Maska demona. Współczesna opowieść japońska.

  

    Akio siedział wygodnie w fotelu i patrzył na muchy dogorywające  na okiennym parapecie. 

Za chwilę miała przyjść dziewczyna i będzie musiał znaleźć dla niej pół godziny. Przyszła nawet wcześniej...Ukłoniła się, uklękła i rozpięła mu rozporek. Przez chwilę poddawał się jej magicznym

zabiegom, ale nagle wstał i wykrzyknął:

    - Nie mam ochoty na seks! Czy ty nie umiesz robić nic innego? -

    - Przykro mi, ale Pan Nakamura mi za to płaci. -

    - To niech Pan Nakamura się z Tobą męczy!

Ja podczas tego zasypiam. -

    - Nie jestem dobra? -

    - Może Nakamurę to kręci! -

    - Mogę zaproponować coś innego. -

    - Za chwilę mam zebranie Towarzystwa Widm i Upiorów. Nie mogę spać 

podczas przewodniczenia. Niech Nakamura cię przeleci! -

    - To raczej niemożliwe. Odgryzłam mu penisa. -

    - Czy mogę wobec tego nazywać cię moją kochaną 

piranią?  Podobasz mi się Etsuko. Zrobisz karierę!...Ale jednak nie zabił cię 

za to. Kto by przypuszczał - Nakamura i taka łagodność. Mógł ci uciąć 

mieczem głowę. -

    - Zabił!  Nie czujesz, że jestem martwa. - 

    - Jakoś nie zauważyłem. Jesteś taka ciepła...Ale idź już,  muszę się zdrzemnąć. 

Coś ty takiego zrobiła? -

    - To, co zawsze i wypiłam twój semen. -

    Na dowód, że to zrobiła otworzyła na chwilę usta. Akio był niepocieszony. 

Te dziewczyny są teraz takie dosłowne. Dawniej powiedziałaby: "I wypiłam twój 

eliksir, albo nektar." Niegdyś erotyzm był delikatny jak rozkwitający nocą kwiat.  

Życie bardzo się zmieniło, kto teraz pamięta o tradycji. Kobiety piją same po 

barach.

    - A zakładałaś czarne rajstopki? - upewnił się.

    - Wedle życzenia. -

    - W takim razie musiałem przeżyć orgazm jak wieloryb, choć nie jestem tego 

do końca świadomy. -

    - Drżałeś z podniecenia i zwaliłeś się w 70 sekund. To twój  nowy rekord. 

Nigdy jeszcze nie robiliśmy tego tak długo. To było cool! -

    - A jaki był rekord Nakamury? -

    - 7 h i 20 sekund. Dlatego mu odgryzłam! -

    - Jesteś świetną sekretarką! Polecę Cię moim znajomym.Może ktoś zechce 

cię przetestować. -

    - Nie możesz. Pan Nakamura troszczy się o twoje zdrowie. - 

    - To idź już! - 

    - Tak, proszę pana. -

    - I weź sobie czekoladkę. -

    W trzy minuty później Akio już nie żył. Zebranie i tak odbyło się bez jego 

udziału, ale zmieniono nieco jego temat.

    Inspektor Nezumi bez trudu odnalazł dziewczynę i dowiedział się od 

niej tego wszystkiego. Substancja roślinna, którą znaleziono w żołądku denata  

zabiła go w ciągu trzech minut. A zatem truciznę podano mu lub sam ją zażył 

jeszcze przed jej wejściem. Podejrzenie padło oczywiście na Nakamurę i 

jakuzę. Ale ten nie żył już od wczorajszego wieczoru. Jego ciało było 

niekompletne. Pozbawione było bowiem istotnego atrybutu męskości. 

Inspektor dowiedział się od dziewczyny, że Nakamura kazał jej wylizywać 

semen z kociej miski. Obiecywał jej, że dostąpi niedługo zaszczytu i wystąpi 

w filmie erotycznym o przygodach miłosnych pewnego samuraja i jego 

kompanów. W tej sytuacji Nezumi zwolnił gejszę do domu. Sprawa wymagała 

jednak wyjaśnienia, tym bardziej, że na biurku biznesmena zauważył przedmiot, 

który go niezmiernie zaciekawił. Była to maska demona z teatru. 

