Zgubne marzenie Myszy polnej

.

   
          

                         - Gdybym umiała latać jak on... - westchnęła Mysz
                   polna na widok Nietoperza.
                         - Nigdy nie będziesz tego umiała, pocieszna istotko! -
                   wyśmiała ją Sowa.
                         - Przez całe moje życie gromadzę odpowiednią karmę,
                   zbieram ziarnka i wierzę, że w przyszłym życiu odrodzę
                   się jako nietoperz. Nie takie rzeczy się zdarzają! -  
                         - He, he...Nie wiem, w co się wcielisz. Najgorsze
                   byłoby dla ciebie, gdybyś pozostała sobą. Wiesz przecież,
                   że nie jesteś zbyt lotna! -
                         - Tak myślisz? -
                         - Oczywiście! ...Ile jest dwa razy dwa? -
                         - Czternaście... -
                         - Widzę, że coś ci świta, ale obawiam się, że prędko
                    do tego nie dojdziesz. Chyba nie wystarczy na to jedna
                    jedna inkarnacja. -
                         Mysz polna zasmuciła się. To prawda, że nie kończyła
                    uniwersytetów, ale przecież swoje wie. Każdy wie swoje!
                    "Las mi nie służy. Wolę być na polu." - pomyślała. 
                    Zniechęcona wróciła do norki i od razu zapadła w sen.
                    Śniło jej się, że jest nietoperzem. A ponieważ
                    będąc w lesie nie zrobiła żadnych zapasów rankiem
                    wychynęła na pole, ale wprost w objęcia kota.
                         - Pobawię się z tobą. Najpierw urwę ci łapki, a
                    potem pożrę. Co ty na to? - zaproponował Kot.
                         - Jaka szkoda, że nie umiem latać jak nietoperz. -
                    zalała się łzami myszka.
                         - A kto ci powiedział, że nie umiesz? - zdziwił się
                    Kot.
                         - So so wa...I zadała mi takie trudne pytanie. -
                         - Współczuję ci, ale i tak muszę cię zjeść. Jestem
                    głodny. Ale zrezygnuję z zabawy. Zgadzasz się? -
                         - A ile jest dwa razy dwa? -
                         Kot podrapał się w głowę i powiedział.
                         - Nie mam pojęcia. Ona jest przemądrzała.
                    Wydaje jej się, że wszystkie rozumy zjadła, a nawet
                    miauczeć nie umie. -
                         - A gdybyś miał zgadnąć? -
                         - Chyba czternaście... -
                         - Byłam tego pewna!  Chodźmy do Sowy i
                    wygarnijmy jej to.  Jesteś już drugą osobą, która
                    tak uważa. -
                         - Czemu nie? Chętnie utrę jej nos. Ale potem
                    będę musiał cię zjeść. Jestem głodny. -
                         Był dzień i trudno było im dobudzić Sowę,
                    jednak w końcu przetarła oczy i zakrakała:
                         - CZEGO? -
                         - Wczoraj w lesie spytałaś mnie, ile to jest dwa
                    razy dwa. A ja odpowiedziałam prawidłowo, że
                    czternaście. Wszyscy tak uważają! Musisz mnie
                    przeprosić. - 
                         - To jest dla mnie oczywiste. - potwierdził Kot.
                         - He, he... - zaśmiała się Sowa. - A słyszeliście
                    coś o tabliczce mnożenia? -    
                         - Nie zasłaniaj się jakąś durną tabliczką
                    mnożenia - ofuknął ją Mruczek. -
                         - Uczona się znalazła! - dodała Mysz.
                         - Radzę ci, Myszko, poszukać sobie innych
                    przyjaciół, jeśli ci życie miłe. Kot doskonale wie,
                    ile jest dwa razy dwa. Ale ma na ciebie chrapkę! -
                    zaskrzeczała Sowa robiąc bardzo poważną minę.
                         - Niewinna się znalazła!  A ty co, nie żywisz
                    się myszami? - zniecierpliwił się Kot. 
                         - Sama już nie wiem komu wierzyć. Ale on
                    szczerze mówi, że mnie zje, a ty kłamiesz! -
                    wyznała Mysz polna.
                         - Nie bądź zbyt ufna, dziecinko.  Koty są
                    podstępne. Dla nich liczy się tylko instynkt! -
                         - Mam świetny pomysł. Niedaleko mieszka
                    Borsuczka. Zapytamy ją, ile jest dwa razy dwa.
                    Zgadzasz się, Myszko?  -
                         Sowa ponownie zapadła w drzemkę, a
                    Kot i Mysz poszły szukać Borsuczki. Ta jednak
                    gdzieś się zawieruszyła, ale spotkali Kreta.  
                         - Ile jest dwa razy dwa? - spytała Mysz.
                         - Jak świat światem, cztery. -
                         - A nie czternaście? -
                         - Dwa razy dwa jest cztery. - odpowiedział 
                    Kret.
                         - Nie słuchaj go.  To kretyn!  Na pewno
                    widział się w nocy z Sową i go przekabaciła. - 
                         - Współczuję mu - jest ślepy! -
                         - Zapytajmy zająca. -
                         Zając był trudno uchwytny, więc szukali go
                    do wieczora.
                         - Słuchaj - zagaił Kot - Sowa uważa, że
                    dwa razy dwa to   n i e  jest czternaście. Na mózg
                    jej się coś rzuciło! A co ty o tym myślisz? -
                         - Sowy są wredne. - odrzekł Zając. - Ja też
                    uważam, że dwa razy dwa jest czternaście.
                    Siedzę sobie pod miedzą i mam okazję do
                    przemyśleń. -
                         - A wiesz, że ona powiedziała, że nigdy
                    nie nauczę się latać? - zapiszczała myszka.
                         Wszyscy troje z triumfem udali się do
                    Sowy, ale na drzewie znaleźli tylko kartkę
                    z napisem:
                         - JESTEM NA ŁOWACH. BAWCIE SIĘ
                    DOBRZE!  -
                         - Jaka bezczelna! -
                         - Uciekła przed nami! -
                         - Prawda boli! -
                        Nie chcę Cię już dłużej zanudzać Drogi
                    Czytelniku. Powiem tylko, że Zając wrócił
                    do swej kapusty, a Kot nadjadł jedynie nieszczęsną
                    myszkę. Cała ta historia z Sową odebrała mu
                    apetyt...           

 

                   ....
                   Zdjęcie nazumi13 

🥀🐀




                                      

 

             

              





                    
                        











 

 








                 


 
                   
                        













   
  









                 zdjęcie nazumi13