdy nic i powiedział dzień dobry. Dlaczego teraz mówi mi dzień dobry i się uśmiecha, a potem jak gwizdał, kiedy mnie zobaczył, udawał, że mnie nie widzi? Dwa lata temu ożenił się a teraz uśmiecha się i mówi mi dzień dobry! To nieładnie..." 

     Oczywiście smutno, że kobieta ma takie problemy.  Staram się zawsze powiedzieć jej coś miłego. "Tacy są czasem ludzie" - dodaję ze zrozumieniem. 

      Miałem dzisiaj od rana myśli samobójcze i myślałem, że w pustym barze w oczekiwaniu na zupę grzybową uda mi się osiągnąć skupienie, gdy nagle usłyszałem "Zapraszam pana do stolika!"  Trochę to pokrzyżowało moje plany dojścia do siebie poprzez chwilę introspekcji. Ale teraz na Nowym Świecie rozmowa z nią (w której występowały też inne postaci) jakoś mnie, może to nieładnie z mojej strony, rozśmiesza...