Syk dzikiej kaczki

     Usiadłem na ławeczce blisko 
niewielkiego oczka wodnego. 
Chociaż był już koniec sierpnia
wieczór był upojny...Ale w końcu
ogarnął mnie chłód, wstałem i 
ruszyłem w kierunku domu. A wtedy
usłyszałem coś, co przypomniało mi
syczenie węża. Okazało się, że to
dzika kaczka broni swych małych.    
Wyjaśniono mi później, że ich
ojciec poleciał gdzieś i nie wrócił.
Musiał zginąć po drodze.
    Szukałem tu spokoju i gospodarze mi 
w tym specjalnie nie przeszkadzali. 
Widywałem ich nie częściej niż raz 
w ciągu dnia, zwykle kiedy wracałem 
ze spaceru po lesie. Ich mieszkanie 
znajdowało się piętro niżej, a na górze 
wynajmowali trzy pokoje. Mieli rozległy, 
cienisty ogród z dużymi drzewami, do 
którego przenieśli też ściółkę leśną. 
Zamieszkałem w pokoju z ogromną 
werandą i opatulony płaszczem lub
kocem czytałem tam po angielsku Agatę 
Christie, z lekkim niepokojem, że za 
chwilę ktoś stanie za moimi plecami. 
Specjalnie wybrałem lekturę, która 
doskonale pasowała do atmosfery tego 
domu. I gdyby nie to, że pięć terierów
właściciela budziło mnie po czwartej
rano wszczynając nieprawdopodobny
jazgot w pokoju, w którym koczowały,
mógłbym być może spać spokojnie,
chociaż wśród gości  zdarzały
się przedziwne osoby. 
     Ktoś na przykład wynajmował pokój 
od wpół do pierwszej w nocy do piątej 
rano, a potem znikał. Przez całą jednak 
noc chodził po skrzypiącej posadzce, co 
słyszałem bardzo dobrze, bo od tego
pokoju odgradzała mnie jedynie szafa.  
A już prawdziwą grozę budziła
we mnie ogromna łazienka, z wanną
pośrodku, prysznicem i ścierką na kiju 
do wycierania krwi ofiary (jak w filmie 
Hitchcocka) i ogromnej wielkości nóż,
leżący beztrosko na stole w kuchni.  
     Te skojarzenia nie były całkiem
przypadkowe. Żona gospodarza była 
osobą nieufną i skrajnie podejrzliwą.
Przez jakiś czas pracowała w domu
uzdrowiskowym i opowiadała mi 
zgorszona, co tam ludzie wyprawiają. 
Chodziło jej o łatwość nawiązywania
przelotnych znajomości. Mówiła o tym 
z najszczerszą odrazą, podkreślając, że 
udusiłaby ich gołymi rękami  A kiedy 
byłem w lesie nie sposób było, abym jej 
tam nie spotkał jadącej na rowerze 
i bardzo interesującej się tym, co robię.   
Rozmowy z nią były zawsze jakoś
dziwne i kryła się w nich zawoalowana
groźba, że lepiej, aby mnie nie złapała 
na czymś podobnym.
     Zdarzało się, że w środku nocy 
zmieniała w jakimś pustym pokoju pościel. 
Kiedyś wyznałem jej, że czuję się trochę 
nieswojo w obecności niektórych gości,
zwłaszcza, kiedy muszę wyjść za własną 
potrzebą i że jest tam tak ciemno, że
nie można niczego zobaczyć, dopóki     
nie zapali się światła w kuchni, albo w
łazience.  
   - Jestem dość ostrożna w przyjmowaniu
gości. Zdarza się, że mają po kilka 
fałszywych dowodów tożsamości.  Po tym,
jak zamówił pan pokój, dokładnie  
sprawdziłam podane przez pana informacje.
Uniwersytet potwierdził, że jest pan
jego pracownikiem. Ustaliłam też, że miał
pan małżonkę, ale obecnie jest rozwiedziony. -
zapewniła mnie.
