Nie miały szczęścia

    

     Mysz polna nigdy jeszcze nie widziała 

Kangurzej myszy.  "Jak można tak wyglądać?"

- pomyślała.  - "Jak jakaś pokraka?"

     - Skąd się tu wzięłaś? - spytała.   

     - Przywieźli mnie z daleka, ale uciekłam. - 

     - Jesteś ułomna!  Żal mi ciebie. Masz chociaż

co jeść?  -

    - Trochę trudno przyzwyczaić mi się do

nowego środowiska, ale w zeszłym tygodniu

coś jadłam. - 

    - Dam ci ryżu, bo jeszcze mi tu zemdlejesz,

ale musimy podkraść  go z kosza, do którego

go wyrzucają. Większość klientów niedojada

potraw, ponieważ są zbyt obfite. -

    - Rzeczywiście jestem trochę głodna. - 

    - Spójrz na siebie. Ty umierasz z głodu!

Ale musimy uważać na kelnera i na koty. 

Nie wiadomo, co gorsze...Najlepiej ja sama

tam pójdę, a ty tu sobie poczekaj. Zabiorę Cię kiedyś na pole. Tam jest pięknie. Nie to, co tutaj. -

     Tak też się stało. Kangurza mysz czekała,

czekała i czekała, ale Mysz polna nie 

wracała.  "Na pewno zostawiła mnie 

tu i sobie poszła. Mogłam się tego spodziewać!"

- westchnęła. 

      Po godzinie pobiegła sprawdzić, ale

w pobliżu kosza od śmieci znalazła tylko

krwawy strzęp.  To kelner zatłukł jej 

znajomą tłuczkiem do mięsa, które pożyczył

od kucharza.  

     "Jak to dobrze, że nie mogę z łatwością

chodzić na czterech łapach" - pomyślała 

Kangurza mysz i wyzionęła ducha. 

     Spadł śnieg.  Czarny kot podszedł w 

miejsce, w którym leżały Zewłok i Miazga

i z żalem pomyślał, że nie będzie miał na

kogo zapolować.  Płatki śniegu unosiły się

radośnie w powietrzu i zapadła cisza, 

którą wypełnił dopiero wrzask i nawoływanie 

się pijanych mężczyzn i kobiet.   Kiedy 

zamyślony kot zbliżył się do budynku, wyskoczył 

na niego pies i przegryzł mu gardło.

       Dobrze jest siedzieć jak mysz pod miotłą, ale czasem trzeba spod niej wychynąć...