Podróż przez kosmiczny ocean. Zapiski pewnego szlachcica z Kordoby.

    16 stycznia 1666 r przypłynęliśmy na planetę Wenus.
Kapitan i trzech majtków poszło przeszukać okoliczne 
jaskinie w poszukiwaniu diamentów. W jednej z nich
odnaleźli złotą salę, w której na centralnym miejscu
znajdował się posąg Bogini i jej syna Amora. Ale
ponieważ nie było tam diamentów wysadzili salę
prochem. Powiedziałem im, że w ten sposób ściągną
na siebie gniew bóstwa, ale wypili zbyt wiele rumu,
aby cokolwiek zrozumieć. Wróciliśmy na statek
i odpłynęliśmy w kierunku Marsa. Z oddali żegnaliśmy
zgliszcza świątyni i ogromną łunę. Kosmiczny ocean
był wzburzony, a rekiny i krokodyle wyskakiwały z
niego na wysokość kilku pięter.  Ojciec Piu nakazał
kapitanowi oddać trzykrotnie mocz w głębię oceanu,
aby udobruchać bóstwo. Ten uczynił to i wody 
natychmiast się uspokoiły, ale i odpłynęły i osiedliśmy
na mieliźnie. Zaczęła się cisza morska. Skończyły się
nam zapasy jedzenia i wody. W tym stanie rzeczy
kapitan podjął decyzję, że wszyscy oprócz niego,
będą ciągnąc losy i na kogo wypadnie, ten zostanie
skonsumowany przez towarzyszy niedoli. Ale Don
Diego, Hiszpan i znany matador, na którego wypadło, 
stawił nieoczekiwany opór i zabił wszystkich poza 
kapitanem i mną, i oczywiście Ojcem Piu, którego
obroniła Przenajświętsza Panienka. Ojciec Piu 
znał się doskonale na mapie nieba i wydedukował,
że za 3 do 5 dni nastąpi przypływ. Jeśli do tego 
czasu wytrzymamy, to możemy wstrzymać się z
konsumpcją.  Potrzebną do przeżycia wodę 
zaczerpnęliśmy z trzewi wieloryba, który utknął
na tej mieliźnie i padł z wyczerpania. A ponieważ
Don Diego był bardzo poraniony, Ojciec Piu,
który był też chirurgiem, postanowił puścić mu
krew i ukoić jego rany wrzącym olejem z wątroby
wieloryba.  W wyniku tych uzdrawiających 
zabiegów Don Pedro oddał duszę Bogu. Zjedliśmy
go, kiedy ostygł, bo wieloryb był tak zatruty ikrą,
że gdybyśmy napoczęli jego ścierwo, poszkodziłoby
nam zbyt mocno.  Nie wiadomo jak skończyłaby
się nasza podróż, gdyby nie to, że o czwartej nad
ranem z kosmicznej mgły wynurzyli się Marsjanie. 
Przypominali żaby, ale byli znacznie od nich 
więksi, a ich kapitan miał 135 centymetrów wzrostu
i nadymał się z tego powodu wielce. Wygłosił do
nas krótką powitalną przemowę, a potem wypalił
z muszkietu. Ugościliśmy go rumem, po którym
tak się rozochocił, że zaczął przeszukiwać kajuty
w poszukiwaniu jakiejś Ziemianki, ale znalazł
tylko kościotrup Marii Luizy, przywiązany do
łóżka.  Wyjaśniliśmy mu, że ta zacna kobieta
zaspokajała hucie wszystkich członków załogi
do chwili, kiedy zmarła na szkorbut. Ropuch
nałożył jej na czaszkę swój kapelusz z bażancim
piórkiem i przykazał Ojcu Piu modlić się za
jej duszę.  A potem wszystkie żabie ludziki
wsiadły w pojazd kosmiczny i odleciały. Przedtem
jednak napompowały ocean wodą i mogliśmy
dalej popłynąć.  Do Marsa było już całkiem
niedaleko i cała załoga, to jest kapitan, Ojciec 
i ja, wpadła w euforię.  Była tam bowiem z
pewnością woda pitna i coś do zjedzenia. Ale
Piu, nie wiem, czy z lenistwa, czy przez nieuwagę,
zapomniał się pomodlić i kiedy tam dobiliśmy,
marsjańscy urzędnicy nie wbili nam pieczęci
uprawniającej do zejścia na ląd.  Pamiętam
tylko, że powitała nas tam girlanda tęcz, ale
powrót na kosmiczny ocean napawał  nasze
dusze mrokiem. W dodatku plaga szczurów
spowodowała, że mieliśmy odgryzione nosy
i palce u rąk i nóg.  Szkoda, że nie było ich
wcześniej, kiedy byliśmy głodni. Po prawdzie
nic od tamtego czasu nie zjedliśmy, ale kto
pamięta o głodzie przy schodzeniu na ląd. 
