Koty i ogrody w deszczu

    

   Po pięknym, jasnym i upojnym dniu od wczoraj prawie 

bez przerwy pada i jest zimno. Ponieważ jeszcze nie kładłem 

się spać, być może prześpię pół dnia, albo wypełnię czas 

muzyką, a dopiero później wyjdę z domu. 

     Staram się nie myśleć wiele o polityce, ale niestety

robi się coraz mroczniej...Nikt już nie zachowuje pozorów

i także prawicowcy z idącej na dno PO zdjęli maski i odsłonili

swe prawdziwe oblicze.  Najwyraźniej dzielą społeczeństwo

na uprzywilejowanych (tzw. przedsiębiorcy i ludzie biznesu, 

prawnicy, wszelkiego rodzaju coache i ludzie, którzy łatwo

robią pieniądze) i całą resztę, która jest rzekomo 

"roszczeniowa", ponieważ nie chce być wyzyskiwana i 

chciałaby normalnie zarabiać i żyć. Należałoby im przypomnieć, 

że państwo nie służy wyłącznie ochronie ich interesów i nie jest 

jedynie aparatem przemocy, ale powinno spełniać też pewne 

funkcje socjalne i chronić interesy wszystkich obywateli.  

      Pracownicy naukowi o nastawienu neoliberalnym podnoszą 

gwałt, że uczelnie pozbawia się wolności.  Ale tego, że przedtem, 

za rządów wiadomej partii, brutalnie odebrano im wolność i 

godność oddając władzę w uczelniach ludziom o mentalności 

korporacyjnej, jakoś nie pamiętają, choć skala zniszczeń była 

ogromna.  Wstyd mi za ludzi, którzy uważają się za 

intelektualistów i moralizują, a nie zrobili nic, żeby wolności 

uniwersyteckiej bronić.  A teraz krzyczą!   Jasne, że nie bez 

powodu i byłoby to całkiem zrozumiałe wobec pojawiających się 

zagrożeń, gdyby nie to, że wcześniej do woli pozwalali się 

gwałcić, a nawet często w gwałceniu uczestniczyli.  Ci, którzy 

starają się temu środowisku coś w sposób cyniczny narzucić, 

dobrze wiedzą o tym, jak łatwo było je złamać.  

 

     Jednym z dobrodziejstw obecnych czasów są przekłady 

wybitnej współczesnej literatury japońskiej.  W ten sposób

mogłem znacznie poszerzyć jej znajomość i moja wdzięczność 

jest ogromna...Ale jest tych przekładów tak wiele, że przestałem 

już ulegać fascynacji i kiedy widzę książkę z kotem, albo z 

ogrodem w tytule, tłumaczoną na kilkanaście języków i

wychwalaną przez zachodnie media, niekoniecznie rzucam się 

na nią, a raczej chwytam za kieszeń, bo zabraknie mi na miseczkę 

ryżu.  Są to wszystko zgrabnie napisane rzeczy i przyjemnie się

je czyta, ponieważ odsłaniają jakiś rodzaj wrażliwości i pewnego

rodzaju estetyzm, ale nie zawsze jest w nich coś więcej, a 

czytać coś jedynie z potrzeby hedonizmu, albo z ciekawości, 

nie mam już czasu.

      Ktoś może zapytać, a ty sam, co takiego właściwie piszesz?  

Jak na razie nie sprzedaję swych produktów, ani nie domagam

się dla nich uznania.  Piszę cokolwiek od przypadku

do przypadku i to codziennie, unikając rzeczy dla czytelnika

za trudnych i emocjonalnie zbyt ciężkich... i same krótkie rzeczy, 

a nie to co mógłbym pisać do mitycznej szuflady, w której 

mieszczą się podobno czasem dzieła wiekopomne.  Prawa do 

tamtych na razie sobie odmawiam. Chcę być tu z kilkoma 

osobami, które moje utwory czytają.  Czasem po jakimś czasie 

zupełnie nie utożsamiam się z nimi (z moimi utworami), a nawet mnie irytują...Ale 

spora część z nich jest mi jednak bliska i wyraża moje

poczucie wartości i kontemplacyjną postawę wobec świata 

i życia.