Wieczorna kontemplacja

 Lubię robić zdjęcia nocą. Oczywiście bez lampy błyskowej. Którejś sierpniowej nocy podpatrzyłem mamę z 

trojgiem maleństw. Choć zachowywała się dyskretnie jedno z nich na mój widok poszukało matczynego schronienia. Jednak nie ta scenka rodzajowa, ale mistycyzm nocy na łonie natury był treścią mej kontemplacji. Mimo prawie jesiennego chłodu w powietrzu czuło się spokój i cudowną ciszę.

    

   Teraz, późną jesienią, mą uwagę przyciągają głównie drzewa, jak ta roztańczona po zmierzchu wierzba, która w mej wyobraźni ma w sobie coś animalnego.

   

      Szukając wytchnienia na odludziu czuję, jak wiele rzeczy umyka uwadze skazanych na wieczny pośpiech miejskich szczurów.  Sam nie mam już dokąd się spieszyć, bo tam, gdzie mógłbym dobiec, czeka na mnie jedynie ona - Grabarka, jak ją żartobliwie nazywam. Dlatego wędruję powoli nie troszcząc się o to, co mnie w życiu ominie. Nie opuszczają mnie melancholia i tęsknota i mógłbym jak pewien japoński poeta z czasów dawnych westchnąć 

      

    Nie znajduję w mym sercu pociechy

   

   za chmurami jak ptak

   głośno płaczę 

   

        Staram się jednak oswoić ten nastrój, zamiast chcieć przed nim umknąć w iluzję jakiejś wolności od miejsca i czasu i pozornej radości...Obserwowanie życia bez wielkich oczekiwań ma w sobie coś głęboko satysfakcjonującego. A może spotka mnie jeszcze coś dobrego?