Poezja w czasach zadufania

"Czasy mogą przemijać i rzeczy zmieniać swą postać, radość i smutek mogą po sobie następować, a zapis poezji będzie trwać. Długo jak najdelikatniejsza nić  babiego lata, niezmiennie jak zieleń igieł sosny, trwale jak zakorzeniony  głęboko wiąz, rozsiany wszędzie jak ślady ptaków - tak samo trwać będzie wiecznie poezja." (Ki-no Tsurayuki)

Pięknie i z entuzjazmem dla naturalności poezji to jest napisane, ale nie jestem

 pewien, czy to prawda. Szczególnie jeśli chodzi o zapis poezji. Być może sama potrzeba jej tworzenia jest w jakimś sensie wieczna, bo jest odzwierciedleniem głębszego widzenia i czucia świata i życia, kiedy człowiek  czuje sie niejako cząstką całości istnienia. Z pewnością jednak to, co dzisiaj

podziwiamy jako poezję, jest często mierne w 

 porównaniu z tym, co skrywają albo zniszczyły  bezpowrotnie wieki. 

 "Ludzie, którzy potrafią nadawać jej postać i ujmować jej treść, będą w najwyższej czci u potomnoności, tak jak ze czcią spogląda się na księżyc na przestworzach nieba." - dodaje autor. 

Ale to, pomijając już pewną górnolotność samej metafory, jeszcze mniej wydaje się odpowiadać rzeczywistości. Może jest prawdą w odniesieniu do największych poetów, ale tylko tych, o których nie zapomniano. Dla innych nie może to być żadnym pocieszeniem. Nie tylko bowiem nikt ich utworów nie ceni za ich życia, ale też czesto pozostają one prawie nikomu nieznane. I nie mogą liczyć na wdzięczność z racji swej szczodrości, a czasem nawet na cień współczucia z powodu okrutnego losu, jaki spotyka ich twórczość, na której nikomu nie zależy.  Dobrze, jesli ktoś przypadkiem ją pochwali, ale nie da za nią złamanego grosza, ani jej nie wspomni, gdy zabraknie autora. 

   Wszystko jest jednodniowe. Nie księżycem jest poeta, a zmiażdżonym i rozdeptanym po deszczu ślimakiem. Może ktoś usłyszy czasem, że go właśnie rozdeptał, kiedy muszelka z trzaskiem pęknie. To bardzo smutne. W czasach, kiedy każdy krzyczy "Kim to ja nie jestem!" i jedynie autoreklamie, zaradności  i schlebianiu zawdzięcza to, że się jego twórczość bierze poważnie...Z poezji jak ze wszystkiego innego uczyniono przedmiot handlu. Trzeba wiedzieć, jaki towar jest chodliwy i znaleźć tych, którzy zechcą na nim zarobić. Ale piękna przehandlować się nie da🥀 Ja dziwię się czasem, jak mało ci, którzy chcą, aby ich nazywano poetami, cenią własną wolność. A jak ktoś pięknie napisał o uwięzionym w klatce ptaku "choć ma obfitość jedzenia, nie cieszy go to wcale."