Upiór

                                         zdjęcie nazumi13

     

    Nie każdy chyba wie, co to znaczy lękać się samego siebie.

Była późna jesień, a może i początek zimy, kiedy postanowił

wyjść z domu.  Nie chodziło o to, że skończyły mu się zapasy,

bo od dawna prawie niczego nie jadł, ale czuł, że nie wytrzyma

dłużej klaustrofobii.  Często, jeśli w ogóle spał, śniło mu się,

jak wchodzi do jakiejś rury, w której z trudem się mieścił i że 

mniej więcej w połowie drogi czuje, że nie potrafi się z niej 

wyczołgać. 

      Chyba ze trzy razy w ciągu tych miesięcy ktoś do niego

pukał.  To dziwne, bo nie słuchał w ogóle muzyki.  Po jakimś

czasie znalazł pod drzwiami, które z lękiem otworzył, kartkę. 

"Wiem, że pan tu jest.  Została poinformowana o tym służba

bezpieczeństwa.   Jest pan pod wnikliwą obserwacją.  I proszę

tak głośno do siebie nie mówić, bo słyszą nawet pana myśli.  

Zresztą, musi pan być świadom tego, że liczą pańskie oddechy. 

I ile razy spuszcza pan wodę.  Przypuszczają, że sika pan do

zlewu."  

      Czy to możliwe, że ktoś to napisał?  Może kartka została

wygenerowana automatycznie?  A co to w ogóle znaczy - 

podejrzany o kontakt z obcymi?  Przecież każdy może być obcym. 

      Jednak bez odżywiania organizmu człowiek wlecze się

zamiast iść i dotarł tylko do znajomej topoli.  Była chyba

noc, ale trudno było mu to rozeznać we mgle.  Nagle 

podeszła do niego jakaś dziewczynka, ale mógł to też być

pies, albo jakaś terkocząca zabawka na kółkach i spytała: 

"Kupi pan gwiazdkę z nieba?  Mam taniej. A dla pana jeszcze 

ze zniżką."  Ale nim zdążył dać odpowiedź,  zaczęła 

uciekać. Chciał rzucić się za nią w pościg i domagać 

wyjaśnienia, ale czuł się tak, jakby nie miał nóg

i unosił się w powietrzu.  

      Później spotkał już tylko kunę i jeża.  Ale zza drzewa

wyłonił się przed nim jakiś jegomość w staroświeckim 

meloniku i powiedział:

      - Chyba zdaje pan sobie sprawę z tego, że jest pan

obserwowany?  Dlaczego straszy pan ludzi?  Nasz rząd

walczy z upiorami.  Proszę natychmiast udać się do

własnego mieszkania. - 

      - Oczywiście pragnę jak najusilniej podporządkować się

pańskiemu zaleceniu, ale ktoś wyznaczył mi spotkanie. 

Nie znam tej osoby. To ktoś zupełnie mi, jak zapewne

pan się domyśla, obcy. -

     -  Jesteśmy poinformowani o pana kontaktach z obcymi. 

Niestety, po pana śmierci, nie możemy już panu niczego

nakazać, a jedynie, jak pan to całkiem słusznie określił,

zalecić.  - 

     - Zapewniam pana, że nic mnie nie powstrzyma. - 

     - W takim razie potraktujmy naszą rozmowę jako

niebyłą. - 

     Po tych słowach oddalił się, a raczej zniknął we mgle. Po jego odejściu pustka poczęła się rozszerzać i widać już było mrok nieba. Zmierzch zamarł w ciszy i nawet krzyku nikt by nie usłyszał.