Powrót do domu

 
      Jeśli ktoś powie, że nie jestem optymistą...
Mimo, że sam mam poważne kłopoty ze zdrowiem,
odwiedziłem dzisiaj moją matkę.  Martwię się jej
skokami ciśnienia, a ona nie potrafi się beze mnie
obyć.  Przy okazji jednak ktoś z rodziny mnie
obrugał - trudno mi zrozumieć za co, ale
postanowiłem tego nie dociekać, bo mógłby
przecież kiedyś sam się pofatygować. Po drodze
zrobiłem zdjęcie skweru imienia spalonej przez
mafię reprywatyzacyjną w lesie kabackim Wandy
Brzeskiej. 
     Jakże dziwne bywa wyobrażenie o ludzkiej
przyzwoitości.  Ojciec Jana Śpiewaka, znany
profesor, obrugał syna za to, że dał się ułaskawić.
"Shame, wstyd!" - napisał i wytknął mu, że nie
troszczy się o rodzinę.  Niestety syn za bardzo
się interesował reprywatyzacją w Warszawie. Od
profesora można by oczekiwać, że szczerze powie:
"Przykro mi, że wyhodowałem na swym łonie
socjalistę!"  Ale to by nie brzmiało dobrze, prawda? 
    Zgodnie z obowiązującą "konserwatywną"
moralnością bieda jest złem, a własność jest
święta.  Nie mówi się o przyczynach biedy
i bogacenia się, ale marszczy brwi.  Jeśli napiszę,
że jestem całym sercem po stronie biednych ludzi,
to usłyszę, że zapewne są to lenie i nieroby, takie
jak ja, a innych wśród nich nie ma.  A za zabicie
bezdomnego można dostać pół roku, bo to
przecież nie jest człowiek. 
    Przy okazji ubawił mnie mój niezamierzony(?)
dowcip. Napisałem bowiem: "Profesor Śpiewak
obrugał syna Pawła." I odezwali się znajomi z
Facebooka, same poważne osoby, które rzadko
mnie zaszczycają uwagą, żeby to sprostować,
bo przecież syn ma na imię Jan, a nie Paweł.  
Ale, czy nie jest synem Pawła?...Oczywiście
poprawiłem, przepraszając za niedopatrzenie. 
    Wracając odnalazłem w telefonie wiadomość,
w której ktoś napisał, że już mnie nie lubi.
Nie zdziwiło mnie to wcale, bo jak można lubić
kogoś takiego jak ja, ale zatrzymałem się w
drodze na przystanek, żeby wysłuchać od tej
osoby, której sam nie przestałem darzyć
sympatią, jak sobie mnie wyobraża i odpowiedzieć
na jej poważne pytania.  Osoba ta przecenia
mą inteligencję, a nie docenia chyba wyobraźni
i uczuć. 
     A ponieważ przez cały czas padał deszcz,
zalewając ekran telefonu i nie udało mi się uciec
przed burzą, więc wszedłem do małego sklepiku,
w którym zwykle były co najwyżej dwie osoby.
Teraz było ich ze dwadzieścia, a wszyscy spoceni
i ogromnie spragnieni piwa - w tym jakaś
"wycieczka" Ukraińców.  Zostawiłem kilka rzeczy
przy kasie, mówiąc właścicielowi, z którym dobrze
się znam, że je zostawiam i poszedłem po
pozostałe. Ale ktoś sobie zażartował i zabrał mi
jeden produkt. Ot tak, "dla jaj", jak się okazało,
skoro ja piwa nie kupowałem.  
      Przemoczony i pół żywy dotarłem na przystanek
i usiadłem, ale nagle poczułem przykry zapach
ludzkich odchodów, które ktoś tu pozostawił...
O jedenastej w nocy podczas burzy nie miałem już
gdzie pójść. Nie medytowałem więc nad owym
zapachem, choć trochę mnie mdliło. Po kilkunastu
minutach wsiadłem w autobus, ale mając zajęte
ręce nie przeczytałem wiadomości od entuzjasty
Rafała Trzaskowskiego. Zrobiłem to dopiero w
domu.
      "Koronawirus to ściema. Nie ma żadnego
koronawirusa. Jebnij się w łeb!" 
      Podziękowałem mu za radę, czym był wielce
zdziwiony, ale zbiło go to nieco z tropu.  To oczywiście 
moja wina. Na stronie, gdzie wszyscy doznawali
orgazmu, bo Trzaska czulił się z tłumem i zebrał milion
podpisów, napisałem, że warto zachowywać dystans.
     A potem zajrzałem na chwilę do wiadomości. 
Sławny amerykański wirusolog, który w 2017 r
przewidział pandemię, napisał, że w Stanach jeszcze
kilka tygodni temu koronawirus był na 75 miejscu
wśród przyczyn śmierci, a teraz jest zdecydowanie
na pierwszym i że spodziewane jest w najbliższym
czasie od 800 tysięcy do miliona sześciuset tysięcy
zgonów z jego powodu. 
     Przypomniał mi się tekst mojego nauczyciela
Mariana Przełęckiego "Nie ma tego, co nie istnieje",
ale widać ludzie kierują się nieco inną logiką. 
    Zastanawiam się czasem, czy powinienem
jebnąć się w łeb, co wcale nie jest takie łatwe,
bo zabić się można, ale pozostają różne tego skutki
dla osób żywych...Albo czy powinienem nauczyć
się żyć z ludzką kupą, bo jak powtarzał mój zmarły
przyjaciel:
     "Kupą mości Panowie, kupy nikt nie ruszy!" 
A ja jednak, inaczej niż Pan Zagłoba, zawsze
trzymałem się trochę z dala od kupy.
    Jednak zauważam też i czuję życzliwą troskę.   
Mój optymizm polega na tym, że wierzę w człowieka,
choć znacznie bardziej wierzę w niewinność innych
stworzeń...które nie myślą zbyt wiele.
     Moja ukochana czarna seterka, którą ojciec kopał,
wpadając na nią na korytarzu, a brat bił smyczą, 
spała ze mną w jednym ciasnym łóżku i patrzyła
mi ufnie w oczy.  I nigdy nie utraciła tej ufności
- nawet, kiedy z dziecka przeistoczyłem się w
dojrzałą osobę i byłem już od niej dużo większy,
a ona zestarzała się i była chora.  A podobnie było
później z moimi kotami. Taka ufność wlewa się w
serce człowieka i nie byłoby chyba większego 
zranienia niż poczucie, że się ją zdradza.
     Ale w świecie ludzi jest często inaczej...