        Zadzwonił do Noriko.

- Wiem, że jest druga w nocy, ale musimy się spotkać. Czekaj na mnie przy 

świątyni Buddy, tam gdzie zwykle! -

     - Obudziłeś mnie. Będę najwcześniej za godzinę. - 

     To dziwne, ale nie spóźniła się nawet o minutę. Nezumi pokazał jej maskę 

i powiedział:

     - Zastanawiam się, w jakim celu tak cenny przedmiot leżał na biurku, gdzie 

każdy mógł go zobaczyć i dlaczego Etsuko nie próbowała go ukraść. Może 

chciał, żeby zakładała tę maskę podczas seksu? -

     - Etsuko ma bardzo ładną twarz, pobudzającą wyobraźnię każdego 

podglądacza.  Popsułby sobie przyjemność.  Miał przecież inne fetysze. -

     - I dlatego właśnie jestem przekonany, że maskę pozostawił morderca. -

     Noriko spodziewała się, że opowie jej o tym, ale inspektor przeszedł z

nią w milczeniu dobrych kilka kilometrów. Padał deszcz i robiło się widno. 

Nie każdy lubi oglądać w takiej sytuacji świt gdzieś na ulicy. Zresztą nie

była to nawet ulica, a raczej wiejska droga.  Dlatego zapytała w końcu:

     - Myślisz, że pozostawił ją morderca? - 

     - Tak. - odpowiedział. 

     - Nie sądzę. Jaki człowiek zostawiałby maskę na miejscu zbrodni. 

Przecież to od razu kieruje śledztwo na określony trop. - 

     - Ale to nie był człowiek...To demon pozostawił swą maskę. Nawet

nie podejrzewasz jak one są przebiegłe i przewrotne. Trzeba czytać 

księgi dawnych opowieści, żeby to wiedzieć. Wiele z nich mówi o 

demonach.  Już Chińczycy o nich pisali.

     - Sporo czytałam o demonach, ale nie bardzo wierzę w ich istnienie. 

Nie rozumiem też, dlaczego uwolniłeś Etsuko. -

     -  Wymiar sprawiedliwości dotyczy jedynie żywych a nasza biedna

dziewczyna nie żyje. -

     - Nie chciałbyś pojechać gdzieś na urlop trochę odpocząć?  Możemy

pojechać razem.To bardzo przykre, że taki mężczyzna jak ty, musi 

spędzać większość czasu w samotności. Aż dziwię się, że nikt ci

dotąd tego nie zaproponował. -

     - Etsuko też jest demonem, ale to nie ona zamordowała Nakamurę. -

     - Nad morzem jest teraz pięknie. Jestem romantycznie usposobiona.

Oglądalibyśmy wschody i zachody słońca. A ty, szefie, szybko odzyskałbyś

dobry humor. A może też nie lubisz seksu? - 

     - To męski demon i to wyjątkowo silny. Choć akurat w przypadku

otrucia nie ma to znaczenia.  Biorę pod uwagę taką możliwość, że 

Etsuko była jego medium i że kierował nią telepatycznie. W takim razie 

byłaby jednak, że tak powiem, jedynie podwykonawcą. -

     - Spytałam cię o coś... - 

     - Ja wierzę w miłość. Erotyka to tylko jeden z wielu języków,

jakimi posługuje się miłość. -

     - Marzysz o demonicy z wieloma językami? - 

     - Noriko, zrozum powagę sytuacji. Nie przyszliśmy tu flirtować. 

Dokonano brutalnego zabójstwa, a nawet dwóch, a być może kilku. 

