Pani Ogawa jako Maria Antonina (Powiastka nieco filozoficzna)

      
        - Nie wytrzymam dłużej tego 
wiatru!  Szczególnie, kiedy wyje
mi podczas pełni. Nienawidzę 
pełni! - powiedziała Pani Ogawa. 
     - Bardzi Pani współczuję i 
dlatego już Panią uśmierciłem
w którymś z poprzednich odcinków 
"Pani Ogawy!"  Jako autorowi
przysługują mi kompetencje niemal
boskie. Mogę dowolnie sterować
życiem stworzonych przeze mnie
postaci, a nawet kończyć je.  Ale staram 
się tego nie robić bez wyraźnych 
powodów. Mogę Panią wskrzesić w 
następnym cyklu lunarnym. -    
     - Niestety, nie zauważyłam! Ale 
kochany, widzę jak gaśniesz i mam
z tego satysfakcję!  Powoli zamieniasz 
się w ducha. Przecież tego 
twojego bloga już nikt nie czyta. -  
     - Musi Pani uzbroić się w
cierpliwość. Ten nowotwór to 
cichy zabójca, ale za to nie istnieje 
podobno żadne skuteczne 
leczenie. - 
     - He, he!  To i lepiej. Wszystkich 
nas to czeka. Nezumi, rozchmurz 
się!  Życie jest piękne!  Za chwilę
będzie wiosna i ptaki zaczną
świergolić. Pociesz się, że mężczyźni 
żyją krócej. -
     - Pocieszam się...Ale straciłem już
bliskie osoby, kobiety. -
     - No widzisz. Przeżyłeś je. A tak się 
martwiłeś! 
     - Twoja życzliwość jest nieoceniona,
Pani! - 
     - Słyszałam, że nie masz na chleb?
To jedz ciasteczka! - 
     - Wprost przejadam się nimi. 
Uwielbiam je! A najbardziej cukrową
bezę...Oczywiście w dniu wypłaty. 
I popijam ją kawką. Pragnę ci tylko 
przypomnieć, że gilotyna czeka na 
twą głowę. - 
    -  Jesteś człowiekiem małej wiary.
Sprzedaj swój księgozbiór i żyj jak 
bogacz!  Oczywiście za wyjątkiem 
książek potrzebnych ci do pracy 
zawodowej. W niebie jest o wiele 
lepiej niż na Ziemi.  I wszyscy się 
kochają. Nie widziałam, żeby ktoś
tracił czas na czytanie.  Nie uwierzysz,  
nie dalej jak wczoraj widziałam 
Mahometa idącego pod rękę z 
Mojżeszem...I podszedł do nich Pan 
Jezus, a zaraz potem dołączyła Bogini
Kali. Cała ociekała jeszcze krwią!
W moim salonie gram na klawesynie
i wszyscy, oprócz męża, są zachwyceni. -
    - A Budda też tam był?  - 
    - Pytanie...Ale jest tak ogromny, że
wypełnia prawie całe niebo. Trzeba
się po nim wspinać jak po górze. 
Mojżesz mieści się na jednym jego 
palcu. - 
    - A co on tam robi? -
    - O kurde!  Medytuje... - 
    - To może nawet chciałbym tam być. -
    - Masz to jak w Amber Gold.  To 
prowizja za dobre życie! -
    - Jesteś naprawdę mądra! Ale 
odbiło ci trochę z tym wiatrem... -
    - Nezumi, w niebie nie ma żadnego
wiatru. Głęboko w to wierzę. -
    - A gilotyna? - 
    - W niebie nie ma gilotyny. Nie
ma potrzeby uśmiercania. Wszyscy
są jak anioły i kochają się. -
    - To cudowna wizja! - 
    - To nie wizja, tylko rzeczywistość,
niedostępna dla jajogłowych 
mędrków takich jak Ty. Ty tylko ciągle
się gryziesz, że będziesz bezdomny.
Czy ślimak, albo pijak, potrzebują 
noclegowni? - 
    -  A gdzie jest Judasz? -
    -  A nie w Judei?  A może w Polsce
judzi?  Wiadomo przecież, że Maryja
była polska patriotką i słuchała radia. -
    -  Jakoś go dotąd nie spotkałem. -
    -  ...Albo wieczerza przy stole razem 
z innymi apostołami, ale nie podczas 
postu. -
    - I zawsze po raz ostatni? - 
    - Widzisz, naśmiewasz się z miłości
Bożej. I robisz się coraz bardziej 
zgryźliwy. Może to przez ten twój 
tumor? -
    - To ty powiedziałaś, nie ja. - 
    - To też cytat Nezumi, ty biblijny
molu!  Już, kiedy byłam Marią 
Antoniną, ci twoi filozofowie bronili 
prawa do żartowania z religii. -
    - No, ale czym to się skończyło. 
...I nie należy chyba szydzić z cudzego 
nieszczęścia. -
    - Tego nie wiemy. Ty to naprawdę
jesteś Szyd! ...Wracam na swoje
stare śmiecie. Tylko na chwilę 
wychynęłam z raju. Dobrze mi tu! 
Martwię się tylko, że jesteś tak małej
wiary.  Ogól się,  elegancko ubierz,
twarz przyoblecz w życzliwy uśmiech 
i tryskaj pozytywną energią!   Tylko 
uważaj na garderobę pań. Nie lubią 
się wycierać... - 
    - Dziękuję ci, ale zrobię to chyba
już dopiero po śmierci. W trumnie
mogę być chyba trochę nieogolony. - 
    - Kiedy chcesz!  To nie ma
dla mnie najmniejszego
znaczenia. Opowiem ci bajkę, ale
prozą, wybacz, nie jestem poetą. 
Pewien bambus stracił bambus. 
Przegląda się w lustrze i woła:
"Ratujcie, nie mam już mego 
przyrodzenia!" Rozwala 
lustro, zamiast się zrelaksować.   
Z fiutem są tylko same problemy. 
A tak samo jest z życiem.  Ty się
ciesz, że w ogóle możesz umrzeć! -
     - Muszę się chyba tego nauczyć. -
     - A co ci w tym przeszkadza?
Zobacz, ja żyję tyle lat bez głowy, 
a ty bez fiuta nie możesz? -
     - Nic o nim nie mówiłem. - 
     - To metafora! Chodzi o to, że
jak każde zwierzę pragniesz żyć. 
Dopóki bomba nie wybuchła nie
martw się tykaniem. Bądź zdrów!
W tv na którymś z kanałów jest
transmisja z mojej egzekucji. 
Lud mi nigdy nie wybaczył mojej
urody i peruki. -
    - To smutne, że już nie żyjesz. - 
    - Niech cię o to głowa nie boli.
Bez głowy też można żyć...Ludzie
generalnie za dużo myślą.  -
    - A ja cię tak opłakałem! - 
    - Zupełnie niepotrzebnie 
Nezumi. Rozwiążesz jeszcze 
niejedną zagadkę...