Cisza po zmierzchu (z cyklu "Mity przewrotne")

     Zrobiło się cicho. Umilkły nawet cykady i świerszcze. Mgła opadła trochę, ale zgęstniała. W tej sytuacji nawet cień nie widział własnego cienia i mógł się o niego potknąć. Dlatego wszyscy czekali na pojawienie się Luny. Ale ta ukryła się za chmurami. 

     W tym czasie dwa krety zamiast drzemać usypywały czarną ziemię w kopce, co bardzo nie spodobało się białej lilii.  Dzikie kaczki goniły się w powietrzu sycząc, a łabędź zaczął śpiewać.

     Sytuacja stawała się coraz bardziej napięta i w końcu puchacz zawołał:

     - Jest tu u diabła jakiś Bóg! -

     Ale odpowiedziało mu głuche milczenie...Cienie podjęły już regularną  walkę, a lilia wydobywała z siebie mdły, zgniły zapach. Krety obsypały ją okruchami ziemi, ale przy okazji wpadły na siebie z okrzykiem "Co robisz, ty ślepoto?"  Kaczki wyskubały już sobie połowę piórek. Łabędź wyczerpany śpiewem nagle zamilkł. 

      Mgłę mgliło już od tego wszystkiego, a puchacz poczuł się mocno zaniepokojony. Na szczęście w porę zjawił się Zeus.  Przeciął niebo błyskawicą na pół i zagrzmiał, a wtedy wszyscy poczuli śmiertelny strach. Może za wyjątkiem węża, który, szybszy od błysku, ukąsił nimfę Eurydykę. Ale bóstwo nie zawsze wie, co w trawie piszczy.

       Dlatego Orfeusz wyruszył potem do krainy cieni, gdzie napotkał wielkiego psa o trzech głowach, którego uśpił dźwiękami swej liry...Ale o tym opowiem już następnym razem.