      Rano zapisywałem w notesie coś w
rodzaju dziennika opisującego moje 
wrażenia z mych leśnych kontemplacji.  
I napisałem tam któregoś dnia, że nie wiem, 
czy wierzę w mądrość Natury. Starałem się 
zawsze wychodzić z domu niezauważony, ale 
wracając wieczorem tego dnia spotkałem ją 
przed domem. 
     -  Nie ma pan pojęcia jak mądra potrafi
być natura. Czy wierzy pan w jej mądrość? -  
spytała. 
     Ta jej nagła dociekliwość zmartwiła mnie.
Pomyślałem, że przeczytała opis pogrzebu,
jaki mrówki urządziły o zachodzie słońca
pewnemu ogromnemu żukowi. Byłem dumny
z tego opisu, ale niestety uzupełniłem go
owym nieszczęsnym komentarzem.  
Przeczytałem bowiem w jakimś czasopiśmie,  
że mrówki same atakowane są przez jakieś 
malutkie larwy, które je dziesiątkują, a te 
larwy z kolei padają ofiarą jakichś innych,
mniejszych organizmów."
      - Jeszcze się pan kiedyś przekona! O ile
oczywiście pan zdąży. Życie jest takie krótkie,
prawda?  Czy jest pan świadomy tego, że
niedługo pan umrze? Wie pan, niedawno 
pochowaliśmy rodziców męża...Nie lubię 
niedowiarków! 
      - To bardzo smutne. Z Naturą jest jak z  
Bogiem. - powiedziałem. - Raz w nią wierzysz, 
a innym razem masz wątpliwości.  Zawsze 
wierzyłem w mądrość Natury, ale teraz 
właśnie opadły mnie wątpliwości. No i nie 
można chyba jej personifikować? -    
      - Proszę się nie tłumaczyć! Ja wiem swoje. 
Obserwuję ludzi.  Dobrej nocy życzę. - 
      Wyobraźnia potrafi nas zaskakiwać i
tej nocy bardzo dokładnie sprawdziłem, czy
drzwi mego pokoju są zamknięte. Kiedy 
siedzi się na werandzie, nie słychać, jak
ktoś je otwiera. Nic szczególnego się 
jednak nie wydarzyło.   
      Musiałem tam sobie robić zakupy
w sklepie, który był dość daleko i to była
chyba jedyna większa niedogodność. 
Inne były już raczej drobne. W lesie było
mnóstwo żmii i kleszczy. Po powrocie 
musiałem dokładnie sprawdzać, czy
nie mam na swym ciele jakiegoś intruza
i brać kąpiel.  Pamiętam też, że spory
kłopot sprawiało mi kontaktowanie się
z rodziną przez telefon. Automat był
gdzieś wśród leśnych drzew. Jeden  
jedyny raz pozostawiłem w mieszkaniu 
na trochę dłużej kotkę i ktoś przynosił 
jej jedzenie.
     Któregoś wieczoru spotkałem mego
gospodarza. 
     - No i jak się panu u nas mieszka? -
zapytał. - Wygląda pan na kogoś, kto
szuka spokoju. Zastanawialiśmy się
nawet z żoną, czy pan przed czymś nie
ucieka? Oczywiście nie musi pan o tym
mówić...W każdym razie tu jest  
wyjątkowo spokojnie, choć tak blisko
Warszawy. -    
     - Wie pan jak to jest. Rok akademicki
dawno się skończył, niedługo zacznie się
nowy, a czas szybko mija... - wyjaśniłem.  
     -  Tak, mija trochę za szybko. Wie
pan, że dopiero teraz się zorientowałem,
że przecież pan u nas kiedyś już był...
Wszyscy mamy swoje tajemnice. -
     -  Ja ich nie mam.  Dawno już po prostu
nigdzie nie byłem, nie odpoczywałem. - 
     - Aż w końcu postanowił pan uciec? - 
     - Nie wiem, czy tak bym to ujął. -
     - To nie moja sprawa, ale martwimy
się o pana z żoną. Prawie pan z nami nie
rozmawia. Musi pan być chyba bardzo
samotny. - 
     -  Nie ma okazji. Kiedy wychodzę 
naciskam dzwonek przy furtce i już
jestem na ścieżce, a potem nie ma mnie
przez cały dzień i wracam zmęczony.   
