Niebo jak kameleon

         - Przed chwilą niebo było 
fioletowo-niebieskie, a teraz jest
szaro-niebieskie i o wiele bardziej
jasne. - zauważyła Pani Ogawa. 
     - Wiem, że nigdy pani nie śpi,
droga przyjaciółko. - powiedział
Nezumi. 
     - To ty nie śpisz!...A jak tam
twoja matka, nadal otwiera listy
adresowane do ciebie i mówi, 
że się pomyliła, ale nie zaznajomiła
się z ich treścią, bo przecież prawie
nie widzi? - 
     - Tak, ale doskonale jest 
zorientowana w tym, czego rzekomo 
nie przeczytała. - 
     - A kiedy opowiadasz jej o tym,
że starałeś się o pracę, to na jej 
twarzy pojawia się złośliwy 
uśmieszek? - 
     - Jakbyś zgadła! - 
     - A kiedy mówisz, że ktoś cię
pochwalił, nie dowierza, albo
przywołuje służącą i zaprasza ją
do oglądania telewizji? - 
     - Skąd o tym wiesz? - 
     - Bo sama byłam matką. Jestem
od niej trochę starsza i wiem, jakie
starzy ludzie mają pomysły...
A jak mówisz, że musisz się leczyć,
to mówi, że szkoda na to pieniędzy
i opowiada z detalami, co ją boli? - 
     - No tak...A ja wtedy mówię, że
mój brat ma prawo się leczyć. -
     - Ale poza tym bardzo cię kocha. -
     - Z pewnością!  Kiedy czasem nie
przyjdę, nie może spać, bo nie wie, 
czy coś mi się nie stało. - 
      - Jednak kiedy jesteś chory, 
wygania cię ze swego domu, 
proponując przedtem obłudnie, że
możesz zostać na noc? -
      - Tak. Czasem nawet nie daje
mi się na chwilę zdrzemnąć, choć
potrzebowałbym piętnastu minut,
żeby potem nie spać w autobusie,
albo nie przewrócić się na ulicy. - 
     - A kiedy masz kogoś bliskiego? -
     - Całymi latami w to nie wierzy,
albo uważa, że ta osoba jest jakoś
podejrzana, bo nikt normalny nie
chciałby się ze mną kontaktować. -
     - To chyba miłe? -
     - Nie powiedziałbym raczej. -
     - Teraz jest niebiesko-białe! -
     - Co? -
     - Niebo, kochaniutki! -   
     - Zmienia się. -
     - Jak kobieta!  Moja matka ma
120 lat, a wciąż się mną opiekuje. - 
     - I czyta listy, które do ciebie
przychodzą? -
     - Mówi, że je otwiera, bo myśli,
że są adresowane do niej, ale ich
nie czyta, bo przecież nie widzi...-