Sen, śmierć i coś jeszcze lepszego

   

...To pogląd stary jak nasza grecko-rzymska kultura i już w starożytności był krytykowany i to przez samego Epikura. Współcześnie Cioran pisał sporo i sugestywnie o "niedogodności narodzin." Powody takiego pesymizmu są dla mnie całkiem zrozumiałe. Ale nie chcę pisać o egzystencji tragicznej, ani o poczuciu absurdu, który zresztą moim zdaniem nie istnieje realnie, a jedynie właśnie jako poczucie. Egzystencjalizm wydaje mi się już nieco przebrzmiałą koncepcją filozofii. 

    Siedzę na ławeczce w Alejach Ujazdowskich i chociaż o 1.17 nie jest już tak ciepło jak za dnia, jest mi całkiem wygodnie. Samochody prawie nie jeżdżą. Przed sobą mam parkowe ogrodzenie z dość  ciekawymi tekstami o historii na plakatach.

    Ale nie od razu zaznałem tu spokoju. Jeszcze przed chwilą chodziła tu i powracała jakaś stara obłąkana  kobieta. Ciągnęła ze sobą wózek i złorzecząc pobrzękiwała złowrogo łańcuchami, plując na wszystkich Tfu Tfu Tfu. Młodzi przejeżdżający na rowerach, skuterach, hulajnogach i hulajnogach elektrycznych, wrotkach i deskorolkach, wyśmiewali się z niej. Ale  ja musiałem przed nią kilka razy uciekać. Opluła mnie już kiedyś w autobusie. A poza tym jej los budzi we mnie współczucie...

     Niestety, państwo oszczędza na niesieniu pomocy psychiatrycznej - jak na wszystkim, co ma jakąkolwiek wartość dla życia osób słabych i chorych. A to dopiero jest nienormalne! 

    Ale tej nienormalności prawie nikt nie zauważa. Młodym ludziom wyprano już mózgi z poczucia solidarności z innymi, czego dramatycznym przykładem jest ich zachowanie podczas epidemii.

    Oczywiście są też odpowiedzialne i empatyczne osoby wśród nich. Nie tak dawno pewien wrażliwy i inteligentny student w rozmowie ze mną bardzo krytycznie oceniał postawy życiowe swych znajomych, ale zapewniał, że nie wszyscy należą do "straconego pokolenia." Ja mu tego sposobu myślenia nie sugerowałem ani przez chwilę, a rozmawialiśmy ze dwie godziny.

    Poczułem ulgę, kiedy ta przykra kobieta znikła i napisałem komuś o tym. Ale ta miła osoba chyba ze dwa razy wspomniała, że sama jest normalna, w co akurat ani przez chwilę nie wątpiłem, mimo tego, że kontaktuje się ze mną :-)

     Gdyby życie było błogostanem  i sielanką, to być  może nikt by psychicznie nie chorował, a w każdym razie choroby te nie byłyby tak częste, jak są. Fromm słusznie kiedyś  napisał, że normą zdrowia psychicznego nie może być społeczne przystosowanie. Jeśli społeczeństwo jest chore, to osoby nieprzystosowane mogą być i zwykle są bardziej normalne od innych. Tak jest niestety chyba w niezwykle przygnębiającej rzeczywistości społecznej, w jakiej obecnie żyjemy. 

     Myśl o krótkości i kruchości  życia wprowadza pewien dysonans w ten pozorny spokój. Poza tym przed chwilą zapalono tu jakieś ostre światła i zimno jest już, a zatem pora stąd odejść. Czy pora odejść też w sensie nieco bardziej metaforycznym? 

    Staram się odsuwać od siebie podobne myśli  a nawet wmawiam sobie, że ktoś jeszcze mnie i być może  też  i mojej niemniej skromnej twórczości potrzebuje. Pochodzę z długowiecznej rodziny, w której kilka osób przeżyło sporo ponad 90 lat, ale lekarz, który widział wyniki moich (kolejnych już) badań rozmawia ze mną tylko o trupach. A jeśli okaże się, że na skutek okoliczności życiowych znajdę się "pod mostem", to być może lepiej byłoby z tego mostu skoczyć. Ale myślenie o tym to w tej chwili dla mnie zbyt wielka ekwilibrystyka...

       Nie wiem dlaczego, ale bardzo ucieszyłem się na widok żaby. Dawno już ich nie widziałem i myślałem nawet, że całkiem wyginęły. Żaba chyba nie myśli o tym, że lepiej byłoby się nigdy nie urodzić. Może czuje to tylko, kiedy jest już rozgnieciona...Ale czy są wśród żab poeci?