Wspaniałe jest to leśne powietrze. - 
    -  Zgadza się. I naprawdę może się
pan tu czuć bezpiecznie. - 
    - Ależ ja się tak przecież czuję. -
    - Źle pan chyba sypia...Nie chcę
wchodzić w pana życie, ale jest pan
postacią jak z jakiegoś filmu. 
Wszystkiego się pan boi i budzi pan
ogromne zaciekawienie. Zapewniam
pana, że tu pana nikt nie będzie szukał. - 
    - Przestraszyłem się tylko tej 
kaczki. -   
    - No dobrze, nie męczę już pana
dłużej. Bardzo pana z żoną lubimy.
Jest pan taki cichy i spokojny...Jakby
pan kogoś zamordował...Przepraszam,
trochę żartuję. Dobranoc! - 
    Zastanawiałem się, dlaczego tak 
mówił, ale nie potrafiłem odkryć w
tym jakiegokolwiek sensu. Owszem,
jestem nieśmiały i trochę przed nimi
uciekałem. Poza tym męczą mnie   
rozmowy z nieznajomymi.  Zamknąłem
okno i zamiast czytać na werandzie
leżałem przy zgaszonym świetle.  
Około pierwszej w nocy usłyszałem 
skrzypienie podłogi w korytarzu, jakby
ktoś się skradał.  Chciałem nawet
otworzyć drzwi, żeby zobaczyć kto, 
ale tego się właśnie bałem. Zdziwiło
mnie to, że nikt nie wszedł do pokoju
obok. 
     W dniu wyjazdu zapukałem do
ich mieszkania. Właściciel otworzył
mi drzwi, uspokoił psy i na chwilę
tam usiadłem. Oboje zapraszali 
mnie dość długo i serdecznie.
     - Niech pan do nas wpadnie w
przyszłym roku. O ile oczywiście
nic się nie wydarzy. Podobno miał
pan miłą żonę. - 
     - Miałem... - 
     - I gdzie ona teraz jest? - 
     - Rozwiedliśmy się dziesięć lat
temu. - 
     - Nie chcemy panu nic radzić, 
ale, zgadzasz się chyba ze mną
Henryku, życzymy panu, aby nie
wpuszczał pan do domu diabła.       
Wie pan, jakie są teraz kobiety?
A potem czasem bardzo trudno 
się ich pozbyć. Przypuszczam, że
pan coś na ten temat wie...
     - Wspomnienia bywają 
nieusuwalne. Chyba zgadza się 
pan z nami? Ale i fizycznie trudno 
czasem kogoś usunąć z życia.  
Oglądamy z małżonką różne 
filmy wieczorami...U nas jak 
ktoś idzie po schodach to od
razu te czarty szczekają, więc nic
nas nie zaskoczy. - 
     Nie miałem ze sobą dużo rzeczy
- wszystkie mieściły się w niewielkiej       
torbie, jednak mimo wszystko 
nie myślałem, że w drodze powrotnej
wysiądę nagle z autobusu. Usiadłem
na przystanku i próbowałem sobie
coś przypomnieć. Ogarnął mnie jakiś
niepokój. Świeciło słońce i było dość 
ciepło. Dzień dopiero się zaczynał. 
Jedno było absolutnie pewne - nie 
mogłem teraz wrócić do domu. Nie 
miałem nawet klucza, który zostawiłem 
opiekunce kota. Nieoczekiwana jasność 
tego dnia przerażała mnie. Przeszedłem 
więc na drugą stronę drogi i czekałem
na autobus, który miał mnie zawieźć
z powrotem.  
      Kiedy zadzwoniłem mój gospodarz
wyjrzał przez okno, a potem podszedł
do furtki i powiedział:
      - Ach, to pan! Miło pana znowu
zobaczyć. Chce pan jeszcze trochę u
nas pobyć?  Pokój jest na razie wolny. 