Ja oczywiście nie wierzę w te wszystkie brednie z telepatią, jednak w 

tej sytuacji nie widzę żadnego innego wyjaśnienia. Do biura Akio nie 

mógł wejść żaden przypadkowy człowiek...Ale Demon oczywiście mógł. -  

     - A motyw?  Zapomniałeś chyba o motywie. Przecież, jak mnie uczyłeś, 

to rzecz najważniejsza. -

     - Demony nie kierują się żadnymi motywami. Ich działania są 

irracjonalne i niejako alogiczne. Aby je zrozumieć potrzebna jest 

wyjątkowa intuicja. -

     Noriko schwyciła maskę demona, którą trzymał w ręku inspektor

i śmiejąc się nałożyła ją na twarz. 

     - Teraz jestem demonem! - roześmiała się.  

     - W pewnym sensie wszystkie kobiety są demonami. - zażartował. 

     Zadzwonił telefon Noriko. Rozmawiała przez chwilę, a jej

twarz stawała się coraz poważniejsza. 

     - Etsuko znaleziono martwą w pokoju Akio...Przecież to 

niemożliwe! Wyszła stamtąd, a w pokoju było przez całą noc 

trzech tajniaków. - 

     - A jaka była przyczyna śmierci? - 

     - Ktoś uciął jej głowę. - 

     - Myślisz, że to Nakamura? - 

     - Obawiam się, że to mogło zrobić każde z nas: Ty, ja, a

nawet sama Etsuko, o ile tylko ten demon manipulował naszą

świadomością. - 

     - Co ja słyszę, Noriko!  Skąd taka nagła zmiana twego

punktu widzenia. Powiadają, że każdy zakłada maskę,

ale zwykle tego nie zauważamy. Ale czasem ktoś zakłada

maskę na maskę, a ukazuje się dokładnie takim, jakim jest. - 

     - To ten telefon! - 

     Znowu milczeli, ale Noriko schwyciła go za rękę. Tak,

że trzymał ją teraz w swej dłoni. Było to takie ciche misterium

miłosne, bo przecież dłonie coś sobie komunikują.  

     - A ja jestem przekonany, że mordercą jest realny człowiek. - 

rzekł nieoczekiwanie. 

     Do później jesieni trwało poszukiwanie zabójcy, ale 

zakończyło się ostatecznie umorzeniem sprawy. Oczywiście, 

gdyby okazało się, że pojawią się nowe dowody...

     W życiu nie wszystko można jednak przewidzieć, albo raczej 

zwykle niczego nie można przewidzieć. Coś stało się z Noriko 

i na początku zimy odeszła ze świata żywych. Nezumi wznowił 

nieformalne śledztwo w przekonaniu, że zabójcy należy szukać 

wśród aktorów teatru, którzy są w stanie całkowicie zmienić swą 

tożsamość.  Przyszła mu jednak do głowy dość niepokojąca myśl 

- gdyby Noriko nie założyła wtedy tej maski, zapewne żyłaby 

jeszcze.  

     W połowie zimy zdecydował się pojechać nad morze

i mimo wiejącego wiatru i zamieci przechadzał się po plaży. 

Przez cały czas myślał o Noriko. O tym, jak miło mogli

spędzić czas w tym miejscu i jak późno dowiedzieli się o

swym wzajemnym uczuciu. Miał wobec niej jakieś 

niesprecyzowane do końca poczucie winy. Może, gdyby

nie wspomniał o demonach, nie włożyłaby tej maski i uniknęła

śmierci. Lekarze nie wiedzieli dlaczego umarła. To, co na

temat mówili brzmiało mało prawdopodobnie.  

     I nagle, pogrążony w myślach na tym nadmorskim pustkowiu, 

w samym środku nocy ujrzał Demona idącego przed nim.  Był 

nieco przygarbiony, ale jego sylwetka przypominała wyglądem 

Noriko. Podbiegł do niej i zajrzał jej w twarz, ale ujrzał tylko 

twarz śmierci z przepastnymi oczodołami i poczerniałymi zębami. 

Wydawało mu się jednak, że ją nieco przypudrowała 

i nałożyła na usta czarną szminkę. 

      - To, co robimy, kochanie? - spytała Śmierć.