Przed zimą

                       dokąd prowadzi droga

                       prowadząca donikąd 

                       kiedy pozostawiamy za sobą

                       całe nasze życie a pełnia

                       zwodzi nas ku pustce

                       zawrócić już nie możemy

                       bo to co za nami nagle znika

                       oglądamy się za siebie

                       a tam nie ma  

                       nawet śladu mgły 

                       którą można by utulić

                       nogi same nas niosą

                       dopóki nie opadniemy z sił

                       lub nie porwie nas licho

                       jedynie drzewa trwają                       

                       w milczącym szeleście  

                       idzie ku zimie 

                       i tylko zapomnienie

                       wciąż pamięta