Obniżę panu dobową opłatę. - 
      Wszedłem do pokoju i położyłem
się na łóżku nie otwierając nawet okna 
Kiedy się obudziłem było już ciemno.  
Ktoś stukał do drzwi:
      - Chyba pan nic nie jadł? - spytał
kobiecy głos. - Przyniosłam panu 
ciasto.  W kuchni w lodowce jest            
chleb i wędlina. Proszę sobie wziąć. -
      Kiedy zeszła do swego mieszkania
wyszedłem na korytarz i ze zdumieniem
zauważyłem, że drzwi do drugiego
pokoju są otwarte. Położyłem się 
tam na łóżku.  Ale po kilkunastu
minutach znowu się pojawiła i spytała
przez drzwi mojego pokoju, czy nie
potrzebuję świeżego ręcznika. Ponieważ
jednak nie otwierałem zeszła na dół,
a ja w kuchni zrobiłem sobie herbatę. 
Chciałem sobie ukroić kawałek
chleba i nagle uświadomiłem sobie,
że nie ma noża. Wróciłem więc do
tamtego otwartego pokoju i przylgnąłem
do łóżka. Ten pokój był prawie pusty
i choć miał duże okno, spowity był 
może nie tyle mrokiem, co jakąś 
szarością.  Nad ranem, zanim jeszcze
rozszczekały się psy, usłyszałem, że
ktoś otwiera drzwi w pokoju, w którym
powinienem być.  
       Rano wyszedłem bardzo wcześnie,
ale nie do lasu, tylko do miasteczka,
w którym była nawet niewielka galeria 
handlowa.  Wypiłem tam w kawiarni 
herbatę z rumem i zjadłem lody, a 
potem usiadłem na ławce na zewnątrz.  
Chciałem jakoś przeczekać tam do 
wieczora, ale to się nie udało. 
      - Widziałam pana w lesie. - oznajmiła
na powitanie pani domu. 
      - To chyba nie mogłem być ja. Byłem
na mieście. - 
      - Ależ zapewniam pana, że to był pan.
Albo ktoś bardzo podobny. Zdziwiłam się,
że pan przede mną ucieka. -  
     - Ktoś w nocy otwierał drzwi do 
mojego pokoju. - 
     - Przyniosłam panu ręcznik. Leży na
stole. - 
     - Bardzo dziękuję. Tamten nie był już
czysty. -
     - Przeraża mnie pan trochę...Chyba
zgadłam, nie miał pan klucza od swego
mieszkania. - 
     - Faktycznie, zostawiłem go u niej. - 
     - Ale przedtem ją pan zabił, prawda?   
Proszę nie zaprzeczać... - 
     - Mam do pani ogromną prośbę. 
Jeśli chce pani zostawić coś u mnie w
pokoju, to proszę to robić za dnia. -
     - Ależ oczywiście, jeśli to panu bardziej
odpowiada.  Nie odpowiedział pan chyba 
na moje pytanie. - 
     - To, o czym pani mówi, jest całkiem
nielogiczne. Jeślibym ją zabił, to z kim
bym zostawił kota?  Mitsuko jest dla
mnie najbliższą osobą. To nie jest po prostu
jakiś kot! -
     - Nie ma to jak sztuka przekonywania. 
Chwilowo wierzę panu, ale nie wiem, co
pomyślę o tym jutro. -    
     - W nocy zrobiłem się głodny, ale 
nie mogłem sobie ukroić chleba, bo
zginął nóż. - 
     - Czy to ten? - spytała kobieta, wyjmując
go spod swetra. - A jednak z jakiegoś
powodu pan do nas wrócił. -     
     Zaczęła rozwieszać pranie, a ja 
schroniłem się na ławeczce przy oczku
wodnym. Siedziałem tam tak długo aż
zrobiło się całkiem ciemno. A wtedy 
wstałem i ze zdziwieniem zauważyłem,
że jest tam tylko kaczka. Siedziała 
osowiała na brzegu i prawie nie poruszała
się...