Niedaleko pewnej gwiazdy, w nocy, kiedy
mgła była nieprzenikniona wtargnęły na 
pokład i zatrzęsły nim jakieś olbrzymy.
Kapitan był przekonany, że to 
przedpotopowe jaszczury, ale na szczęście
okazało się, że byli to tylko Giganci.  
Choć wyniośli byli jak górskie szczyty, 
okazali się dobroduszni jak dzieci, pozdrowili 
nas od swej matki Gai, zabrali czaszkę Marii
Luizy i kapelusz i udali się w drogę powrotną
do Tartaru.  Niestety Ojciec Piu nastąpił
na zardzewiały gwóźdź i wkrótce nas opuścił,
zachwycony, że na jego stopie pojawiły się
stygmaty. Pojedynkowałem się z kapitanem 
i zadałem mu śmiertelny sztych, ale nie
miałem już siły uciąć mu dłoni, które 
miałem zamiar przysmażyć, jak to się czyni
z łapkami kurczaka.  Padłem na pokład
bez czucia i byłem przekonany, że chwile 
mego życia są policzone. Ale wtedy zjawiła
się przede mną piękna niewiasta i powiedziała
miękkim jak jedwab głosem:
      - Jestem różanopalca Wenus, narodziłam
się z morskiej piany, która wzburzyła się
po ucięciu genitaliów Uranosowi. Ty jeden 
żałowałeś, że moja świątynia został skalana 
i spłonęła. Chcę ci to wynagrodzić i popieszczę 
cię jak jeszcze nigdy nie pieściła cię żadna 
śmiertelna kobieta. - 
     Napomknąłem wprawdzie, że jestem głodny,
co być może sprawi, że nie poczuję całej
tej nieziemskiej rozkoszy, ale bogini puściła 
to między uszy. Nie mogę nawet opisać 
słowami mego szczęścia. Trwało ono
jednak niezmiernie krótko, bowiem 
bogini przemieniła się nagle w meduzę i
ogarnąwszy mnie swą galaretowatą masą
parzyła parzydełkami, a potem porzuciła
w morską toń na pastwę ogromnej mątwy. 
Boginie to istoty przewrotne i kapryśne,
a kiedy już nasycą swą żądzę, wpadają
często w gniew.  Szczęściem  uratowały mnie 
dwie prześliczne syreny i pozostałbym pewnie 
z nimi na zawsze, gdyby nie to, że 
przypomniałem sobie, jak niegdyś Odys 
przywiązał się do masztu i zatkał woskiem 
uszy, aby uwolnić się od ich uwodzicielskiego 
śpiewu.  Gady widząc mą nieczułość
odpłynęły, ale zaatakował mnie przeogromny
krab.  Resztę opowiem, kiedy powrócę 
szczęśliwie na Ziemię...Jeśli przypadkiem
otworzyłeś tę butelkę po rumie, wpadła
ci w ręce całkiem ciekawa opowieść.