Die Nacht

       Od kilku dni dudni mi w głowie końcowy, dramatyczny 

fragment "Leichenfantasie" Schuberta z pełnymi melancholijnej

słodyczy słowami: 

       "Sterne trauem 

         Bleich herab, wie lampen in der Gruft." 

I ostatnim tchnieniem utworu..."Nimmer gibt das Grab zuruck." 

      Kiedyś nagrałem go sobie wśród ulubionych pieśni 

Schuberta. (Śpiewa oczywiście Pregardien, ale nagrałem wtedy 

też Allena). Z całą długą pieśnią i tekstem Schillera, ani z ich

interpretacją, nie potrafiłem się męczyć, ale to zakończenie 

nieskończenie mnie porusza, choć minęło już siedemnaście lat. 

Słyszę je późno w nocy w autobusie i kiedy mijam jakichś ludzi 

na ulicy w najjaśniejszy dzień, jakbym słyszał śmiertelny puls 

zamierającego w ciszy serca.  

      

    Ktoś powiedział mi, że "powinienem zadbać o swój wygląd"

i poszedłem przyciąć me nieszczęsne włosy, które dawno już

utraciły swą moc.  Fryzjerka, u której to zwykle robię, aż trzy 

razy wyznała "Ja pana tak bardzo lubię, tak bardzo lubię" 

i wyjawiła mi po latach swe imię.  

     Oczywiście tzw. pandemia skłania do troski o klienta, ale to 

już było niemal wyznanie miłosne i pomyślałem, że może 

rzeczywiście mnie lubi, co w połączeniu z przycinaniem brewek 

i włosków przy uszach, oraz marnowaniem różnego rodzaju 

odżywek, stanowiło rodzaj zmysłowej pieszczoty, wydłużanej

niemal w nieskończoność. Od dawna mam już u niej sporą 

zniżkę, której nadaniu towarzyszyły słowa: "Ja wiem, że jest 

ciężko."

     

    I tak czasem w życiu mieszają się ze sobą powaga i żart. 

To w tym zakładzie wpadłem kiedyś na pomysł opowiadanka

o fryzjerze, który mordował swe klientki.  O ile pamiętam 

wywarło na czytelnikach niejakie wrażenie...