Naiwny idealizm, interesy i manipulacje

     Trochę inaczej o Białorusi. 

     

      Mam w sobie spore pokłady idealizmu

i zawsze reagowałem  emocjonalnie na 

polityczną przemoc.  Dlatego wstrząsa

mną cierpienie ofiar, a nie los tyrana. 

Pamiętam jeszcze masakrę na Placu

Niebiańskiego Spokoju. A po protestach

w białoruskich miastach aresztowano sporo

ponad tysiąc osób i w aresztach traktowano

brutalnie. Być może w konsekwencji 

jakieś osoby poniosły śmierć.

      Jednak pewne rzeczy w sposobie 

informowania o tym, co dzieje się na Białorusi 

irytują mnie.

      Łukaszenka najprawdopodobniej już

przegrał i nasi pastwią się nad nim życząc mu 

losu Causescu, tak jakby nie było między nimi 

różnicy. Nie mam sympatii dla autokratów i ich

aparatu represji, ale pewne rzeczy

rażą mnie u tych, którzy z zachwytem 

mówią o walce Białorusinów o wolność.

(Pomijając już fakt, że nie wszyscy o nią

walczą). 

      Walka  jest brutalna i nieczysta, czego się 

zupełnie nie zauważa. Chodzi bowiem o 

wzbudzenie nienawiści do tyrana, czemu służy 

przeinaczanie faktów, traktowanie 

domysłów jako informacji sprawdzonych 

itp. Oczywistym celem jest zniszczenie 

tego człowieka, który jakoś prawie nikomu 

nie przeszkadzał przez 26 lat, mimo swej

głupoty i autorytaryzmu. 

     Oto scenka ze spotkania Łukaszenki z

robotnikami.  Miał odwagę się na nim

pojawić. Jeden z nich krzyczy: - Zastrzel

się! - 

    Łukaszenko odpowiada - Jeżeli ktoś

mnie brutalnie zaatakuje, to odpowiem w

sposób okrutny. -

    Człowiek ten podobno (ale nikt tego

naprawdę nie wie) został aresztowany. 

Jeśli tak się stało to oczywiście powinien

zostać uwolniony, choć pokazał jakim

jest człowiekiem. 

    Tam obowiązują standardy wschodnie

- w sytuacji niepokoju społecznego 

wybija się ludziom zęby, poniża, może

czasem kogoś zatłucze. Każdego by to 

poruszyło. Mnie też...i nie znajduję 

żadnego usprawiedliwienia.

    Ale informacje w rodzaju: Z jakiegoś

miejsca wywieziono foliowe worki. Być

może były tam trupy - to jest już 

manipulacja nienawiścią i strachem.   

Tego rodzaju informacji nie można

zaprzeczyć, tak jak nie można jej

potwierdzić.  

     Widzę niestety ludzi doskonale

przystosowanych do systemu, którzy 

nagle pokazują literkę V i walczą z

tyranią w sposób, który mogę nazwać

jedynie judzeniem. Teraz są bardzo 

odważni. Chodzi przecież o to, żeby

zatłuc tyrana. Oczywiście potrzeba

spontanicznego informowania o aktach 

przemocy jest w tej sytuacji naturalna, bo 

z pewnością się je ukrywa i jest wiele

lęku.   Ale to już inna sprawa i nie jest

całkiem nieważne, kto to robi.

     Zabito młodego człowieka, który

nie podpisał protokołu wyborczego

w komisji wyborczej. I od razu informacja,

że to pierwsza zidentyfikowana ofiara.

Ale nie wiadomo, jakie służby i z czyjego

rozkazu tego człowieka zabiły. Prawie

na pewno te oskarżane o to, ale nie

jest to całkiem pewne. Można by sekundę

poczekać, żeby to wyjaśnić, choć 

oczywiście jeśli to ofiara nadgorliwości

służbowej, to nikt się do tego nie przyzna.

     Jacyś Polacy skarżą się, że ich 

przetrzymywano i straszono, a 

przedstawicielowi władzy nasuwa się 

proste pytanie: "Co żeś ty skurwysynu 

tam robił?"  Oczywiście coś bardzo 

szlachetnego, pięknego. Bo przecież jest 

zryw walki o wolność. "Niech

pan na siebie uważa!" - wołają kobiety.

     Bzdurą jest twierdzenie, że kandydatka,

która walczyła o prezydenturę miała

pięciokrotnie większe poparcie od

Łukaszenki, który sfałszował wybory.  

A mimo to powtarza się to tak, jakby to

była prawda. Poparcie dla Łukaszenki  

mimo początków kryzysu ekonomicznego

było spore. Nawet, jeśli te wybory 

przegrał, a przypuszczalnie tak było, to 

raczej nie taką różnicą głosów.

     Cele opozycji są niejasne. 

Wygląda na to, że tworzą ją liberałowie,

którzy po dojściu do władzy dadzą 

ludziom w kość tak, że zatęsknią jeszcze

za batiuszką.  I nacjonaliści, którzy

uważają Białystok i Suwałki za białoruskie

miasta.  

     Czy Polska ma jakikolwiek

powód, żeby ich popierać - poza jedynie

humanitarnym?  Zachwycano się majdanem,

który otworzył drogę najbardziej plugawemu

nacjonalizmowi, groźnemu dla sąsiadów. 

     Ludziom wydaje się tutaj, że ludność

terenów dawnej szlacheckiej Polski należy

wspierać w poczuciu jakiejś kulturowej 

misji.  Można skoczyć na demonstrację

pod ambasadę Białorusi a potem wsiąść

w samolot i polecieć sobie na Maltę. 

To nie nasza krew będzie płynąć. Dlatego

zamiast doradzać kompromis, wspiera się

radykałów.  "To ja reporter z wolnego

świata mówię wam, jacy jesteście wspaniali

w tej walce o wolność!"  No i zachwycają

się tym, że burmistrzom opozycja każe

się poprzeć, albo wy...lać z urzędów. 

      A Rosja? Czy ktokolwiek uwierzy, że 

jest jej wszystko jedno, kto rządzi na 

Białorusi?   

      Tak więc ani metody walki, ani jej

cel, nie są tak szlachetne ani jasne jak 

nam się wydaje.  "Zajmujmy strategiczne 

miejsca i zmuśmy go do ustąpienia." I zaraz 

pianie z zachwytu, jak to aparat przemocy

się przestraszył i uległ presji moralnej i jakie

to jest piękne. Atmosfera święta i pikniku.

I nawet cienia podejrzenia, że mogli 

dostać taki rozkaz...