Myśli o przeszłości

    Zawsze jest jakieś "kiedyś" lub "dawniej", ku któremu kierują się nasze myśli. 

    

    Moje myśli podążają często poza moje własne życie ku dawnej przeszłości. Dzieje się tak dzięki filozofii, muzyce i poezji, tak jakby w niej było źródło życia, które jest we mnie. Potrafię wspominać czyjąś miłość sprzed tysięcy lat i powtarzać sobie w duchu pytanie niepokojące jakiegoś myśliciela, z którego nie pozostała nawet najdrobniejsza kostka. Moje życie wypełnione jest tęsknotą.

   Na nasze życie składa się najczęściej wiele różnych żywotów, podczas których przeistaczamy się w inne formy egzystencji. Szczęśliwe zdarzenia i traumy, ale także zwykłe okoliczności życia, dzielą je na coś więcej niż okresy.  

   Poczucie wolności i sensu życia poważnie niszczą dwa determinizmy - biologiczny i społeczny. Jesteśmy zwierzętami i nasza zdolność reprodukowania życia i zachowywania sił witalnych jest ograniczona. Przez kilka miesięcy przyglądałem się umieraniu mojej koteczki Mitsuko. To całkowicie pozbawiło mnie złudzeń, że nasza śmierć jest czymś innym. Byłem często bezradny i zrozpaczony, kiedy jej rozlany nowotwór uśmiechał się do mnie złowieszczo a ja nie mogłem pomóc zwierzątku, które z ufnością oczekiwało ode mnie pomocy. Przywierała do moich piersi całym swym obolałym ciałkiem i raną, z której sączyła się ropa. Czuła ciepło mojego ciała, słyszała bicie serca i mruczała. Jej ciało gniło i wydawało przykrą woń. Konała w nieopisanych męczarniach, ponieważ młody weterynarz nie chciał jej uśpić. Najstraszniejszy był ból, który dosłownie rozdarł jej ciało w chwili śmierci, kiedy próbowała napić się wody, którą jej podałem. Kiedy umieszczałem jej zesztywniałe ciało w tekturowym pudełku wysłanym prześcieradłem, przeżyłem chwilę ulgi i zarazem olśnienia. W majestacie śmierci wyglądała pięknie...O śmierci bliskiego człowieka myślimy jednak inaczej. Uczucia sprawiają, że nie możemy być uważnymi obserwatorami. Mitsuko była bliską mi osobą, którą kochałem, ale jednak, mimo złudnych nadziei i rozpaczy, którą czuję nawet w tej chwili, mogłem być także obserwatorem...Kiedy umarła siostra najbliższej mi osoby, ta miała do mnie żal, że nie potrafiłem uratować jej życia. "Jesteś taki mądry- powiedziała- a nie mogłeś je pomóc, choć czynisz cuda. Wolałabym, żebyś to Ty umarł!" Ale nie potrafię tego! Nie jestem nawet lekarzem. Nie potrafię też wskrzeszać zmarłych...

    O społecznym zniewoleniu nie chcę już pisać, bo robi się zbyt widno i moje myśli rażą mnie jak zbyt jaskrawe światło. Wczoraj w wirze sprzątania mojego mieszkania Pani Wiera zaproponowała, żebym wyrzucił miseczkę kota i sam nie wiem dlaczego zgodziłem się na to, choć słyszałem często w nocy jak duch Mitsuko pogryza z niej ciasteczka. A teraz, po dwóch latach od jej śmierci, pomyślałem o tym bardziej praktycznie. Przecież nie zabiorę jej miseczki na tamten świat...

    Dziennikarze lubią pisać "Świat już nigdy nie będzie taki sam"...po 11 września, po pandemii, po wojnie. Ale wciąż jest tak sam. I także nasze życie po naszych małych i wielkich stratach..."Z jedną malutką duszą tak wiele ubyło."