Nie znajduję odpowiedzi

    

    Podobno Ihara Saikaku to jeden z najbardziej

cenionych współcześnie i jeden z największych 

w historii japońskich pisarzy, którego sława 

trwa do dzisiaj, choć żył w XVII wieku.  

   Czasem, szczególnie podczas jedzenia mej miseczki 

ryżu, czytam sobie coś z jego "Żywota kobiety swawolnej."  

To wspomnienia mniszki, która w młodości była prostytutką,

czy jak się nieco bardziej oględnie mówi, kurtyzaną,

przechodząc w tym zawodzie różne szczeble wtajemniczenia

i hierarchii.  Ten kto chciałby oceniać jego twórczość

na podstawie samego tytułu książki, bardzo by 

się mylił.  Jej autor był przenikliwym obserwatorem 

życia i drgnień ludzkiej duszy, a historia jaką opowiada 

do szczęśliwych nie należy i tutaj, w Europie, nazwalibyśmy 

ją tragiczną... 

    Rozbawił mnie teraz, a w chwilę potem trochę 

zasmucił, ten fragment:

     Dawniej osobę szczerą i skromnie uczesaną uznawano za ideał

żony, jednak dzisiaj kobiety zamężne starają się wyglądać wyzywająco,

naśladują przy tym kurtyzany i aktorów grających role kobiece w

teatrze kabuki. Rękawy ich kimon są szerokie, podobnie jak u mężczyzn,

a kiedy się poruszają, płynnie kołyszą biodrami, aby poły stroju

delikatnie się rozchylały. Nie zachowują się ani nie wyglądają naturalnie,

bowiem najważniejsze jest to, jak widzą je inni. Pod grubą warstwą 

makijażu chowają na policzkach najmniejsze nawet znamiona, które 

mają od urodzenia. Grube kostki nóg zakrywają połami kimona, 

a duże usta przemalowują na mniejsze. Nie mówią tego, co chciałyby

powiedzieć, słowem są gotowe na każde poświęcenie w sprawach

dotyczących urody. Ich mężowie z trudem z nimi wytrzymują,

godząc się z własnym przeznaczeniem i uznając, że na tym ulotnym

świecie nie można mieć wszystkiego. kiedy jednak mają wybór, 

wolą kobiety urodziwe.   

 (Przekład Iwona Kordzińska - Nawrocka).

      

     Ptaki za oknem głośno krzyczą i kraczą, i zaczyna się 

trochę rozwidniać.  Opuszczam więc już swe miejsce 

książkowego podglądacza w nadziei, że prześpię 

godzinę lub dwie nim pochłonie mnie dzień.  Ryż

popiłem łyżeczką imbiru z cytryną (dla poprawienia

zdrowia ;-)

     "Cóż może być bardziej nieprzewidywalnego od

ludzkiego losu?" - pyta bohaterka opowieści.  Szukam

czasem odpowiedzi na to pytanie i nie znajduję...

I dla mnie też, jak dla niej jest zagadką, dlaczego 

dwoje ludzi nagle zaczyna czuć do siebie miłość. 

Choć to drugie pytanie zajmuje mnie obecnie 

znacznie mniej...